OK...και τώρα ένα μικρό παραλήρημα (δώσε λίγη σημασία)

Πάνος Μουζουράκης - Δώσε σημασία

Σαν άνεμος στους δρόμους τριγυρνώ
ποτέ δεν σκέφτηκα να σταματήσω
κι αρώματα μαζί μου κουβαλώ
κι αν άξιζε να κάτσω να μυρίσω.

Αν έστω είχα κάτι να μου πω
τότε γιατί φοβόμουν να μιλήσω
και αν αυτό το κάτι θα το βρω
μπροστά μου μοναχά όταν λυγίσω.

Δώσε σημασία και ίσως να δεις
πως υπάρχουν πράγματα που αξίζει να ζεις.

Τα βήματά μου πέφταν στο κενό,
φόρτωνα τους φόβους μου στη πλάκα.
Χιλιάδες τρύπες μέσα στο νερό
τζάμπα ζούσα τη ζωή μου, τζάμπα.
Μέχρι που ένας φίλος μου είπε...

Δώσε σημασία και ίσως να δεις
πως υπάρχουν πράγματα που αξίζει να ζεις.

Το τραγούδι αυτό είναι "ευχαριστώ".
Σε καμιά των περιπτώσεων "συγνώμη".
Το τραγούδι αυτό πως να στο πω..
λέει μέσα πως μου άλλαξες τη γνώμη.

Της καληνύχτας τελευταία συμβουλή
λίγο πριν σβήσουμε τη λάμπα
μπορεί να το πληρώσεις ακριβά
μα τα καλύτερα στη ζωή έρχονται τζάμπα.

Δώσε σημασία και ίσως να δεις
πως υπάρχουν πράγματα που αξίζει να ζεις
ψάχνουμε ένα νόημα που δε βρίσκει κανείς
μα τελικά υπάρχει όπου το δώσουμε εμείς.
"Μη δίνεις σημασία" είπα εγώ
σ' ανθρώπους που το χέρι μού απλώσαν
Δε πίστευα πως θα τους χρειαστώ
ποτέ δεν είδα πως με ξελασπώσαν.

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τους ανθρώπους "που ψάχνουν να βρουν το νόημα της ζωής"! Και που τελικά χαραμίζουν μια ζωή ψάχνοντας να βρουν το νόημά της. Η απάντηση, όμως, βρίσκεται μπροστά τους. "...μα τελικά υπάρχει, όπου το δώσουμε εμείς"

Αυτό είναι! Το νόημα της δική μας ζωής ΕΜΕΙΣ το καθορίζουμε. Άρα, γιατί να ψάχνω χρόνια για κάτι που εγώ καθορίζω? Μήπως για μερικούς το νόημα της ζωής είναι η αναζήτηση, το "ψάξιμο"? Ή είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουν κάτι τόσο απλό?

Δεν υπάρχει ζωή χωρίς νόημα! (συνεπώς, δε στέκει και η δικαιολογία "Η ζωή μου δεν έχει νόημα!", κι όπως καταλαβαίνεις μεγάλε, άσε στην άκρη την Κατίνα Παξινού που κρύβεις μέσα σου, και κόψε τις μαλακίες με τις αυτοκτονίες!). Αν αποφασίσεις να "δώσεις σημασία" σε κάτι -οτιδήποτε!- θα βρεις το νόημα που ψάχνεις.

Γιατί δεν δίνεις σημασία στους ανθρώπους? στους φίλους?
ΟΚ, ξέρω τι θα πεις...

- Θα με πληγώσουν!
- Ε, και?
- Θα πονέσω!
- Ε, και?
- Θα υποφέρω!
- Ε, και??
- Θα χάσω την εμπιστοσύνη σου στους ανθρώπους. (κακώς! δεν είναι όλοι ίδοι..)
- Ε, ΚΑΙ????? Χαλάρωσε φίλε... Δεν θα πεθάνεις κιόλας!!

Υπάρχουν πράγματα μέσα σου να δώσεις. Μην τα κρατάς για σένα. Δώσε και μην περιμένεις να πάρεις, μην περιμένεις "ευχαριστώ". Δεν χρειάζεσαι αμοιβή για να αγαπήσεις, να κάνεις κάποιον ευτυχισμένο, να χαρίζεις χαμόγελα... "τα καλύτερα στη ζωή έρχονται τζάμπα!"

