baobabs

"Όταν ο Θεός φύτεψε το πρώτο Baobab αυτό συνέχισε να κινείται. Τότε ο Θεός το ξερίζωσε και το φύτεψε ανάποδα, με τις ρίζες του να βρίσκονται στον αέρα"

χάρη σε αυτό το θρύλο της Μαδαγασκάρης, το Baobab αποκαλείται μέχρι και σήμερα το ανάποδο δέντρο
Τα Baobab ανήκουν στο γένος Adansonia και είναι ένα από τα είδη της Μαδαγασκάρης που απειλούνται με εξαφάνιση. Το ύψος τους κυμαίνεται από 5 εώς 30 μέτρα, ενώ η διάμετρος του κορμού τους μπορεί να φτάσει τα 12 μέτρα. Είναι υπεραιωνόβια δέντρα και μπορούν να ζήσουν για χιλιάδες χρόνια. Υπάρχουν διάφορα είδη αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι αυτό της Μαδαγασκάρης.

 

" -Είναι αλήθεια ότι τα αρνάκια τρώνε μικρούς θάμνους; 
  - Ναι, αλήθεια είναι.
  - Είμαι πολύ χαρούμενος!
Δεν κατάλαβα γιατί ήταν τόσο σημαντικό το ότι τα αρνάκια μπορούν να φάνε μικρούς θάμνους. Αλλά ο μικρός πρίγκηπας πρόσθεσε:
  - Αυτό σημαίνει ότι τρώνε επίσης και baobabs;
Επεσήμανα στον μικρό πρίγκηπα ότι τα baobabs δεν ήταν μικροί θάμνοι, αλλά αντιθέτως, δέντρα τόσο μεγάλα, όσο τα κάστρα. Ακόμη κι αν έπαιρνε ολόκληρο κοπάδι απο ελέφαντες μαζί του, δεν θα μπορούσαν να φάνε ένα ολόκληρο baobab [...]
  - Πριν γίνουν τόσο μεγάλα, όμως, τα baobabs ξεκινούν από το να είναι μικρά.
  - Αυτό είναι αλήθεια, του είπα, αλλά γιατί θες το αρνάκι σου να φάει τα μικρά baobabs; [...]
Στον πλανήτη που ζούσε ο μικρός πρίγκηπας υπήρχαν -όπως σε όλους τους πλανήτες- καλά και κακά φυτά. Συγκεκριμένα, υπήρχαν καλοί σπόροι από καλά φυτά και κακοί σπόροι από κακά φυτά. Όμως, οι σπόροι είναι αόρατοι.  Κοιμούνται στο βαθύ σκοτάδι στην καρδιά της γης, μέχρι κάποιο από αυτά έχει την επιθυμία να ξυπνήσει. [...] υπήρχαν ορισμένοι τρομεροί σπόροι στον πλανήτη, ο οποίος ήταν το σπίτι του μικρού πρίγκηπα. Και αυτοί ήταν οι σπόροι των baobab. Το έδαφος του πλανήτη ήταν μολυσμένο από αυτούς τους σπόρους. Το baobab είναι κάτι που δεν μπορείς ποτέ να ξεφορτωθείς αν το παρατηρήσεις πολύ αργά. Εξαπλώνεται σε όλον τον πλανήτη. [...] Και μια μέρα μου είπε:
  - Πρέπει να κάνεις μια όμορφη ζωγραφιά, ώστε τα παιδιά εκεί που ζεις να μπορέσουν να δουν ακριβώς πως είναι όλα αυτά. Θα τους ήταν πολύ χρήσιμο αν θα ταξιδέψουν κάποια μέρα. Κάποιες φορές δεν πειράζει να αναβάλλεις κάποια δουλειά για μια άλλη μέρα. Όταν, όμως, έχεις να κάνεις με baobabs, αυτό πάντα σημαίνει καταστροφή. Ήξερα έναν πλανήτη ο οποίος κατοικούνταν από έναν τεμπέλη άνδρα. Αγνόησε τρεις μικρούς θάμνους... 
Όσο μου το περιέγραφε αυτό ο μικρός πρίγκηπας, έκανα μια ζωγραφιά αυτού του πλανήτη. [...]

  

Ίσως να με ρωτήσετε "Γιατί δεν υπάρχουν άλλες ζωγραφιές σ' αυτό το βιβλίο τόσο εντυπωσιακές και μαγευτικές όσο αυτή η ζωγραφιά με τα baobabs;" Η απάντηση είναι απλή. Προσπάθησα. Όμως δεν ήταν τόσο επιτυχημένες. Όταν έκανα τη ζωγραφιά με τα baobabs, ξεπέρασα τον εαυτό μου και εμπνεύστηκα από τη δύναμη της επείγουσας ανάγκης.

Ημίφως.... (στο μυαλό σου κοπελιά...έχεις αρχίσει να τα χάνεις! άναψε κανά φως να συνέλθεις!)

Μέσα στο ημίφως ως συνήθως

ταρταρούγα γυαλιά κόκκινα μαλλιά

μέσα στο ημίφως τσιγάρο αναμμένο

κι εγώ όπως πάντα εδώ περιμένω

κι εγώ όπως πάντα εδώ περιμένω

 

Αλλά εσύ κάτι έχεις

είσαι εδώ μα απέχεις

από μένα από σένα

από οικεία και ξένα

 

Μέσα στο ημίφως ως συνήθως

ταρταρούγα καρδιά κόκκινα φιλιά

μέσα στο ημίφως τσιγάρο σβησμένο

κι εγώ όπως πάντα κορμί διψασμένο

κι εγώ όπως πάντα κορμί διψασμένο

 

Αλλά εσύ κάτι έχεις

είσαι εδώ μα απέχεις

από μένα από σένα

από οικεία και ξένα

 

"Αλλά εσύ κάτι έχεις, είσαι εδώ μα απέχεις... "

μμμ... γιατί κάτι μου κάνει σε σχέσεις ανθρώπων; Και κυρίως ερωτικές; μμμ....και τώρα που το σκέφτομαι..γιατί ταυτίζομαι με αυτόν που είναι εδώ και ΔΕΝ απέχει;

Κάπως έτσι δεν είναι οι σχέσεις των ζευγαριών σήμερα; (ή, τουλάχιστον, έτσι παραπονιόμαστε ότι γίνεται...) Οι γυναίκες είναι εδώ, οι άνδρες απέχουν. και σε ποιο σπάνιες περιπτώσεις συμβαίνει και το αντίστροφο.

"Και εγώ όπως πάντα εδώ περιμένω" -καλός μαλάκας είσαι κι εσύ!- Υπάρχει λόγος να περιμένεις; Αξίζει τον κόπο; Το μαθαίνεις εκ των υστέρων.. (μην την ψάχνεις, στο 99% των περιπτώσεων η απάντηση είναι αρνητική!)

"Και εγώ όπως πάντα κορμί διψασμένο" -σε βλέπω να κορακιάζεις!-

Για ποιο λόγο συμβαίνουν όλα αυτά; Είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε; Γιατί πρέπει να υπάρχει αυτή η ανισορροπία (μη το πω μαλακία) και να τρέχουμε σ' αυτούς που μας φτύνουν, ενώ συγχρόνως φτύνουμε αυτούς που τρέχουν για μας; Είναι όλα μέσα στο παιχνίδι της ισορροπίας στη φύση, του ζεν, του καλού και του κακού, ή φταίει απλά ο καβουρνιασμένος μας εγκέφαλος;

Αλλά μάλλον φτάνει με τις ερωτήσεις και το... μικρό μου παραλήρημα! Δεν θα βρούμε απόψε λύση στη θεωρία του γραμματόσημου (η οποία, οφείλω να ομολογήσω, κάνει διεθνή καριέρα! κανένας λαός και καμία φιλοσοφία δεν της γλίτωσε...)!!!

fairyland...

           Μια φορά κι έναν καιρό, στο όμορφο μικρό χωριό των νεραϊδών -το Fairyland- ζούσε ένα μικρό κοριτσάκι. Έμενε μέσα σε μια κόκκινη τουλίπα, δίπλα στη νεράιδα που το φρόντιζε και το αγαπούσε πολύ! Όλα κυλούσαν ήρεμα και γαλήνια, ανάμεσα στα λουλούδια (πάρα πολλά λουλούδια! κρινάκια, τουλίπες, τριαντάφυλλα, πανσέδες, ορχιδέες...), κι από παντού "ξεφύτρωναν" μικρές χαριτωμένες νεραϊδούλες με τα όμορφα φτερά τους και τα αραχνοΰφαντα φορεματάκια τους, οι οποίες όλη την ώρα έπαιζαν, γελούσαν, τραγουδούσαν... Το μικρό κοριτσάκι όμως ήταν δυστυχισμένο... Μπορεί οι νεραϊδούλες να το πρόσεχαν, να το αγαπούσαν και να του πρόσφεραν τα πάντα, αυτό όμως δεν ήταν ευχαριστημένο... Το πρόβλημά του ήταν πως... δεν ήταν νεράιδα!

            Η αλήθεια είναι πως ήταν πολύ διαφορετικό από τους υπόλοιπους... Κι ένιωθε πολύ άσχημα... Έκανε τα πάντα για να μοιάσει στις νεράιδες! Ώσπου μια μέρα, απογοητευμένο από τις αποτυχημένες προσπάθειές του να τους μοιάξει, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη νεραϊδοχώρα! Μάζεψε σε ένα φυλλαράκι τα λιγοστά πράγματά του και ένα βράδυ έφυγε χωρίς να το καταλάβουν! Πέρασε πολλές μέρες και νύχτες περιπλανώμενο στο δάσος. Φοβήθηκε, κρύωσε, πείνασε... μα περισσότερο από όλα ένιωσε μοναξιά! Δεν ήταν ποτέ ξανά μόνο του... Κι ήθελε την καλή του νεράιδα να το πάρει αγκαλιά... Στο τέλος χάθηκε.. Δεν ήξερε προς τα που να πάει, ούτε και πως να γυρίσει πίσω... Και περπατούσε συνέχεια...Πίσω στο Fairyland, οι νεράιδες μαράζωσαν, τα λουλουδάκια μαράθηκαν, δεν ακούγονταν πλέον τραγούδια και χαρούμενες φωνές, παρά μόνο ένα μονότονο, θλιβερό βουητό. Ήταν το κλάμα τους.. Τους έλειπε το κοριτσάκι... Γιατί δεν ήταν ένα απλό κοριτσάκι... Ήταν η βασίλισσά τους! Χωρίς αυτήν, το Fairyland θα εξαφανιζόταν!!

             Ξαφνικά, εμφανίστηκε το κοριτσάκι! Μετά από τόσους κύκλους στο δάσος, ο δρόμος του το έφερε πίσω στο χωριό... Όταν το αντίκρισε... κόντεψε να πεθάνει από τη στεναχώρια του! Έψαχνε να βρει τις νεράιδες.. Όταν πλησίασε, ήταν όλες τους νεκρές... Βρήκε την αγαπημένη του νεράιδα. Ήταν κάτασπρη και κρύα. Τα φτερά της είχαν χάσει το χρώμα τους.. είχαν γίνει γκρι.. ένα απαίσιο και ψυχρό γκρι! Ένα δάκρυ κύλησε από το μάγουλό του και έπεσε πάνω μάτια της νεράιδας.. Το κοριτσάκι δεν το κατάλαβε, όμως η νεράιδα άρχισε να αποκτά το χρώμα της, τα φτερά της ξαναγιναν μωβ, τα μάγουλά της απέκτησαν ξανά το ροδαλό τους χρώμα και μια φωνούλα ακούστηκε να λέει:

- Βασίλισσά μου... Γιατί μας εγκατέλειψες?

Το κοριτσάκι ξαφνιάστηκε, καθώς δεν είχε δει την αλλαγή της νεράιδας. Και απάντησε:

- Νεράιδα μου.. Συνήλθες? Συγγνώμη...Ένιωθα δυστυχισμένη γιατί ήμουν διαφορετική από σας, ήμουν ασήμαντη, και δεν το άντεχα! Αλλά χωρίς εσάς, είμαι πραγματικά δυστυχισμένη καλή μου νεράιδα... Μετάνοιωσα που έφυγα και θέλω να μείνω μαζί σας -ακόμη κι αν είμαι ασήμαντη-, αν με θέλετε ξανά πίσω...

- Δεν είσαι διαφορετική, είσαι ξεχωριστή! Το Fairyland είναι νεκρό χωρίς τη βασίλισσά του! Σε ευχαριστούμε που ξαναγύρισες!

Και τότε σηκώθηκαν όλες οι νεράιδες και υποκλήθηκαν στο κοριτσάκι, το οποίο τις κοιτούσε έκπληκτο.. δεν καταλάβαινε... δεν καταλάβαινε τη μεταμόρφωσή του.. Είχε μεταμορφωθεί σε μια πανέμορφη κοπέλα, με μεγάλα χρωματιστά φτερά και ένα στέμμα στο κεφάλι του... Το λουλούδια ξαναζωντάνεψαν και υποκλίθηκαν κι αυτά στο κοριτσάκι, το οποίο δεν έφυγε ποτέ ξανά από το Fairyland και από τις αγαπημένες του νεράιδες! Και δεν ξέχασε ποτέ τη φράση που του είπε η νεράιδα:

- Κανένας δεν είναι ασήμαντος και διαφορετικός! Είναι απλά ξεχωριστός!

Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν...(μαλακίες)

Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν, σ' αγαπούν
και πώς σε θένε

Έχε το νου σου στο παιδί,
κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε

Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί,
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν

Έχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί,
θα σε πουλήσουν

Και όταν θα 'ρθουν οι καιροί
που θα 'χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα

Κάποτε θα 'ρθουν (και πολλοί μάλιστα) να σου πουν πως σε πιστεύουν, σ' αγαπούν (δεν το συζητώ!) και πώς σε θένε (αυτό ειδικά θα στο πουν πάάάάάρα πολλοί)! Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί (4οο τα 'χουν βρε!), για να σε πείσουν (κι εσύ θα τσιμπήσεις, χαϊβάνι!)

Στο είπε όμως ο άνθρωπος...και συνεχίζει να το λέει: Έχε το νου σου στο παιδί, κλείσε την πόρτα με κλειδί (κλειδαμπαρώσου δηλαδή) ψέματα λένε, θα σε πουλήσουν! Αλλά ακούς κανέναν εσύ; Δεν ακούς... ούτε καν τον ίδιο σου τον εαυτό! Κι αφήνεις την πόρτα ορθάνοιχτη και μπαίνει όποιος θέλει. Και λέει ψέματα. Και σε πουλάει. Και σε πονάει. Και σε πατάει κάτω. Και σε εξαφανίζει... Κι εσύ μένεις εκεί! Να τον κοιτάς. Να μην αντιδράς. Να πονάς. Μην κλαις! Σου παίρνει το 'παιδί'... το αρπάζει και το ξεριζώνει από σένα... και το παίρνει μακριά.... Τρέξε! Κάνε κάτι... Αντέδρασε. Μην πιστεύεις το κάθε τι και τον καθένα... Όλοι σου λένε "σε θέλω", "σε χρειάζομαι", "σ' αγαπάω" μα κανείς δεν τα πιστεύει... Όλα είναι ένα καλοστημένο κόλπο μέχρι να σε ρίξουν. Μέχρι να σου πάρουν το 'παιδί' και να σε φορτώσουν αμφιβολίες, έννοιες, προβλήματα, φασαρίες... Μέχρι να χάσεις την αθωώτητα και την ξενοιασιά σου... Μέχρι να τους πεις "σε θέλω", "σε χρειάζομαι", "σ' αγαπάω"... Και να σου πουν "Άντε στο διάολο!"

...don't say you want me, don't say you need me, don't say you love me...

στο κάτω κάτω δε στο ζήτησε κανένας... μόνος σου το ξεκίνησες!

 

Μην αφήσεις ΠΟΤΕ και ΚΑΝΕΝΑΝ να πει ψέματα στο 'παιδί', να πουλήσει το 'παιδί', το παιδί που κρύβεις μέσα σου. Κλείσε καλά την 'πόρτα' και υπερασπίσου το με νύχια και με δόντια. Όλα τα όμορφα πράγματα χάνονται όταν συνειδητοποιήσεις ότι έχεις χάσει αυτό το παιδί. Κι ο κόσμος μας θα ήταν πολύ καλύτερος αν αφήναμε το παιδί να μείνει έτσι, να μη μεγαλώσει!

"Γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα..."



Υ.Γ. Μερικές σκέψεις που ξεφυτρώνουν κάθε φορά που ακούω Σιδηρόπουλο...

Η πτώση ενός μικρού «αγγέλου»…

Τον περιμένεις χρόνια. Τον λαχταράς. Ανυπομονείς να έρθει η μέρα που θα έρθει να σε βρει και κάνεις όνειρα… Και να που η μεγάλη στιγμή έφτασε! Ο άγγελός σου ήρθε! Τι καλύτερο από ένα όνειρο που γίνεται επιτέλους πραγματικότητα; Ένα άγγελος που έχει στα χέρια του μια αγκαλιά από σκέψεις, χαμόγελα, έννοιες, αμφιβολίες και πολλά άλλα όνειρα…

Ελπίζεις πως η έλευση του αγγέλου σου θα έχει τα ίδια αποτελέσματα και στους γύρω σου.. Τι ελπίζεις, δηλαδή, είσαι σίγουρη! Είναι η ώρα που και οι παραμικρές αμφιβολίες έχουν σβηστεί από το μυαλό σου. Πιστεύεις, μάλιστα, πως το ίδιο συμβαίνει και με το μυαλό και τις αμφιβολίες των άλλων. Δυστυχώς, όμως, τα πράγματα δεν έρχονται πάντα όπως τα περιμένεις… Ο άγγελός σου δεν φέρνει το ίδιο χαμόγελο στους άλλους. Αντιθέτως, φέρνει θλίψη, σκέψεις, σκοτάδι…. Σκοτάδι στα μάτια, στα χείλη, στην καρδιά, στις λέξεις. «Και τι θα κάνεις τώρα;», «Πως θα τα καταφέρεις;», «Δεν μπορείς να τον φροντίσεις!» κι άλλες παρόμοιες σκοτεινές και μαύρες σκέψεις μεταμορφώνονται σε λόγια που διασχίζουν τη γέφυρα του μυαλού και καταλήγουν στη γλώσσα, ώσπου δίνουν ένα σάλτο και αποκτούν ήχο. Έναν ήχο βαρύ και πένθιμο, σα θλιβερή καμπάνα.

Κι αυτός ο ήχος της καμπάνας δε σταματάει να ακούγεται μέσα στο μυαλό σου. Τον ακούς για μέρες πολλές… Τον ακούνε και οι αμφιβολίες σου και ξανάρχονται στο προσκήνιο. Και πολλαπλασιάζονται. Και κατευθύνονται προς τον άγγελό σου. Κι εσύ δεν ξέρεις τι να κάνεις… Να τον προστατέψεις; Ή μήπως… να τον σκοτώσεις; Όχι! Δεν μπορείς να κάνεις κάτι τέτοιο σε ένα αγγελάκι! Θα τον προστατέψεις! Οργανώνεσαι. Ψάχνεις για συμμάχους. Ψάχνεις χαμόγελα ίδια με εκείνο που ζωγραφίστηκε στον καθρέφτη σου όταν σου χτύπησε την πόρτα αυτός… Και βρίσκεις κάποια. Σε υποστηρίζουν με σθένος! Το χαμόγελό τους μετατρέπεται σε ασπίδα που διώχνει μακριά τα μαύρα σύννεφα. Όταν, μάλιστα, αυτό το χαμόγελο βρίσκεται απέναντι στο δίλημμα που σου θέτουν οι άνθρωποί σου, μετατρέπεται σε τόξο έτοιμο να επιτεθεί στον κάθε αμαρτωλό. Ρίχνει τα βέλη του σε οποιονδήποτε σου προτείνει να σκοτώσεις το αγγελάκι.

Δεν είναι, όμως, αρκετοί. Απουσιάζει το σημαντικότερο χαμόγελο, αυτό που θα σταθεί δίπλα σε σένα και το μικρό άγγελο, αυτό που θα μπει μπροστά για να σας προστατέψει από όλους… Προσπαθείς να τον κάνεις σύμμαχό σου. Προσπαθείς πολύ. Το έχεις αγαπήσει το αγγελάκι σου. Θες να το αγαπήσει κι εκείνος! Προσπαθείς ξανά και ξανά και ξανά… Οι μέρες, όμως, περνάνε. Η διορία του αγγέλου σου τελειώνει και δεν έχεις άλλο χρόνο για χάσιμο. Κι εκείνος δεν μπορεί να μείνει άλλο δίπλα σου. Όχι έτσι. Όχι μέσα στην αμφιβολία, το μίσος, τη θλίψη, το σκοτάδι. Θέλει την ασφάλεια, την αγάπη, τη χαρά, το φως. Θέλει τη ζεστή σας αγκαλιά προκειμένου να ετοιμαστεί και να βγει στο φως, στον κόσμο. Να γίνει σαν κι εσάς. Να τον κάνετε σαν κι εσάς.

Ο άνθρωπός σου, όμως, δεν γίνεται ποτέ συμμαχός σου. Γίνεται αντίπαλός σου.

«Δεν είμαστε έτοιμοι» - «Μα αγαπιόμαστε!»

«Δεν θα τα καταφέρουμε» - «Θα τα καταφέρουμε, θα δεις»

«Δεν έχουμε αρκετά χρήματα» - «Έχουμε, όμως, αρκετή αγάπη!»

«Είναι πολύ νωρίς για μια τέτοια αλλαγή» - «Μας διάλεξε και ήρθε τώρα… Ίσως ήρθε η ώρα»

«Δε συμφωνώ. Και δεν μπορείς να κάνεις κάτι χωρίς εμένα» - «Δε θέλω να το κάνω χωρίς εσένα!»

 

«Είναι καλύτερα να το σκοτώσουμε. Πρέπει» - «Πρέπει να το σώσουμε…»

Ημέρα 84η: Η διορία τελείωσε… Στεναχωριέσαι. Κλαις. Ελπίζεις σε μια παράταση. Προσπαθούν να σε παρηγορήσουν. «Θα είναι καλύτερα. Θα το δεις».

Βρίσκεσαι ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι και περιμένεις… «Δε θα πονέσεις», σου λέει η άσπρη μπλούζα. «Πονάω πολύ… Εδώ και μέρες… Θα πονάω πολύ… Για πολλές μέρες», σκέφτεσαι κι δάκρυα τρέχουν από τα μάτια σου. Κι ο άγγελος φεύγει από την αγκαλιά σου! Και τότε, τον ακούς που σου φωνάζει:

«Σ’ ΑΓΑΠΑΩ ΜΑΝΟΥΛΑ»

Μάθε πώς να γίνεις αληθινά όμορφη

Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο από το

 http://www.actclick.com/site/articlePages/mainArticle_909.aspx

Μάθε πώς να γίνεις αληθινά όμορφη
Συμβουλές ομορφιάς από την Audrey Hepburn

Για γοητευτικά χείλη... προφέρετε λέξεις καλοσύνης.

Για όμορφα μάτια... κοιτάξτε να δείτε το καλό στους ανθρώπους.

Για λεπτή σιλουέτα... μοιράστε την τροφή σας με τους πεινασμένους.

Για ωραία μαλλιά... αφήστε ένα παιδί να τα χαϊδέψει μια φορά τη μέρα.

Για ελκυστικό βάδισμα... περπατήστε με τη γνώση ότι δεν πορεύεστε μόνοι σας.

Η ομορφιά μιας γυναίκας δεν βρίσκεται στα ρούχα που φορά, το σώμα που περιφέρει ή τον τρόπο που χτενίζεται.

Η ομορφιά μιας γυναίκας πρέπει να είναι ορατή μέσα από τα μάτια της, γιατί αυτά είναι η είσοδος της καρδιάς της, το μέρος που κατοικεί η Αγάπη.

Η ομορφιά μιας γυναίκας δεν είναι στα χαρακτηριστικά του προσώπου της, αλλά αυτή που αντανακλάται από την ψυχή της.

Είναι η φροντίδα που προσφέρει με αγάπη.

Το πάθος που επιδεικνύει.

Η αληθινή ομορφιά μιας τέτοιας γυναίκας μεγαλώνει με το χρόνο...

Υ.Γ.: Πόση αλήθεια μπορεί να κρύβει αυτό το κείμενο; Κι όχι μόνο για τη γυναίκα! Η ομορφιά του ανθρώπου κρύβεται εκεί όπου δεν μπορούν να επέμβουν κρέμες, νυστέρια, μακιγιάζ, ρούχα κλπ. Κρύβεται στο βλέμμα του, στα λόγια του, στο χαμόγελό του, στην ψυχή του...

για το Μάνο και τα τραγούδια του

Δεν έχει πολλές ώρες (3 ή 4 αν δεν κάνω λάθος...) που μαθεύτηκε η είδηση του χαμού σου. Από τότε με έπιασε μια νοσταλγική διάθεση και μια επιθυμία να ακούσω τα τραγούδια σου. Ξεκίνησα με τα πιο πρόσφατα, τα δικά σου, θέλοντας να ακούσω μόνο τη φωνή σου, μόνο το δικό σου, προσωπικό ύφος. Πως μπορείς να αντισταθείς -και το λέω "χωρίς ντροπή" αυτό- στα κομμάτια που ξεπροβάλλουν δίπλα στα δικά σου... σε εκείνα που ήσουν ακόμη ένας από τους Πυξ Λαξ; Σε εκείνα που ΗΣΟΥΝ οι Πυξ Λαξ! 