Αν περιμένεις να σου χαμογελάσουν για να χαμογελάσεις κι εσύ,
αν περιμένεις να σ' αγαπήσουν για να αγαπήσεις κι εσύ,
αν περιμένεις να σ' ερωτευτούν για να ερωτευτείς κι εσύ,
αν περιμένεις την ευτυχία να έρθει να σου χτυπήσει την πόρτα χωρίς εσύ να κουνήσεις ούτε το μικρό σου δαχτυλάκι....
λυπάμαι μεγάλε, αλλά κάτι δεν κατάλαβες καλά! "Συν Αθηνά και χείρα κίνει" που λένε... Ε, αυτό! Κάνε κι εσύ κάτι πρώτος, και πίστεψέ με δεν θα χάσεις! ;-)

Βρέθηκε και σε μένα κάποιος φίλος (να 'ναι καλά όπου κι αν είναι) και μου άλλαξε γνώμη... Δεν είναι κακό να παίρνεις τη βοήθεια που σου δίνουν, να μοιραστείς τους φόβους σου με κάποιον άλλο, να στηριχτείς και σε κάποιον άλλο πέρα από τον εαυτό σου.

Τα καλύτερα στη ζωή μπορεί να έρχονται τζάμπα, ΑΛΛΑ μη ζεις τη ζωή σου τζάμπα!

Paulo Coelho - ωδή στην απαισιοδοξία!

"Όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνομωτεί για να το πετύχεις!"

    Ή κάπως έτσι ήταν η φράση του Coelho. Και λέω κάπως έτσι, διότι ο καθένας την ερμηνεύει όπως θέλει... Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω Paolo, αλλά... ΘΑ σε στεναχωρήσω!

    Κατ' αρχάς, χέστηκε (συγνώμη για την έκφραση...) το σύμπαν για το τι θέλω εγώ! Και πόσο πολύ το θέλω! Άλλη δουλειά δεν έχει το σύμπαν να ασχολείται με μένα και τις επιθυμίες μου... Έχει σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθεί!

    Και δεύτερον, γιατί να συνωμοτήσει το σύμπαν; Μη τυχόν και το κάνουν τσακωτό τα άλλα σύμπαντα; Ότι τι δηλαδή; Το σύμπαν αποφάσισε να ασχοληθεί με τα θέλω μου, θέλει να τα πραγματοποιήσει, αλλά τα άλλα σύμπαντα διαφωνούν (α, τα κακούργα! μα τι τους έκανα;) και τους κρύβεται και από πάνω... Μάλλον, όχι...

    Μπορεί αυτή η φράση να είναι ότι πιο αισιόδοξο έχω ακούσει, διαβάσει, νιώσει, πει... ΑΛΛΑ κατά τη γνώμη μου, είναι η μεγαλύτερη μπούρδα που έχει ειπωθεί! Κι όποιος έχει αντίρρηση, να του δείξω τη λίστα (τί λίστα, δηλαδή, πάπυρος μη σου πω!) με τα πράγματα που ήθελα -και πάρα πολύ μάλιστα- αλλά το σύμπαν δεν κρύφτηκε καλά και το τσάκωσαν τα υπόλοιπα! (ξέρεις, εκείνα τα κακούργα που με μισούν...)

Υ.Γ. προς Θεού! δεν ειρωνεύομαι ούτε τον Paolo Coelho, ούτε τον Αλχημιστή, ούτε όσους πιστεύουν σε αυτή τη φράση! (εξηγούμαι για να μη παρεξηγούμαι!) Είναι απλά τα λόγια κάποιας αγανακτησμένης που το... σύμπαν της έχει θυμώσει και δεν της κάνει τα χατίρια!

Ο Θεός μας έπλασε τζάμπα

Σύμφωνα με το κατά τους μαθητές του Αρζάνο Ευαγγέλιο, ο Θεός μας έπλασε τζάμπα. Είναι σίγουρο ότι μας έπλασε ο Θεός. Το έκανε γιατί  μας αγαπούσε περισσότερο από πριν. Μας έπλασε πανάρχαιους. Και στην τελική, είναι πρόβλημά Του γιατί μας έπλασε! Κάποιος έπρεπε να μας πλάσει.

Είναι μερικές από τις σκέψεις (γραπτές, παρακαλώ) μαθητών στην Ιταλία. Ένα απίστευτο πραγματικά βιβλίο που επαληθεύει τη ρήση "από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια"! Μέσα από την ημιμάθεια της ηλικίας, την αθωώτητα και την κρίση ένος μικρού παιδού βγαίνουν οι μεγαλύτερες αλήθειες γύρω από το θέμα "ΘΡΗΣΚΕΙΑ".