Και κάπως έτσι άρχισε το πολύωρο ταξίδι μου στη μουσική και τις αναμνήσεις! Το ένα τραγούδι ακολουθούσε το άλλο, η μία ανάμνηση κυνηγούσε την άλλη. Και φτάνεις στο τέλος να συνειδητοποιείς πως πολύ περισσότερα τραγούδια από όσα νόμιζες έχουν συνοδεύσει τις "περιπλανήσεις" σου στον -κατά τ' άλλα μάταιο τούτο- κόσμο! Μεγάλωσα ακούγοντας Πυξ Λαξ, καθώς είχα την τύχη να έχω μαμά με απίστευτο γούστο στη μουσική, που φρόντισε να θέσει τις σωστές βάσεις για τη μουσική μου παιδεία!! (thank you μανούλα!!!) Μεγάλωσα, λοιπόν, με αυτά τα υπέροχα κομμάτια, τις απίστευτες μελωδίες και τους όλο νόημα στίχους τραγουδισμένα από τις ιδιαίτερες φωνές των Στόκα, Πλιάτσικα και Ξυδού

Δυστυχώς τους Πυξ Λαξ ενωμένους δεν κατάφερα να τους δω... Όταν άρχισα να πηγαίνω σε συναυλίες είχανε ήδη διαλυθεί... ήλπιζα πάντοτε βέβαια σε κάποιο reunion... δεν ελπίζω πια! Κατάφερα όμως να τους ακούσω μεμονωμένα... Κάποια live του Πλιάτσικα, σε ένα άλλο είδα τον Στόκα και (λέω πλέον ευτυχώς!) είδα και τον Ξυδού στη συναυλία των Κατσιμιχαίων στη Θεσσαλονίκη... πριν ένα μήνα ακριβώς! Ήταν συγκλονιστικός... Τι κρίμα που δε γεννήθηκα μερικά χρόνια πριν!

Φτάνουν όμως τα δικά μου λόγια... Καιρός να μιλήσω μέσα από τα δικά σου... Νόμιζα πως δεν ήξερα πολλά από τα κομμάτια που έχεις γράψει... Έκανα λάθος! Τελικά ήξερα πολύ περισσότερα απ' όσα μπορούσα να φανταστώ! Και πολλά από αυτά κάτι σημαίνουν για μένα...

Ήρθες εχθές αργά, μιαν άλλη εποχή να μου θυμίσεις... Μια εποχή που θέλησα να λησμονήσω... Αλλά... ήρθες εχθές αργά... Και μ' άφησες να σκέφτομαι πως είδα τα μάτια του να λάμπουν στο σκοτάδι από αγάπη... Μια αγάπη που έσβησε, μόλις άναψαν τα φώτα!

Κι έμεινα ο βλάκας να κοιτάω την αναμμένη λάμπα και να αναρωτιέμαι γιατί ποτέ δεν σκέφτηκε τι ήτανε για μένα... γιατί ποτέ δεν έψαξε να βρει, που έκρυβα τα όνειρα που έκανα... κι αν η καρδιά μου θάλασσα με κύμα ταραγμένη βρήκα τη δύναμη να τραγουδώ...
να γελώ...
να ζω...
να σκέφτομαι...
να μιλώ...
να νιώθω...
να ανασαίνω...
να αγαπώ!

Υ.Γ. δεν μου αρέσουν τα ερωτικά τραγούδια... αυτό όμως δεν είναι ένα τραγούδι για έρωτες, αγάπες και λουλούδια! Είναι πολλά περισσότερα...Σε συνέντευξή του ο Ξυδούς δήλωσε: "κάνουμε το λάθος και χρησιμοποιούμε τη λέξη αγάπη πάρα πολύ εύκολα. Δε σημαίνει όταν θέλω κάποιον, τον αγαπώ και πεθαίνω γι' αυτόν. Η αγάπη πανω απ' όλα είναι θυσία, έτσι; Επειδή η θυσία είναι σκληρή, πολύ σκληρή, ας προσπαθήσουμε δύο άλλα πράγματα: σεβασμό και ειλικρίνεια. (επιτέλους, άκουσα και από κάποιον άλλο -και ποιον άλλο!- αυτά τα λόγια... όταν τα λέω εγώ είμαι "η τρελή"!)

θα μπορούσε λοιπόν ένας άνθρωπος που έχει πει αυτά τα λόγια, να γράψει ένα απλό ερωτικό τραγούδι?? οχι....

Από μικρή στην αγκαλιά των λογισμών μου είχα διαλέξει από όλα μου τα λάθη να κυνηγάω μια οπτασία που κρυβότανε στα δάση...Από μικρή στην αγκαλιά των λογισμών μου είχα διαλέξει να μη φτάνω μια οπτασία που κρυβότανε στα δάση... Πες μου που πάνε όταν πεθαίνουν οι αλήτες αφού η ψυχή τους έχει χάσει την πυξίδα... Πες μου που πάνε όταν ζούνε οι αλήτες αφού η ψυχή τους δεν βρήκε ποτέ την πυξίδα...

Υ.Γ. αυτό το τραγούδι ήταν ένα μεγάλο μάθημα (για μένα τουλάχιστον)...
Ζήσε μονάχα την στιγμή και άσε το μετά

...αυτό κάνω... και είναι ωραίο τελικά να ζεις την κάθε σου στιγμή! Άσε, μωρέ το μετά! Φτάνει πια με το μετά!!

Ζούμε τη ζωή μας σκεπτόμενοι το μετά...

Μεγαλώνουμε και κάνουμε πράγματα όχι για μας τους ίδιους, αλλά για το μετά!

Δε χαιρόμαστε τώρα, για να μη στεναχωρηθούμε μετά!

Λυπόμαστε τώρα, αλλά μετά θα είμαστε χαρούμενοι! Γι' αυτό όλο και περισσότεροι "φεύγουν" λυπημένοι... Δεν προλάβανε το μετά...

Όλη μας η ζωή είναι σκέψεις, πράξεις και ενέργειες που θα μας εξασφαλίσουν ένα καλό "μετά"! Είτε αυτό είναι μετά από 5, 10, 20, 30 χρόνια είτε μετά από 1, 2, 5, 10 ζωές...

Ζήσε μονάχα τη στιγμή! Ζήσε την κάθε στιγμή! Σαν να είναι η τελευταία... Σαν να μην πρόκειται να ξανάρθει... και βασικά δεν θα ξανάρθει! Η κάθε στιγμή είναι μοναδική, ακόμα κι αν καταφέρεις να κάνεις τα ίδια πράγματα, με τους ίδιους ανθρώπους.. κάτι θα είναι διαφορετικό..κάτι που θα κάνει τη στιγμή μοναδική.

Θα λείψεις σε όλους... Σε μας, σε αυτούς, στη μουσική...

Έφυγες, αλλά άφησες κάτι για το μετά... Υπέροχα τραγούδια... Όμορφες μελωδίες και στίχους - τροφή για σκέψη!

Να περνάς καλά εκεί πάνω....

Εσύ εκεί... κι εγώ σκυμμένος στην κασέτα σου, να με ματώνει η φωνή σου και το ψέμα σου

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΩΝ BLOGGER

Όσοι ακόμα δεν τα ξέρουν πρέπει να τα μάθουν!

Παρακάτω θα διαβάσετε το μανιφέστο ,την ανωνυμία και το απόρρητο των Blogs!

1. Τα blogs είναι διάλογος - ελεύθερος ανεμπόδιστος διάλογος ανάμεσα σε πολίτες.

2. Τα blogs είναι μια πρόσκληση σε διάλογο, σε διαφωνία, και επικοινωνία.

3. Τα blogs δεν κέρδισαν το ενδιαφέρον της κοινωνίας επειδή λένε ψέματα συκοφαντούν. Το κέρδισαν επειδή η κοινωνία έχει ανάγκη από μια αυθεντική φωνή.

4. Τα blogs είναι το δικαίωμα του καθενός να εκφέρει την άποψή του. Δεν υπάρχουν “ενημερωτικά” και “μη ενημερωτικά” blogs. Μέσα από το διάλογο όλοι κάτι μαθαίνουμε.

5. Τα blogs δεν τα γράφουν επαγγελματίες - τα γράφουν πολίτες. Μπορεί να αξιοποιούν την όποια επαγγελματική τους εμπειρία, μπορεί και όχι.

6. Ο blogger δεν χρησιμοποιεί εθνικούς πόρους (όπως οι τηλεραδιοσυχνότητες), και συνεπώς δεν μπορεί να μπαίνει σε καλούπια ο τρόπος και το περιεχόμενο της έκφρασής του. O blogger αξιοποιεί το απεριόριστο μέγεθος του παγκόσμιου Δικτυακού ιστού για να εκφράσει και τη δική του άποψη.

7. Η Πολιτεία, τα Media, οι επιχειρήσεις, και όλοι οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί της Ελληνικής κοινωνίας, αξίζει να παρακολουθούν τους bloggers και τον διάλογο τους. Ακόμα καλύτερο θα είναι να συμμετέχουν ισότιμα σε αυτόν το διάλογο. Θα μπορέσουν και οι ίδιοι να γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας την άποψη του απλού πολίτη, αντί να προσπαθούν να την περιορίσουν στα δικά τους καλούπια.

8. Το δικαίωμα του blogger να γράφει ελεύθερα την άποψή του είναι ιερό. Αν με αυτά που γράφει καταπατά συγκεκριμένες νομοθετικές διατάξεις, υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες για την δίωξή του.

9. Στο βαθμό που δεν παραβιάζει με σαφή τρόπο διατάξεις του νόμου, η ανωνυμία είναι δικαίωμα του blogger.

Γιατί είναι οι bloggers ανώνυμοι;

"..ως ανώνυμοι τους αναγκάζουμε να απαντούν με επιχειρήματα, ενώ ως επώνυμοι τα επιχειρήματα τους τα μετατρέπουν σε πίεση...Πίεση που μεταφράζεται σε οποιοδήποτε μέσο μπορεί να εφεύρει ένα διαπλεκόμενο και διεφθαρμένο πολιτικό-οικονομικό σύστημα. Αυτή είναι η ανωνυμία που διεκδικούμε μέσω αυτού του blog...Δεν είναι η ανωνυμία της συκοφάντησης,των εκβιασμών,των ύβρεων και των απειλών όπως θέλουν κάποιοι να αποδώσουν στους χιλιάδες ανώνυμους Έλληνες bloggers, είναι η ανωνυμία που βάζουμε ως ασπίδα στις πιέσεις για σιωπή,για έλεγχο της ελευθερίας σκέψης & έκφρασης αλλά και διακίνησης των πληροφοριών..."

Τo «απόρρητο» των blogs με κατάληξη σε .com!

Τo «απόρρητο» των blogs με κατάληξη σε .com, καλύπτεται απ΄την Αμερικανική νομοθεσία, που προβλέπει ρητά πως «δεν επιτρέπεται να γίνει άρση του απορρήτου λόγω συκοφαντικής δυσφήμισης». Αν ο εισαγγελέας που το χειρίζεται κρίνει ότι δεν πρόκειται για συκοφαντική δυσφήμηση, αλλά για πράξη κακουργηματικού χαρακτήρα (όπως είναι ο εκβιασμός) ΜΟΝΟ TOTE γίνεται άρση.Στις ΗΠΑ, οι bloggers προστατεύονται από το πρώτο άρθρο του Συντάγματος, που δίνει σε όλους "το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου. To 2006, το Ανώτατο Δικαστήριο της Καλιφόρνιας γνωμοδότησε ότι ! οι bloggers "δεν θα διώκονται ποινικά αν ο διαδικτυακός τους τόπος φιλοξενεί σχόλια αναγνωστών που είναι συκοφαντικά προς τρίτα πρόσωπα." Λίγο αργότερα μάλιστα το ίδιο δικαστήριο αναγνώρισε και το δικαίωμά τους "να μην αποκαλύπτουν τις πηγές τους".

απο  http://troktiko.blogspot.com/2010/04/blogs.html

σε έναν αγαπημένο μπαγασάκο...

Δεν πέρασε ούτε ένα 24ωρο από τότε που τους θυμήθηκα και τους αφιέρωσα τον "Μπαγάσα" και... τσουπ! Ο πρώτος "μπαγασάκος" μου με επισκέφθηκε στα όνειρά μου... Δυστυχώς, εδώ και χρόνια, αυτό είναι το μοναδικό σημείο συνάντησής μας. Μόνο εκεί μπορεί να με επισκεφθεί. Δεν το κάνει βέβαια.... Και μου λείπει...

Προσπαθώ να βρω τρόπους να επικοινωνήσω μαζί σου... Στους ατέλειωτους περιπάτους μου στην πόλη... Σε σένα έμοιαξα, το ξέρεις? Σε θυμάμαι να περπατάς με τις ώρες, να διασχίζεις ολόκληρη την πόλη, ακούραστος, χαμογελαστός, κοινωνικός -μιλούσες με όλο τον κόσμο, χαμογελούσες σε όλο τον κόσμο... (λες κι αυτό να το πήρα από σένα?). Ακολουθώ τα βήματά σου στα μέρη που σου άρεσαν και νιώθω πως μου κάνεις παρέα. Πως περπατάς κι εσύ δίπλα μου... Πόσο θα το 'θελα αυτό! Συζητάω μαζί σου, όμως, κι αυτό με ξαλαφρώνει... Σου λέω ότι με βασανίζει. Όλα όσα θέλω να πω στους ζωντανούς, αλλά δεν μπορώ... Κι εσύ είσαι εκεί (ή θα 'θελα να είσαι εκεί!) Με ακούς χωρίς να με κρίνεις... Και είναι σαν να μου χαμογελάς...

Προσπαθώ να βρω τρόπους να επικοινωνήσω μαζί σου... Στον κάθε ξένο που θα πω καλημέρα, στον κάθε περαστικό που θα χαμογελάσω... Σε σένα έμοιαξα, το ξέρεις? Πάντα ζήλευα την ικανότητά σου και την ευκολία σου να μιλάς στον κόσμο, στον κόσμο που δεν ήξερες... Κι εγώ έχανα τόσο εύκολα τη μιλιά μου! Βιάστηκες να φύγεις και δε μου 'μαθες τα κόλπα... Τον βρήκα, όμως, το δρόμο μου κι ας άργησα λιγάκι. (ή μήπως με βοήθησες λιγάκι? εσύ τους έστειλες δίπλα μου να με βοηθήσουν? ξέρεις ποιους...)

Προσπαθώ να βρω τρόπους να επικοινωνήσω μαζί σου... Στο κάθε τσιγάρο που ανάβω... Σε σένα έμοιαξα, το ξέρεις? Κανείς δεν κατάλαβε ποτέ γιατί το ξεκίνησα... κι ούτε θα καταλάβαινε ποτέ αν του έλεγα τον πραγματικό λόγο. Θα με περνούσαν για τρελή! (ναι οκ....ξέρω ότι αυτό σκέφτεσαι... ώρες ώρες κι εγώ το σκέφτομαι!) Το πρώτο μου ήταν κι η πρώτη μου κουβέντα μαζί σου, σε μια δύσκολη στιγμή... Σου ζήτησα μια χάρη, θυμάσαι? Ήξερα ότι την αγαπούσες πολύ, αλλά σου ζήτησα να μου την αφήσεις εδώ... Κι εγώ θα την πρόσεχα ακόμη περισσότερο... Κι ευτυχώς με άκουσες! Σε ευχαριστώ...

Προσπαθώ να βρω τρόπους να επικοινωνήσω μαζί σου... Κάθε βραδιά που ξενυχτάω... (κι ας φοβάμαι το σκοτάδι) "Σας φυλάω", μου έλεγες... Το ίδιο κάνω κι εγώ τώρα... Σε σένα έμοιαξα, το ξέρεις? Ακόμα ακούω τα βήματά σου στο σπίτι, ακόμα νομίζω πως θα πάω στην κουζίνα και θα σε δω να πίνεις τον καφέ σου, ξημερώματα και να καπνίζεις, ακόμα ξυπνάω και σε βλέπω πεσμένο έξω από την πόρτα μου... θυμάσαι? Ήσουν άρρωστος, λίγο πριν μπεις στο νοσοκομείο για τελευταία φορά, δεν μπορούσες να περπατήσεις, αλλά ούτε τότε ξέχασες την αγαπημένη σου (και δικιά μου, επίσης) συνήθεια: ήρθες να με δεις ενώ κοιμόμουν και να με σκεπάσεις... να μην κρυώσω! και έπεσες... σε ρώτησαν όλοι γιατί σηκώθηκες. κι εσύ τους είπες: "να σκεπάσω το μωρό, να μην κρυώσει"... να 'ξερες μόνο πόσες τύψεις νιώθω για όλο αυτό! Δεν ήμουν μωρό, ολόκληρη γαϊδάρα ήμουν! Είναι όμως η πιο γλυκιά και τρυφερή ανάμνηση που έχω από σένα...

Προσπαθώ να βρω τρόπους να επικοινωνήσω μαζί σου... Κάθε φορά που έρχομαι στο "σπίτι" σου, σου μιλάω. Μ' ακούς? Σου λέω τα νέα μου... Τ' ακούς? Μακάρι να ήσουν εδώ... και στις χαρές μου αλλά και στις λύπες μου! Αν ήσουν εδώ, σίγουρα θα με βοηθούσες, ειδικά μερικά χρόνια πριν... Ήξερες να κρίνεις σωστά τους ανθρώπους. Δεν σου έμοιαξα, το ξέρεις? Ήξερες να με προστατεύεις από τους κακούς. Και το ίδιο θα έκανες αν ήσουν εδώ...

Πάνε 12 χρόνια από τότε που "έφυγες" και μ' άφησες εδώ... Μ' άφησες εδώ να "παλεύω" μόνη μου... Ξέρεις πόσα προβλήματα ήρθαν και μας χτύπησαν την πόρτα? Κι εμείς οι ηλίθιοι, ανοίξαμε! Και σε όλα αυτά ήμουν μόνη μου... Στήριγμα όλων ή καλύτερα δοχείο παραπόνων! Μ' άφησες εδώ να "παλεύω" μόνη μου... Ήσουν ο μόνος που πάντα με υπερασπιζόταν, το ξέρεις? Ότι και να σου έλεγα, ότι και να σου έκανα, δεν έλεγες κακό λόγο... Πάντα με δικαιολογούσες! Και πάντα γελούσες με τα αστεία μου (ακόμα κι αν δεν ήταν τόσο αστεία...) Πάντα θαύμαζες ότι κι αν έκανα... όσο βλακεία και να ήταν! Βλέπεις, λόγω "τεχνικών δυσκολιών" σε σένα έπεσε ο κλήρος... Και ξαφνικά όλα χάθηκαν! Κι άρχισα να φοβάμαι... Κι άρχισα να κλείνομαι όλο και περισσότερο στον εαυτό μου... πίστευα πως μόνο σε σένα άρεσα κι αφότου έφυγες δεν θα ήμουν ποτέ καλή για κανένα (ευτυχώς βρέθηκαν -έστω και καθυστερημένα- φίλοι πραγματικοί στο δρόμο μου και προσπαθούν να μου δείξουν το αντίθετο... ελπίζω να μην τους απογοητεύσω!)

Πάνε 12 χρόνια από τότε που "έφυγες" και μ' άφησες εδώ... 12 χρόνια από τότε που έριξα μια κλεφτή ματιά και είδα το κεφάλι σου στραμμένο στον ουρανό... Ήταν σαν να μου χαμογελούσες, το ξέρεις? Έτσι σε θυμόμουν τόσα χρόνια... 12 χρόνια κι ήταν η πρώτη φορά που με "επισκέφτηκες"! Και μου έκανες τόσο καλό! Σε είχα ανάγκη... Σε είδα να μου χαμογελάς, να μου μιλάς... Σε είδα να μ' αγαπάς, όπως κι όταν ήμουν μικρή, κι εσύ ήσουν εδώ! Με αγκάλιασες και το κατάλαβα, το έζησα, το ένιωσα!  Αυτή την εικόνα θα κρατήσω από σένα...Είναι πιο ευχάριστη... τι λες κι εσύ?

Σε ευχαριστώ παππούλη μου που ήρθες... Σε ευχαριστώ που μου έβγαλες όλες αυτές τις σκέψεις... με ηρέμησες πολύ... Μη με ξεχνάς, ε! Μου λείπεις... Πάντα θα μου λείπεις... (και χαιρετίσματα! ξέρεις εσύ σε ποιον.... κι αυτός μου λείπει πολύ)

.....

Διαβάζω σε διάφορα blogs τις πρώτες πληροφορίες σχετικά με το τρομοκρατικό χτύπημα... και φρίττω! Ακούστηκαν πολλά...

Είναι ο τύπος που πήγε να τοποθετήσει τη βόμβα και για κάποιο λόγο αυτή εξερράγη!

Είναι κάποιος περαστικός!

Είναι ο πατέρας μιας οικογένειας μεταναστών που κάθε βράδυ ψάχνουν στους κάδους με την ελπίδα ότι θα βρουν κάτι "πολύτιμο" γι' αυτούς!

το τελευταίο όμως ήταν ότι χειρότερο!

Είναι ένα 15χρονο παιδί που έψαχνε στα σκουπίδια μαζί με τη μαμά του και την αδερφούλα του...

Όποιος και να είναι ο νεκρός, σκοτώθηκε άδικα. Το τελευταίο σενάριο, όμως -καθώς είναι αυτό που απ' ότι φαίνεται θα επαληθευτεί- είναι αυτό που με εξοργίζει!

Ένα 15χρονο παιδί (παιδί ΡΕ!), μετανάστης ο οποίος έφυγε από το Αφγανιστάν για να γλιτώσει τον πόλεμο, σκοτώθηκε από βόμβα που έσκασε στα χέρια του σε "πολιτισμένη" χώρα, εν καιρώ ειρήνης!

Μήπως έχουμε πόλεμο και δεν το κατάλαβα;

Μήπως αντί να μεταναστεύσει το παιδί στην Ελλάδα, μεταφέρθηκα εγώ στο Αφγανιστάν χωρίς να πάρω χαμπάρι;

- Ήταν λάθος!

- Ποιο λάθος ρε κάφροι; Χτυπήσατε το σύστημα τώρα;

Τι έφταιγε, δηλαδή, το καημένο το παιδί; Δεν του φτάναν όλα τα υπόλοιπα βάσανά του! Έχασε το σπίτι του, την πατρίδα του, ήρθε σε μια ξένη χώρα -δήθεν πολιτισμένη και γενικότερα δήθεν!-, το κυνηγάτε από το πρωί μέχρι το βράδυ όλοι οι Ελληνάρες που θα σώσετε το έθνος από τους "βάρβαρους" (αν φεύγατε όλοι εσείς για άλλο πλανήτη, θα το καταφέρνατε!) και ξαφνικά... καταλήγει με τον ίδιο βίαιο τρόπο που κατέληξε κι ο "άτυχος" συνομήλικός του στο Αφγανιστάν -την εμπόλεμη ζώνη- κι ο οποίος δεν κατάφερε να πάρει το "εισιτήριο" για την "ειρηνική" χώρα που λέγεται Ελλάδα (Ελλαδιστάν θα ταίριαζε καλύτερα, τελικά!)

Ελπίζω πως θα ξυπνήσω το πρωί και όλα αυτά θα είναι ένα κακό όνειρο, ένας εφιάλτης που διαλύθηκε με το τρεμοπαιγμα των βλεφάρων μου...

           ...Ελπίζω...

...Συνεχίζω και ελπίζω πως δεν θα ξανακούσω τέτοιες ειδήσεις....

                          ....Ελπίζω....

...Ακόμη ελπίζω πως θα σταματήσουν πια τις επιθέσεις τους όλοι όσοι "χτυπούν το σύστημα" μέσω αθώων ανθρώπων....

                                   ....Ελπίζω....

....Πάντα θα ελπίζω πως κάποια στιγμή θα ξυπνήσουμε και θα καταλάβουμε ότι είμαστε ΟΛΟΙ άνθρωποι, ανεξαρτήτου φυλής, φύλου, χρώματος, γλώσσας, θρησκείας, τάξης... (και δεν ξέρω κι εγω ποια άλλη κατηγορία έχουν εφεύρει...)

                                              ....Ελπίζω....

...Δε θα πάψω να ελπίζω πως η γενιά του Κάιν θα σταματήσει εδώ... (ναι... όλα όσα έγραφα για πλάκα, αρχίζω και τα πιστεύω ακούγωντας τέτοιες ειδήσεις!)

Υ.Γ. Μπράβο σας, μάγκες.. δώσατε μεγάλη γροθιά στο σύστημα απόψε! Δεν θα μπορέσει να κοιμηθεί από τους πόνους!!

No colors anymore... I want them to turn black!

κι εκεί που -τελικά- αποφασίζεις να προσπαθήσεις... τσουπ! ο άλλος αποδεικνύεται τυφώνας!

Έρχεται ξαφνικά... σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του... αναστατώνει τον τόπο και στο τέλος εξαφανίζεται όπως ακριβώς εμφανίστηκε! Κι εσύ μένεις εδώ προσπαθώντας να μαζέψεις τα κουρέλια σου, τα συντρίμμια που άφησε πίσω ο βάρβαρος και να βρεις ξανά την ηρεμία σου...

Πρώτον... καλά να πάθεις αφού δεν ξέρεις να κρατάς το λόγο σου! Γιατί, μαρή? Άλλα δε λέγαμε λίγο καιρό πριν?

Δεύτερον... καλά δεν ήταν στην αρχή που δεν έδινες σημασία στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα (που τα 'πε με το πρώτο του το γάλα!)? Τι ήθελες κι άρχισες τα "τι ήθελε να πει ο ποιητής?" Γιατί ξαφνικά άρχισες να πιστεύεις όλα όσα σου λένε? Αφού δε σε θέλει το θέμα κυρά μου! Τι το παλεύεις? Καλά δεν ήσουν στην ησυχία σου... τι τα θες όλα αυτά?

Υ.Γ. Πάρτο χαμπάρι.... τα "οπωσδήποτε", "εννοείται", "θέλω να σε δω", "θέλω" να κάνω αυτό, "θέλω" να κάνω εκείνο, "πίστεψέ το".... υπάρχουν μόνο σε περιορισμένες εκδόσεις... όχι σε όλα τα λεξιλόγια...

Υ.Γ. Το καλό που σου (μου) θέλω... μη χάσεις το κέφι σου! Μια χαρά ευτυχισμένη ήσουν αυτές τις μέρες.. μη τα βάψεις όλα μαύρα! Σπάσ' τα με λίγο άσπρο... (και ποτέ ξανά ροζ!!!!!)

2η επιστολή του Μάριου από τον κορυδαλλό

ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΑΔΙΚΑ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΦΩΝΑΞΩ
Α’ ΠΤΕΡΥΓΑ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ
21.03.2010

Πέντε βράδια μετά τον εγκλεισμό μου στον Κορυδαλλό και παραμένω κι εγώ θεατής σε αυτό το βρώμικο παιχνίδι που έχει στηθεί εις βάρος μου. Δεν καταλαβαίνω αν το μίσος μεγαλώνει ή η μοναξιά με καταρρακώνει. Βρίσκομαι άδικα εδώ μέσα και δεν γνωρίζω που και πως να το φωνάξω. Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι καλοί άνθρωποι εκεί έξω που το φωνάζουν και για μένα. Τι θα γίνει με αυτό το ‘’αστείο ‘’ τελοσπάντων ; Θα δωθεί ένα τέλος τώρα, που θα μπορούσε να σημάνει ένα τέλος και για τους υπόλοιπους; Είναι κρίμα νέοι άνθρωποι να μην μπορούν να είναι ελεύθεροι να δημιουργήσουν κι να προσφέρουν. Εάν ένα τέτοιο κόσμο θέλετε, με μεθόδους τις οποίες βιώνω εδώ και κάποιες μέρες, το καταφέρνετε. Αλλά το πουλί ακόμα και στο κλουβί πετάει γιατί έχει φτερά και νου. Μην το τσακίζετε άλλο.

Κάποιος να στείλει την αγάπη μου και δύο μπουρμπουλήθρες στα παιδάκια μου στο κολυμβητήριο. Θα είναι ίσως το πιο δύσκολο απ’ όλα να τους εξηγήσω τι συνέβη. Να συνεχίσουν να χτυπάνε πάντα δυνατά τα ποδαράκια τους, για να ξεφύγουν απ’ αυτούς που δεν φροντίζουν για ένα καλύτερο μέλλον γι’ αυτά.

Μάριος Ζ.

http://troktiko.blogspot.com/2010/03/2_2446.html

Ο Κάιν Vol. 3

Ο Αδάμ ο άντρας, ονόμασε τη γυναίκα του Εύα. Η Εύα του γέννησε τον Κάιν και μόλις το τέκνο της ήρθε στον κόσμο, εκείνη είπε: "Ο θεός μου έδωσε παιδί". (αμ, δε!) Λίγο αργότερα, γέννησε ένα άλλο παιδί, που ονομάστηκε Άβελ. Ο Άβελ έγινε βοσκός και ο Κάιν καλλιεργητής της γης. Μια μέρα τα δυο παιδιά πρόσφεραν θυσία στο θεό. Ο Κάιν πρόσφερε από τα σπαρτά του και ο Άβελ από τα πρόβατα του. Ο Θεός ευχαριστήθηκε από τη θυσία του Άβελ, που ήταν άκακος και καλόκαρδος και είχε αγνή πίστη. Από την προσφορά του Κάιν όμως δεν ευχαριστήθηκε, γιατί η καρδιά του δεν ήταν καλόβολη. Όταν το κατάλαβε αυτό ο Κάιν, σκυθρώπιασε και λυπήθηκε.

Ο Θεός τότε του είπε: "Κάιν, γιατί είσαι στενοχωρημένος;"  (γιατί άραγε; μήπως γιατί κάνεις διακρίσεις; μήπως γιατί προτίμησες το αίμα του έρμου του ζωντανού -ήταν κάποτε- αντί για τους καρπούς της μάνας γης; Φταίει άραγε το αμάρτημα της μητρός του;)

Ο κακός (ΚΑΚΟΣ???? αδικημένος!) Κάιν δεν αποκρίθηκε. Η ζήλια για τον αδερφό του, του έτρωγε την καρδιά σαν σκουλήκι. Έτσι, όταν βρέθηκαν και οι δυο στα χωράφια, τον πλησίασε ύπουλα και τον σκότωσε. Αλλά σε λίγο, άκουσε το θεό να τον ρωτά: "Πού είναι ο Άβελ, ο αδερφός σου;" (ότι τώρα εσύ δεν ξέρεις, ε? δεν έβλεπες εκείνη την ώρα.... όόόόόόόχι.....). "Δεν ξέρω", αποκρίθηκε ο Κάιν. (μα τι καλός που είσαι κι εσύ στα ψέμματα!) "Μην είμαι ο φύλακας του αδερφού μου;" (και τι φύλακας! δεν τον έχασες στιγμή από τα μάτια σου!) "Τι έκανες;" του είπε ο θεός. "Το αίμα του αδερφού σου φωνάζει σ' εμένα από τη γη. Και η ίδια η γη, που δέχτηκε το αίμα του αδερφού σου, χυμένο από τα δικά σου χέρια, και αυτή τώρα φωνάζει εναντίον σου. Απ' εδώ και πέρα ο κόπος σου δε θα είναι ευλογημένος και θα γυροφέρνεις στη γη αποδιωγμένος". Ο Κάιν ένιωσε μεγάλο πόνο μέσα του. Θα προτιμούσε χίλιες φορές να πεθάνει παρά να κάνει τέτοια ζωή, πικραμένη και γεμάτη απελπισία. (τι το 'θελα ο μαλάκας? και μου το 'πε η μαμά να προσέχω λιγάκι τα νεύρα μου!) Αλλά ο θεός έβαλε ένα σημάδι στο πρόσωπο του Κάιν, ώστε όποιος τον συναντά να μην τον σκοτώσουν (εμ τι.... οφθαλμός αντί οφθαλμού? δε λέει....) 

Κατόπιν ο Κάιν απομακρύνθηκε από το θεό και πήγε και εγκαταστάθηκε στη χώρα Ναίδ, ανατολικά της Εδέμ. Αργότερα, σ' εκείνη τη χώρα, ο Κάιν πήρε μια γυναίκα (ααααα υπήρχαν κι άλλοι! πρωτόπλαστοι και μαλακίες!) και αυτή του χάρισε ένα παιδί, που ονομάστηκε Ενώχ. Ο Κάιν, επίσης, έχτισε εκεί και μια πόλη, που πήρε το όνομα του παιδιού του, Ενώχ. Στο μεταξύ, η Εύα απόχτησε ένα άλλο παιδί, που το ονόμασε Σηθ. Με το Σηθ, ο θεός ευλόγησε τον Αδάμ, δίνοντας του ένα καλό παιδί στη θέση του αδικοσκοτωμένου Άβελ. Ο Αδάμ έζησε πολλά χρόνια ακόμα. Και η Εύα γέννησε κι άλλα αγόρια και κορίτσια. (βρε βρε... κουνέλα την κατάντησε, τελικά!) Έτσι οι άνθρωποι πλήθυναν πάνω στη γη και πολλές γενιές προέρχονταν από τον Αδάμ και την Εύα. (μόνο από αυτούς.... οι άλλοι δεν έκαναν παιδιά! απαπαπαπα....) Στην ενάτη λοιπόν γενιά ήρθε και ένας απόγονος τους που λεγόταν Νώε. (κι ύστερα σου λέει πως ο Θεός ευλόγησε τη γενιά του Αδάμ! Πως καλέ; με απόγονο τον βαρκάρη του κατακλυσμού;) Ο Νώε ήταν ενάρετος άνθρωπος, ο καλύτερος απ' όλους της γενιάς του. Ζούσε σύμφωνα με το θέλημα του θεού και απόφευγε την αμαρτία. Απόχτησε τρία παιδιά, το Σημ, το Χαμ και τον Ιάφεθ. (και όλο το ζωικό βασίλειο.... και μια βάρκα.... και μια απέραντη θάλασσα.... και έναν απόγονο.. τον Εφραίμ... αυτή η λίμνη μου ανήκει...) 

και ξαναρωτώ.... είναι σίγουρος ότι ευλόγησε τη γενιά του Αδάμ????  

Ο Κάιν Vol. 2

Ο Κάιν
Στίχοι: Παύλος Παυλίδης
Μουσική: Ξύλινα Σπαθιά

Ο πρώτος ένοχος, ο πρώτος δολοφόνος
μέσα στην έρημο τώρα γυρίζει μόνος
ρωτάει τον άνεμο, ρωτάει τον αέρα
γιατί σκοτείνιασε, τι απέγινε η μέρα;

Νανούρισε τον ξένο που κλαίει και σπαράζει
το δέρμα σου φοράει, το αίμα σου θηλάζει
πονάς κι αυτός γελάει, κοιμάσαι δεν νυστάζει
στο στήθος σου η καρδιά του χτυπάει
και σε δικάζει

Και της ψυχής σου οι όσες γοργόνες σ' οδηγούνε
με τα σκοινιά τις νύχτες κοτρόνες ρυμουλκούνε
να θάψουν το τραγούδι που θα σου μουρμουρίσει
όταν τρελλός, λυμμένος
θα σου ξαναμιλήσει

Ο ΚΑΙΝ
Μη φοβηθείς όταν τον δεις
σκέψου απλά ήταν ένα όνειρο


Ο Κάιν ζει
Στίχοι - Μουσική: Τζίμης Πανούσης

Σε γιγαντοαφίσες, καουμπόι καπνιστής
με ύφος Τζον Γουέιν, ψυχρός εκτελεστής
με άλογο και λάσο, με τζιπ ή με κανό
σκηνές από Ελ Πάσο στην εθνική οδό

Υπουργός με σκουλαρίκι κι ένας μπέης λίγο ψευδός
από πίσω αλαλάζων ο φιλήσυχος λαός
Με σταυρούς και με κουκούλες αρπάζουνε τους πανκ
τους καίνε στις πλατείες Αθηναίοι Κου Κλουξ Κλαν

Σε γιγαντοαφίσες, κορούλα αριστερή,
με πλαστικά λουλούδια και γαλλικό κλειδί,
μέχρι το 2000 χρυσή μεταγραφή
κι εμείς όλοι στον πάγκο να παίζουμε αλλαγή

Ιστορίες σε ριπλέι απ' την Παλιά Διαθήκη
ο Κάιν να κλαίει σε παλιά αποθήκη
Παραλυτικοί θεατές με τα κρεβάτια μαζί
κοιτάνε το θαύμα, ο Κάιν ζει

Ο πρώτος ένοχος, ο πρώτος δολοφόνος, μέσα στην έρημο τώρα γυρίζει μόνος. Ρωτάει τον άνεμο, ρωτάει τον αέρα: γιατί σκοτείνιασε, τι απέγινε η μέρα;

Σε γιγαντοαφίσες, καουμπόι καπνιστής με ύφος Τζον Γουέιν, ψυχρός εκτελεστής. Ιστορίες σε ριπλέι απ' την Παλιά Διαθήκη. ο Κάιν να κλαίει σε παλιά αποθήκη. Παραλυτικοί θεατές με τα κρεβάτια μαζί, κοιτάνε το θαύμα. Ο Κάιν ΖΕΙ!

Μη φοβηθείς όταν τον δεις! Σκέψου απλά ήταν ένα όνειρο...

λευτεριά στον Μάριο Ζ.

το κείμενο που ακολουθεί είναι το γράμμα που έστειλε ο Μάριος από τη φυλακή όπου κρατείται... το παρακάτω πάρθηκε από το http://troktiko.blogspot.com/2010/03/blog-post_2836.html

"Στις 11 Μαρτίου, ημέρα Πέμπτη, έγινε η σύλληψή μου από τις αστυνομικές δυνάμεις καταστολής. Το αίσθημα της ελευθερίας και το δικαίωμα του διαδηλώνειν κόπηκε με μιας με μένος και βία από πάνοπλο αστυνομικό των ΜΑΤ, αφού του έχει δωθεί το δικαίωμα αυτό. Αφορμή της σύλληψης η συμμετοχή σε διαδήλωση υπεράσπισης των δικαιωμάτων του εργαζόμενου και μη, πολίτη, έχοντας... περίεργο κούρεμα και σακίδιο. Αιτία ο παραδειγματισμός.

Στην χούντα έσκιζαν με μαστίγιο τα πρόσωπα των εφήβων σπουδαστών μέσα και έξω από την νομική σχολή. Τώρα, με την ίδια βαρβαρότητα, η ¨σοσιαλιστική¨ κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας όλα της τα μέσα σκίζει και μαστιγώνει τις ζωές των ανθρώπων που έχουν μοχθήσει, εκείνων που μοχθούν και εκείνων που αντιστέκονται και δεν φοβούνται να υπάρχουν, με βίαιες οικονομικές και τρομοκρατικές πολιτικές.

Την πολιτική ευθύνη της παράλογης σύλληψης υποχρεούται να την αναλάβει το κράτος. Η καθολική πολιτική αντίδραση που εκφράστηκε μέσα από το κύμα διαμαρτυρίας, αποδεικνύει ότι η κοινωνία αντιστέκεται. Κι αυτό είναι ακόμα πιο σημαντικό για ’μένα, που συνειδητά επέλεξα να παραμένω ανένταχτος. Το κράτος ζητά την ανυπαρξία μας και φοβάται την ύπαρξή μας.

Δεν είναι τόσο η δική μου περίπτωση προφυλάκισης, όσο τα αλλεπάλληλα παραδείγματα ψευδών κατηγοριών που αναδεικνύουν και αποδεικνύουν την προσπάθεια του κράτους να τρομοκρατήσει και να ταπεινώσει τον κάθε άνθρωπο που υπερασπίζεται τα δικαιώματά του, όσο και να αποθαρρύνει τον οποιονδήποτε άλλο διανοηθεί να τα υπερασπιστεί, δημιουργώντας κοινωνίες άβουλες που δεν θα αντιδρούν και δεν θα διεκδικούν.

Ευχαριστώ όσους αγωνίζονται για την αποφυλάκισή μου τόσο από την αρχή όσο και κατά την διάρκεια, από πραγματικό ενδιαφέρον, μακριά από κομματικές και πολιτικές σκοπιμότητες, είτε συμφωνώ με τις μορφές είτε όχι, γιατί δεν νιώθω ότι αυτό που είναι κρίσιμο αυτή την στιγμή είναι να συζητηθούν οι τρόποι με τους οποίους εκδηλώνεται αυτή η αλληλεγγύη, όσο να κριθεί το ίδιο το κράτος για τις πράξεις του.

Λευτεριά σε όσους είναι στα κελιά, συνεχιστές στην προσπάθεια για απελευθέρωση των κρατουμένων και της σκέψης.

Από τα κρατητήρια στην ΓΑΔΑ, γραμμένος στίχος στους κίτρινους τοίχους όπου υπάρχουν ακόμα ξεχασμένοι κρατούμενοι για μέρες και μέρες μέσα σε άθλιες συνθήκες.

Χρυσό κλουβί, υγρό κλουβί, λίγο το νοιάζει το πουλί.

Μάριος Ζ."

Υ.Γ. Πόσες φορές ακόμα θα ζήσουμε την ιστορία με τα πράσινα παπούτσια; Από πότε δηλαδή το ντύσιμο, το κούρεμα, το σακίδιο που κουβαλάμε και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο είναι αιτία για να συλληφθούμε;

Υ.Γ. 2. Κι επειδή μάλλον έχω χάσει επεισόδια, σ' αυτό το θέατρο του παραλόγου που λέγεται ζωή..., πότε ακριβώς χάσαμε το δικαίωμα -το οποίο κατέχουμε χρόόόόόνια τώρα- να διαμαρτυρόμαστε και να διαδηλώνουμε για ότι δεν μας αρέσει ή μας προσβάλει ως ανθρώπους και μέλη αυτής της κοινωνίας;

1974 ήτανε θαρρώ όταν ξεφορτωθήκαμε τον βραχνά των κυρίων Παπαδόπουλου, Παττακού, Ιωαννίδη και λοιπόν άλλων μπουμπουκιών... Τι διάολο συνέβη λοιπόν και παρατηρούμε ανάλογη συμπεριφορά στα σημερινά λουλούδια που μας κυβερνάνε;

Κρατάω το στόμα μου κλειστό

τα χείλη μου ματώσανε
κι αυτοί που μας προδώσανε
ανέραστοι να μείνουν

Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε
αυτό έχω μόνο να τους πω
τα όνειρα των εραστών δε σβήνουν

Ο Κάιν

http://www.youtube.com/watch?v=CVEZp5fn4dI&feature=related
Ο πρώτος ένοχος...
Ο πρώτος δολοφόνος....

Η ιστορία του Κάιν είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους μας... Ήταν ο πρώτος καταγεγραμμένος -και αποδεκτός από την εκκλησία (!)- δολοφόνος. Είπαμε να πέσουν οι πρωτόπλαστοι από τον Παράδεισο για να τιμωρηθούν για την ανυπακοή τους, αλλά αυτοί το παράκαναν! Όχι απλά έπεσαν... τσακίστηκαν! Αλλά, συγνώμη, ξέχασα... δεν τους είχαν δοθεί ακόμη οι 10 εντολές...

Τους δόθηκε -ή μάλλον πήραν από μόνοι τους- το μήλο της γνώσης. Εκείνη η ρημάδα η Εύα που είχε το νου της όταν έσπερνε παιδιά; Δεν ήξερε ότι θα καταλήξουν ο ένας στο χώμα κι ο άλλος στη φυλακή; Κι αντε...άνθρωπος είναι -ήταν... χρόνια πριν! τώρα είναι σκόνη- το ξέχασε! Μετά γιατί δεν ανέλαβε δράση; Γιατί το άφηνε το άλλο να κυκλοφορεί με το κουζινομάχαιρο; Και το άλλο το έρμο (τον Άβελ) γιατί δεν του έμαθε κάτι να προφυλαχτεί... ή έστω... να κόψει τα πολλά πολλά με το μισό πληθυσμό της Γης!

Τι να λέμε όμως τώρα... έγινε το κακό! Η απορία μου, βέβαια, είναι άλλη! (τι πρωτότυπο!? αμάν βρε κοπέλα μου...πες μια φορά απευθείας αυτό που θες!) Οι απορίες μάλλον... λοιπόόόόόν.....

Κατ' αρχάς, η Εύα έκανε μόνο δυο παιδιά...σωστά; Το Κάιν και τον Άβελ. (γέμισε τον πλανήτη άνδρες και μετά απορούμε κιόλας!) Άλλοι άνθρωποι δεν υπήρχαν πέρα από αυτή την οικογένεια... Και εμείς είμαστε απόγονοί τους. Άρα... Εμείς πως σκατά γεννηθήκαμε; Τι στο καλό συνέβη; Κάπου θα υπήρξε μια γυναίκα... δεν βγαίνω αλλιώς μάνα μου! Αν υπήρξε, προφανώς, τη γέννησε η Εύα. Κι εφόσον στην ιστορία μας υπάρχει ένα πτώμα... προφανώς, αυτή η γυναίκα -η αδερφή του δολοφόνου- μας έκανε με το δολοφόνο (και με τα καινούργια δεδομένα...και αιμομίκτη)! Θέε μου τι ανώμαλη οικογένεια είναι αυτή? Από όλα τα προσχέδια αυτοί διέθεταν τις καλύτερες προδιαγραφές για να γίνουν πρόγονοί μας; (και συνεχίζουμε να απορούμε για το είδος μας??)

Τι γενεαλογικό δέντρο είναι αυτό; Απ' όλα έχει μέσα... Ένα δολοφόνο, δυο αιμομίκτες, δυο ανεύθυνους γονείς και ένα 20% του πληθυσμού νεκρό...

Και ερωτώ... άντε και προερχόμαστε από αυτή την οικογένεια (τι να κάνουμε, τους συγγενείς δεν τους διαλέγουμε) πρέπει να καμαρώνουμε κιόλας που είμαστε από βλαμμένη γενιά; Κι αφού ο "μπαμπάκας" μας μας έδωσε το "καλό" παράδειγμα... γιατί είναι καταδικαστέα πράξη ο φόνος; Εμείς τα "παιδιά" ότι βλέπουμε κάνουμε....

Ωραία τα παραμυθάκια με τα οποία μεγαλώνουμε.... αλλά από ένα σημείο και μετά καταλαβαίνεις ότι μπάζει από παντού!

Αυτός ο άνθρωπος ερωτεύτηκε τη ζωή του

Αυτός ο άνθρωπος ερωτεύτηκε τη ζωή του.

Μ' όλη τη δύναμη της ψυχής του κι ακόμα πιο πολύ την αγαπά, σχεδόν αφύσικα. Ωστόσο, η ζωή του αδιαφορεί γι' αυτό τον έρωτα και συστηματικά τον αγνοεί, μάλιστα του γυρίζει και την πλάτη.

Αυτός ο άνθρωπος κοιτά την πλάτη της ζωής του και διαπιστώνει (ακόμα μια φορά) ότι δεν φτάνει ν' αγαπήσεις για ν' αγαπηθείς.

Θα μπορούσε να της γυρίσει κι αυτός την πλάτη. Θα μπορούσε ν' αναζητήσει μια άλλη, φιλικότερη ζωή. Θα μπορούσε πισώπλατα να της καρφώσει ένα μαχαίρι. Τίποτα απ' όλα αυτά δεν κάνει. Μένει ακίνητος, εκεί, κοιτώντας με παράπονο την πλάτη της.

Αργύρης Χιονης

πόσες αλήθειες μπορεί να λέει;

Κώστας Καρυτάκης - Αγάπη

Κι ήμουν στο σκοτάδι.
Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα.

Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδύλι.
Πως μ' έπεισε το ξύπνημα μιας νιότης
και πως γελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ' είχε πέτρα κάνει ο πόνος.

άλλη μια βόλτα στην πόλη...

Κάτι δεν πάει καλά! δεν είναι δυνατόν.... και δεύτερη μέρα (μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα) άλλη μια μαγική, νεραϊδίστικη στιγμή στην πόλη.

Βράδυ Δευτέρας (κάπου κοντά στα μεσάνυχτα), λοιπόν, και έχει τελειώσει ο "μαραθώνιος" προβολής διαφημίσεων στο Ολύμπιον.

Και ανοίγω παρένθεση για να εξηγήσω:

        Πρώτον, ναι...εβλεπα διαφημίσεις στο Ολύμπιον!

        Δεύτερον, αλήθεια λέω! Δεν έχω πιεί και λέω αρλούμπες...

        Τρίτον, όχι δεν είμαι βιτσιόζα ώστε να κάτσω με τις ώρες να δω αυτό που όλος ο κόσμος προσπαθεί να αποφύγει (τις διαφημίσεις!)

        Φτάνει με τα αστεία (τα κρύα)... Είχε, λοιπόν, 3ωρη (και βάλε...) προβολή διαφημιστικών σποτ και ένεκα το μελλοντικό -ελπίζω- επάγγελμα αλλά και το γεγονός ότι μου αρέσουν οι διαφημίσεις (ω ΝΑΙ!!!) αποφάσισα να το παρακολουθήσω. Και πολύ καλά έκανα!!

Και κλείνω παρένθεση μετά την εξήγηση.

Τελειώνει η προβολή κάπου μετά τα μεσάνυχτα και ξεκινάω για το σπίτι μου. Ο καιρός; Απαίσιος! Κρύο (ψόφος!), έριχνε κάτι σαν χιονάκι, αλλά... η πόλη ΑΔΕΙΑ! Εντελώς, όμως! Ψυχή δεν κυκλοφορούσε. Μόνο τα "ζόμπι" που βγήκαν από το Ολύμπιον (εεε μετά από τόσες ώρες, πως θα 'μασταν;) Είχε τόση ησυχία στο κέντρο της πόλης όπου άκουγες τον παραμικρό ήχο που γινότανε δυο δρόμους παρακάτω (όσο γελοίο κι αν ακούγεται, καταμεσής της Αριστοτέλους δεν είναι τόσο συνηθισμένο φαινόμενο) 

Και ξαφνικά, όλα έγιναν μαγικά! Το κρύο έπαψε να είναι τόσο τσουχτερό και θανατηφόρο, ενώ το χιονάκι που έπεφτε μετατράπηκε σε μαγευτικό background μιας ονειρικής εικόνας. Γι' αυτό το λόγο αποφάσισα να περπατήσω όλη την Αριστοτέλους -αντί να πάρω ένα ταξάκι και να φύγω απευθείας- και να προλάβω το τελευταίο λεωφορείο. Για να πω τη μαύρη αλήθεια... δεν ήθελα να το προλάβω! Ήθελα μια αφορμή, μια δικαιολογία ώστε να γυρίσω σπίτι με τα πόδια.

Δεν ξέρω πότε θα ξαναδώ την πόλη έτσι. Τόσο ήσυχη, τόσο μαγική! Να περπατάς και να μη βλέπεις κόσμο. Να κάνει κρύο και να προσπαθείς να κουκουλωθείς ώστε να μην σου πέσει η μύτη καταμεσής του πεζοδρομίου... και άλλα πολλά τέτοια κουλά!

Το κατευχαριστήθηκα ομως! Απόλαυσα τη βόλτα μου όσο ποτέ άλλοτε κι ας γύρισα σπίτι "κατεψυγμένη"... Έβαλα τις πυτζαμούλες μου, κρύφτηκα κάτω από το παπλωματάκι μου κι έκανα τον πιο γλυκό ύπνο που έκανα ποτέ μου! Το ιδανικό τέλος για μια πολύ κουραστική αλλά και όμορφη μέρα...

Υ.Γ. Για το μόνο που στεναχωριέμαι σε αυτές τις περιπτώσεις είναι που δεν μπορώ να "παγιδεύσω" όλες αυτές τις στιγμές σε μια φωτογραφική μηχανή ή σε μια camera. Τις "παγιδεύω" στο σκληρό μου δίσκο, αλλά δυστυχώς... μόλις γεμίσει αρχίζει τα delete χωρίς να με ρωτάει! γαμώτο...!

OK...και τώρα ένα μικρό παραλήρημα (δώσε λίγη σημασία)

Πάνος Μουζουράκης - Δώσε σημασία

Σαν άνεμος στους δρόμους τριγυρνώ
ποτέ δεν σκέφτηκα να σταματήσω
κι αρώματα μαζί μου κουβαλώ
κι αν άξιζε να κάτσω να μυρίσω.

Αν έστω είχα κάτι να μου πω
τότε γιατί φοβόμουν να μιλήσω
και αν αυτό το κάτι θα το βρω
μπροστά μου μοναχά όταν λυγίσω.

Δώσε σημασία και ίσως να δεις
πως υπάρχουν πράγματα που αξίζει να ζεις.

Τα βήματά μου πέφταν στο κενό,
φόρτωνα τους φόβους μου στη πλάκα.
Χιλιάδες τρύπες μέσα στο νερό
τζάμπα ζούσα τη ζωή μου, τζάμπα.
Μέχρι που ένας φίλος μου είπε...

Δώσε σημασία και ίσως να δεις
πως υπάρχουν πράγματα που αξίζει να ζεις.

Το τραγούδι αυτό είναι "ευχαριστώ".
Σε καμιά των περιπτώσεων "συγνώμη".
Το τραγούδι αυτό πως να στο πω..
λέει μέσα πως μου άλλαξες τη γνώμη.

Της καληνύχτας τελευταία συμβουλή
λίγο πριν σβήσουμε τη λάμπα
μπορεί να το πληρώσεις ακριβά
μα τα καλύτερα στη ζωή έρχονται τζάμπα.

Δώσε σημασία και ίσως να δεις
πως υπάρχουν πράγματα που αξίζει να ζεις
ψάχνουμε ένα νόημα που δε βρίσκει κανείς
μα τελικά υπάρχει όπου το δώσουμε εμείς.
"Μη δίνεις σημασία" είπα εγώ
σ' ανθρώπους που το χέρι μού απλώσαν
Δε πίστευα πως θα τους χρειαστώ
ποτέ δεν είδα πως με ξελασπώσαν.

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τους ανθρώπους "που ψάχνουν να βρουν το νόημα της ζωής"! Και που τελικά χαραμίζουν μια ζωή ψάχνοντας να βρουν το νόημά της. Η απάντηση, όμως, βρίσκεται μπροστά τους. "...μα τελικά υπάρχει, όπου το δώσουμε εμείς"

Αυτό είναι! Το νόημα της δική μας ζωής ΕΜΕΙΣ το καθορίζουμε. Άρα, γιατί να ψάχνω χρόνια για κάτι που εγώ καθορίζω? Μήπως για μερικούς το νόημα της ζωής είναι η αναζήτηση, το "ψάξιμο"? Ή είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουν κάτι τόσο απλό?

Δεν υπάρχει ζωή χωρίς νόημα! (συνεπώς, δε στέκει και η δικαιολογία "Η ζωή μου δεν έχει νόημα!", κι όπως καταλαβαίνεις μεγάλε, άσε στην άκρη την Κατίνα Παξινού που κρύβεις μέσα σου, και κόψε τις μαλακίες με τις αυτοκτονίες!). Αν αποφασίσεις να "δώσεις σημασία" σε κάτι -οτιδήποτε!- θα βρεις το νόημα που ψάχνεις.

Γιατί δεν δίνεις σημασία στους ανθρώπους? στους φίλους?
ΟΚ, ξέρω τι θα πεις...

- Θα με πληγώσουν!
- Ε, και?
- Θα πονέσω!
- Ε, και?
- Θα υποφέρω!
- Ε, και??
- Θα χάσω την εμπιστοσύνη σου στους ανθρώπους. (κακώς! δεν είναι όλοι ίδοι..)
- Ε, ΚΑΙ????? Χαλάρωσε φίλε... Δεν θα πεθάνεις κιόλας!!

Υπάρχουν πράγματα μέσα σου να δώσεις. Μην τα κρατάς για σένα. Δώσε και μην περιμένεις να πάρεις, μην περιμένεις "ευχαριστώ". Δεν χρειάζεσαι αμοιβή για να αγαπήσεις, να κάνεις κάποιον ευτυχισμένο, να χαρίζεις χαμόγελα... "τα καλύτερα στη ζωή έρχονται τζάμπα!"

Αν περιμένεις να σου χαμογελάσουν για να χαμογελάσεις κι εσύ,
αν περιμένεις να σ' αγαπήσουν για να αγαπήσεις κι εσύ,
αν περιμένεις να σ' ερωτευτούν για να ερωτευτείς κι εσύ,
αν περιμένεις την ευτυχία να έρθει να σου χτυπήσει την πόρτα χωρίς εσύ να κουνήσεις ούτε το μικρό σου δαχτυλάκι....
λυπάμαι μεγάλε, αλλά κάτι δεν κατάλαβες καλά! "Συν Αθηνά και χείρα κίνει" που λένε... Ε, αυτό! Κάνε κι εσύ κάτι πρώτος, και πίστεψέ με δεν θα χάσεις! ;-)

Βρέθηκε και σε μένα κάποιος φίλος (να 'ναι καλά όπου κι αν είναι) και μου άλλαξε γνώμη... Δεν είναι κακό να παίρνεις τη βοήθεια που σου δίνουν, να μοιραστείς τους φόβους σου με κάποιον άλλο, να στηριχτείς και σε κάποιον άλλο πέρα από τον εαυτό σου.

Τα καλύτερα στη ζωή μπορεί να έρχονται τζάμπα, ΑΛΛΑ μη ζεις τη ζωή σου τζάμπα!

Paulo Coelho - ωδή στην απαισιοδοξία!

"Όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνομωτεί για να το πετύχεις!"

    Ή κάπως έτσι ήταν η φράση του Coelho. Και λέω κάπως έτσι, διότι ο καθένας την ερμηνεύει όπως θέλει... Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω Paolo, αλλά... ΘΑ σε στεναχωρήσω!

    Κατ' αρχάς, χέστηκε (συγνώμη για την έκφραση...) το σύμπαν για το τι θέλω εγώ! Και πόσο πολύ το θέλω! Άλλη δουλειά δεν έχει το σύμπαν να ασχολείται με μένα και τις επιθυμίες μου... Έχει σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθεί!

    Και δεύτερον, γιατί να συνωμοτήσει το σύμπαν; Μη τυχόν και το κάνουν τσακωτό τα άλλα σύμπαντα; Ότι τι δηλαδή; Το σύμπαν αποφάσισε να ασχοληθεί με τα θέλω μου, θέλει να τα πραγματοποιήσει, αλλά τα άλλα σύμπαντα διαφωνούν (α, τα κακούργα! μα τι τους έκανα;) και τους κρύβεται και από πάνω... Μάλλον, όχι...

    Μπορεί αυτή η φράση να είναι ότι πιο αισιόδοξο έχω ακούσει, διαβάσει, νιώσει, πει... ΑΛΛΑ κατά τη γνώμη μου, είναι η μεγαλύτερη μπούρδα που έχει ειπωθεί! Κι όποιος έχει αντίρρηση, να του δείξω τη λίστα (τί λίστα, δηλαδή, πάπυρος μη σου πω!) με τα πράγματα που ήθελα -και πάρα πολύ μάλιστα- αλλά το σύμπαν δεν κρύφτηκε καλά και το τσάκωσαν τα υπόλοιπα! (ξέρεις, εκείνα τα κακούργα που με μισούν...)

Υ.Γ. προς Θεού! δεν ειρωνεύομαι ούτε τον Paolo Coelho, ούτε τον Αλχημιστή, ούτε όσους πιστεύουν σε αυτή τη φράση! (εξηγούμαι για να μη παρεξηγούμαι!) Είναι απλά τα λόγια κάποιας αγανακτησμένης που το... σύμπαν της έχει θυμώσει και δεν της κάνει τα χατίρια!

Ο Θεός μας έπλασε τζάμπα

Σύμφωνα με το κατά τους μαθητές του Αρζάνο Ευαγγέλιο, ο Θεός μας έπλασε τζάμπα. Είναι σίγουρο ότι μας έπλασε ο Θεός. Το έκανε γιατί  μας αγαπούσε περισσότερο από πριν. Μας έπλασε πανάρχαιους. Και στην τελική, είναι πρόβλημά Του γιατί μας έπλασε! Κάποιος έπρεπε να μας πλάσει.

Είναι μερικές από τις σκέψεις (γραπτές, παρακαλώ) μαθητών στην Ιταλία. Ένα απίστευτο πραγματικά βιβλίο που επαληθεύει τη ρήση "από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια"! Μέσα από την ημιμάθεια της ηλικίας, την αθωώτητα και την κρίση ένος μικρού παιδού βγαίνουν οι μεγαλύτερες αλήθειες γύρω από το θέμα "ΘΡΗΣΚΕΙΑ".

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κείμενο που ακολουθεί. Ζητήθηκε από τα παιδιά να σχολιάσουν τη φράση του Χριστού: "Αν δεν γίνετε σαν τα παιδιά, δεν θα εισέλθετε στη Βασιλεία των Ουρανών". Ορίστε τι ακολούθησε:

        "Εγώ, σκέφτομαι ότι όταν ο Χριστός είπε αυτή τη φράση, δε μιλούσε για τα παιδιά των 8-9χ ρονών, αλλά για τα μικρά μικρά. Τότε τα μωρά είναι καλά, μα πολύ καλά, ενώ εμείς είμαστε πιο μάγκες.

        Εγώ πιστεύω ότι φταίει το σχολείο. Συγνώμη που το λέω, αλλά για μένα έτσι είναι. Για παράδειγμα, στο σπίτι μου δεν τσακώνομαι ποτέ με τον Τζουζέπε, αλλά όπως έρχομαι στο σχολείο είμαστε σαν τα σκυλιά με τα γατιά. Λοιπόν;

       Τα μικρά παιδιά δεν κλέβουνε, δε λένε παλιόλογα και βρισιές, δε σκοτώνουνε και δεν κάνυν πολέμους. Αν ο κόσμος ήτανε όλος από μικρά παιδιά, θα ήταν ένας κόσμος πάρα πολύ ωραίος, όπως τότε που υπήρχε ο Αδάμ και η Εύα πριν από το μήλο.

       Οι μεγάλοι όμως είναι η πραγματική αρρώστια αυτουνού του πλανήτη, και αρχίζουμε από τα 15 χρόνια. Αυτοί κάνουνε όλες τις συμφορές που μπορούνε: σκοτώνουνε, ρυπαίνουμε, ξεγελάνε, στη Μέση Ανατολή από τις έξι το πρωί αρχίζουνε να σκοτώνονται.

      Εγώ δε θέλω να γίνω μεγάλος, αλλά φοβάμαι ότι πρέπει"

Υ.Γ. Το κείμενο είναι από βιβλίο που πρωτοεκδόθηκε το 1993... Εκτός από αληθινό είναι και διαχρονικό. Τα ίδια ακριβώς θα έγραφε ένα παιδάκι εν έτει 2010.

Υ.Γ.2. Δε θέλω να γίνω μεγάλος! Αλλά φοβάμαι ότι ΠΡΕΠΕΙ! Αχ, αυτά τα πρέπει....

είναι κι αυτή η ομίχλη του Λονδίνου που με τρομάζει....

Ως καλή εγγονή είπα σήμερα το πρωί να κάνω μια καλή πράξη! Κατέβασα λοιπόν τη γιαγιά μου στη Αριστοτέλους με το αυτοκίνητο και θα επέστρεφα σπίτι για να διαβάσω. Τρέχοντας θα επέστρεφα! Πες με ρομαντική, όμως, (πες με και τεμπέλα, θα το δεχτώ!) μόλις αντίκρισα εκείνο το ομιχλώδες τοπίο στην παραλία δεν μπόρεσα να αντισταθώ... Ενώ προς την Εγνατία και γενικότερα προς τα πάνω το τοπίο ήταν καθαρό και δεν υπήρχαν προβλήματα, μόλις περνούσες τη Μητροπόλεως και κατευθυνόσουν προς παραλία.... άλλος Θεός, εντελώς!

Έφτασα, λοιπόν, στην παραλία -στο ύψος της Αριστοτέλους- και όχι το Λευκό Πύργο δεν έβλεπες, αλλά ούτε τη μύτη σου (αχ, συγνώμη Πινόκιο... η δικιά σου είναι?) Δεν ξεχώριζες τη θάλασσα από τον ουρανό -ποιον ουρανό, δηλαδή, τα σύννεφα! Διέσχισα όλη τη Λ. Νίκης και έφτασα στον Λ. Πύργο. Είχε τόση ομίχλη σε εκείνο το σημείο -εξαιτίας της "ανοιχτοσιάς" που υπάρχει, που έβλεπες μεν το Λ. Πύργο, έχανες δε το Βασιλικό Θέατρο, που είναι ακριβώς απέναντι. Ομίχλη παντού... ένα τοπίο περίεργο, μαγικό. Έλεγες, "τώρα θα πεταχτεί καμιά νεράιδα πάνω στο μπαρμπρίζ του αυτοκινήτου!" και καλά να 'ναι νεράιδα... αν είναι κανένα ξωτικό? Υποβρύχιο θα γινότανε το getzaki από την τρομάρα μου!

Συνέχισα να διασχίζω τη Νίκης κι έφτασα μέχρι το ύψος της Μαρτίου. Το μόνο που ήθελα σε όλη αυτή τη διαδρομή ήταν να μεταμορφώσω το τουτού μου σε βαλιτσάκι του Sport Billy και με μια φωτογραφική μηχανή να απαθανατίσω όλα αυτά τα στιγμιότυπα. Δυστυχώς, όμως, ενώ μία φωτογραφία ισούται με 1.000 λέξεις, στην προκειμένη περίπτωση ούτε 1.000 φωτογραφίες δεν θα μπορούσαν να αποδώσουν όλα όσα είδα, όλα τα συναισθήματα που είχα και αυτή την σπάνια ομορφιά της Θεσσαλονίκης σήμερα το πρωί!

Βέβαια ήταν πολλοί αυτοί που δεν συμμερίστηκαν τη ρομαντική μου διάθεση... Κάποιους από αυτούς τους καταλαβαίνω και τους συμπονώ. π.χ. αν κάποιος ήθελε να κατευθυνθεί από και προς Θεσ/νίκη αεροπορικά, θα ταλαιπωρήθηκε πολύ εξαιτίας της ομίχλης. Επίσης, όσοι αναγκαστικά χρησιμοποιούν τον περιφερειακό (ο οποίος ούτε στα καλά του δεν είναι ασφαλής) τώρα με την ομίχλη αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα λόγω μειωμένης ορατότητας. Όλους αυτούς τους καταλαβαίνω γιατί η ομίχλη είναι εξαιρετικά εκνευριστική και επικίνδυνη σ' αυτές τις περιπτώσεις! Όσοι όμως κινήθηκαν στο κέντρο της πόλης, δεν νομίζω πως είχαν κανένα σοβαρό λόγο να παραπονιούνται... Η ορατότητα ήταν σχετικά καλή, αν σκεφτεί κανείς πως στο κέντρο της πόλης δεν κινείται κανείς με μεγάλες ταχύτητες. Κι ούτως ή άλλως.... δεν μπορείς να τα βάλεις με τη φύση. Κάτσε, λοιπόν, και απόλαυσε αυτό το σπάνιο θέαμα (μπορεί να είναι συχνό φαινόμενο η ομίχλη στη Θεσ/νίκη, αλλά κάθε φορά είναι διαφορετική! Ειδικά όταν συνδυάζεται με μερικές αχτίδες ήλιου που προσπαθούν να τρυπώσουν και να φτάσουν στο πρόσωπό μας...)

Υ.Γ. η σημερινή μέρα ήταν ένα σύνολο εκείνων των στιγμών, οι οποίες μπορούν να μας κάνουν χαρούμενους, ευδιάθετους, ευτυχισμένους...

φτάνει πια με τους ψευτοχριστιανούς...

Θα «κρεμαστώ» -και θα πέσω…- από μια φράση του Κανάκη σχετικά με το βιντεάκι του «Ράδιο Αρβύλα» για εκείνον τον συμπαθέστατο παπά που παίζει κάθε χρόνο στην πρώτη Ανάσταση (αλλά τότε δεν ενοχλεί κανέναν!). Ο άνθρωπος είπε κάτι πάρα πολύ σωστό! «Δεν είδα ποτέ κανέναν από αυτούς που ενοχλήθηκαν με το βίντεο, να ενοχλούνται με όλα όσα γίνονται στην εκκλησία» Συμφωνώ απόλυτα μαζί του! Κανένας από όλους αυτούς, είτε είναι ακροδεξιοί, είτε είναι «της εκκλησίας», ή δεν ξέρω εγώ οτιδήποτε άλλο… δεν βγήκε να φωνάξει, να ουρλιάξει, να κράξει, να αντισταθεί για τα ξεφτιλίκια της εκκλησίας. Ποια είναι αυτά; Πρώτη και καλύτερη η υπόθεση του Βατοπεδίου! Και φυσικά έχει και άλλες που δεν βρήκαν ποτέ το δρόμο της δημοσιοποίησης. Που ήταν όλοι αυτοί οι υπερασπιστές της θρησκείας, οι «ιππότες του στρογγυλού δίσκου» (της φιλανθρωπίας); Γιατί άφησαν τότε τους ρασοφόρους, γενειοφόρους, «εκπροσώπους του θεού», να ντροπιάσουν τη θρησκεία και το Θεό;

Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου… Πιστεύω στο θεό, πιστεύω σε αυτή την ανώτερη δύναμη, γιατί ως άνθρωπος έχω αυτή την ανάγκη. Όλοι έχουν αυτή την ανάγκη, είτε είναι χριστιανοί, είτε είναι μουσουλμάνοι, δωδεκαθεϊστές, βουδιστές, μάρτυρες του ιεχωβά… ακόμη και οι άθεοι πιστεύουν σε κάτι ανώτερο από αυτούς! Δεν είμαι ο άνθρωπος που θα πάω κάθε Κυριακή στην εκκλησία. Δεν αντέχω αυτή την υποκρισία. Ποια υποκρισία; Όλες οι γιαγιάδες μαζεμένες, «οι εκπρόσωποι της χριστιανοσύνης», οι οποίες με το που μπαίνεις στην εκκλησία σε κόβουν από πάνω μέχρι κάτω, σε «ξεσκονίζουν» και σε κουτσομπολεύουν! Και μετά πηγαίνουν να κοινωνήσουν… αγνές και αναμάρτητες! Μου αρέσει να πηγαίνω στην εκκλησία. Αλλά όταν είναι άδεια. Ο άνθρωπος πηγαίνει στην εκκλησία για να επικοινωνήσει με το Θεό –θα μου πεις, μπορείς να επικοινωνήσεις με το θεό όπου κι αν είσαι, και θα έχεις και πολύ δίκιο. Στην εκκλησία όμως είσαι μόνος σου, δεν σου αποσπά τίποτα την προσοχή. Μου αρέσει λοιπόν να είμαι μόνη μου εκεί μέσα. Δεν το κάνω συνέχεια. Αλλά όταν το κάνω, το θέλω με όλη μου την ψυχή. Μου αρέσει επίσης να επισκέπτομαι μοναστήρια, μικρές εκκλησίες και παρεκκλήσια σε όλη την Ελλάδα και να μαθαίνω την ιστορία τους. Παρατηρώ την αρχιτεκτονική τους και πως αναπαρίστανται οι άγιοι, ανάλογα με την τεχνική του αγιογράφου. Είναι όλα τόσο μαγικά! Τότε καταλαβαίνω τι πραγματικά σημαίνει χριστιανοσύνη. Και μετά έρχεται ο κάθε ένας άσχετος και μου λέει ότι το τζιν που φοράω μέχρι το γόνατο και το αμάνικο –αλλά κλειστό από παντού- μπλουζάκι μου δεν είναι ευπρεπής ενδυμασία για έναν τέτοιο άγιο χώρο! Και τότε καταλαβαίνω πώς πραγματικά αντιλαμβάνονται όλοι αυτοί τη χριστιανοσύνη! Δεν έχει σημασία δηλαδή που προσέρχομαι στο χώρο με καθαρή και αγνή την ψυχή μου… ΟΧΙ! Πρέπει να φορέσω ριχτά, μακριά, να μαζέψω τα μαλλιά μου ώστε να θεωρούμαι σωστή χριστιανή και με καθαρή καρδιά. Αυτές τις βλακείες έκαναν οι διάφοροι «εκπρόσωποι» και «μεταφραστές» του λόγου του θεού και απομάκρυναν τον κόσμο.

Μετά όμως από αυτό το σύντομο διαφημιστικό διάλειμμα –συγνώμη αλλά ήταν πράγματα που με εξαγριώνουν κάθε φορά που τα σκέπτομαι και τα ζω και θέλω κάθε φορά να τα ρωτήσω- ας επανέλθω σε αυτό που έλεγα όταν ξεκίνησα το κείμενο…

Εξαιτίας του βίντεο με αυτόν τον γλυκύτατο και συμπαθέστατο παπά, υπήρξαν πολλές αντιδράσεις… Γιατί δεν σέβονται την εκκλησία, γιατί δε σέβονται τον παπά κλπ κλπ… Και για φανταστείτε ποιοι αντέδρασαν σε όλα αυτά; Ναι, σωστά… οι κλώνοι του Άδωνη (με -η ή με -ι κυρ-Σπύρο;) Γεωργιάδη! Ο θεματοφύλακας των ηθών, της χριστιανοσύνης και ο πιο αντιφατικός άνθρωπος του κόσμου! Είναι δυνατόν βρε να μας τα κάνεις τσουρέκια με την αρχαιότητα, με τους αρχαίους φιλόσοφους και συγγραφείς –να μας αποκαλείς αγράμματους που δεν μπορούμε να πούμε 100 ονόματα μέσα 10’’ χωρίς να πάρουμε ανάσα- να λες ότι όλα τα παιδιά πρέπει να μάθουν αρχαία ελληνικά από τα 3 τους και από την άλλη να λες ότι οι Έλληνες είναι ο λαός της χριστιανοσύνης; Πας καλά; Εσύ που μελετάς την ιστορία, είναι δυνατόν να μη γνωρίζεις πως οι Έλληνες πίστευαν στο δωδεκάθεο; Πίστευαν στις δυνάμεις της φύσης, τις οποίες στην πορεία θεοποιούσαν επειδή δεν μπορούσαν να εξηγήσουν. Δε λέω… πίστευαν και σε μια ανώτερη δύναμη της οποίας την ύπαρξη αναγνώριζαν αλλά δεν μπορούσαν να ερμηνεύσουν και να καταλάβουν. Συμπέρασμα; Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν και εφάρμοζαν το διακήρυξη της ανεξαρτησίας πολύ πριν από σένα και τους ομοίους σου! Μη μου λες λοιπόν ότι οι έλληνες είναι ένας καθαρά χριστιανικός λαός όταν η μετά Χριστόν εποχή για την Ελλάδα διαρκεί λιγότερο από 2000 χρόνια στα 6000-7000 (συνολικά) χρόνια ιστορίας! Μας αρέσει δεν μας αρέσει η θρησκεία του ελληνικού λαού ήταν το δωδεκάθεο. Όλος ο πολιτισμός τους βασίστηκε σε αυτές τις θεότητες. Όλα τα αρχαία μνημεία που καμαρώνεις και εκμεταλεύεσαι σήμερα στηρίχτηκαν στο κομμάτι της ιστορίας σου που σήμερα αποκαλείς «μυθολογία»!

Γιατί δηλαδή θα πρέπει να εξαγριωθώ με το βίντεο που παίζουν στο «Ράδιο Αρβύλα»; Δεν νομίζω ότι προσβάλλουν το χριστιανισμό, τον παπά ή την εκκλησία. Και στο κάτω κάτω γιατί να τα προσβάλλει όλα αυτά το «Ράδιο Αρβύλα» και να μην τα προσβάλλουν τα καθώς πρέπει δελτία ειδήσεων των μεγάλων καναλιών που παίζουν το ίδιο βίντεο με τον συγκεκριμένο παπά ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ; Αφού αισθάνομαι ότι είμαι ακόμη 15 χρονών (ποιος πάτησε το STOP?!)

Και για να κλείσουμε όλον αυτόν τον μονόλογο (σας άρεσε δε σας άρεσε εγώ τα 'πα και ξεθύμανα!) η εκκλησία και οι παπάδες (οι σωστοί) υπάρχουν. Αλλά δεν είναι μέσα στις μητροπόλεις και στις βίλες και στο χρυσό! Το πραγματικό νόημα της εκκλησίας και ο σωστός εκπρόσωπος του Θεού βρίσκεται δίπλα μας. Πάρτε για παράδειγμα την κιβωτό που δημιούργησε ο πάτερ Αντώνιος. Έτσι θα έπρεπε να είναι η εκκλησία και για αυτήν θα έπρεπε να μάχονται οι Καρατζαφέρηδες, Γεωργιάδηδες και λοιποί κομάντος του χριστιανισμού!

Αφήστε μας, λοιπόν, ήσυχους εμάς τους άθεους να ευχαριστιόμαστε με τις αγαπημένες μας εκπομπές και μη μας ζαλίζετε τον έρωτα με τις τσιρίδες σας!