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κείμενο που ακολουθεί. Ζητήθηκε από τα παιδιά να σχολιάσουν τη φράση του Χριστού: "Αν δεν γίνετε σαν τα παιδιά, δεν θα εισέλθετε στη Βασιλεία των Ουρανών". Ορίστε τι ακολούθησε:

        "Εγώ, σκέφτομαι ότι όταν ο Χριστός είπε αυτή τη φράση, δε μιλούσε για τα παιδιά των 8-9χ ρονών, αλλά για τα μικρά μικρά. Τότε τα μωρά είναι καλά, μα πολύ καλά, ενώ εμείς είμαστε πιο μάγκες.

        Εγώ πιστεύω ότι φταίει το σχολείο. Συγνώμη που το λέω, αλλά για μένα έτσι είναι. Για παράδειγμα, στο σπίτι μου δεν τσακώνομαι ποτέ με τον Τζουζέπε, αλλά όπως έρχομαι στο σχολείο είμαστε σαν τα σκυλιά με τα γατιά. Λοιπόν;

       Τα μικρά παιδιά δεν κλέβουνε, δε λένε παλιόλογα και βρισιές, δε σκοτώνουνε και δεν κάνυν πολέμους. Αν ο κόσμος ήτανε όλος από μικρά παιδιά, θα ήταν ένας κόσμος πάρα πολύ ωραίος, όπως τότε που υπήρχε ο Αδάμ και η Εύα πριν από το μήλο.

       Οι μεγάλοι όμως είναι η πραγματική αρρώστια αυτουνού του πλανήτη, και αρχίζουμε από τα 15 χρόνια. Αυτοί κάνουνε όλες τις συμφορές που μπορούνε: σκοτώνουνε, ρυπαίνουμε, ξεγελάνε, στη Μέση Ανατολή από τις έξι το πρωί αρχίζουνε να σκοτώνονται.

      Εγώ δε θέλω να γίνω μεγάλος, αλλά φοβάμαι ότι πρέπει"

Υ.Γ. Το κείμενο είναι από βιβλίο που πρωτοεκδόθηκε το 1993... Εκτός από αληθινό είναι και διαχρονικό. Τα ίδια ακριβώς θα έγραφε ένα παιδάκι εν έτει 2010.

Υ.Γ.2. Δε θέλω να γίνω μεγάλος! Αλλά φοβάμαι ότι ΠΡΕΠΕΙ! Αχ, αυτά τα πρέπει....

είναι κι αυτή η ομίχλη του Λονδίνου που με τρομάζει....

Ως καλή εγγονή είπα σήμερα το πρωί να κάνω μια καλή πράξη! Κατέβασα λοιπόν τη γιαγιά μου στη Αριστοτέλους με το αυτοκίνητο και θα επέστρεφα σπίτι για να διαβάσω. Τρέχοντας θα επέστρεφα! Πες με ρομαντική, όμως, (πες με και τεμπέλα, θα το δεχτώ!) μόλις αντίκρισα εκείνο το ομιχλώδες τοπίο στην παραλία δεν μπόρεσα να αντισταθώ... Ενώ προς την Εγνατία και γενικότερα προς τα πάνω το τοπίο ήταν καθαρό και δεν υπήρχαν προβλήματα, μόλις περνούσες τη Μητροπόλεως και κατευθυνόσουν προς παραλία.... άλλος Θεός, εντελώς!

Έφτασα, λοιπόν, στην παραλία -στο ύψος της Αριστοτέλους- και όχι το Λευκό Πύργο δεν έβλεπες, αλλά ούτε τη μύτη σου (αχ, συγνώμη Πινόκιο... η δικιά σου είναι?) Δεν ξεχώριζες τη θάλασσα από τον ουρανό -ποιον ουρανό, δηλαδή, τα σύννεφα! Διέσχισα όλη τη Λ. Νίκης και έφτασα στον Λ. Πύργο. Είχε τόση ομίχλη σε εκείνο το σημείο -εξαιτίας της "ανοιχτοσιάς" που υπάρχει, που έβλεπες μεν το Λ. Πύργο, έχανες δε το Βασιλικό Θέατρο, που είναι ακριβώς απέναντι. Ομίχλη παντού... ένα τοπίο περίεργο, μαγικό. Έλεγες, "τώρα θα πεταχτεί καμιά νεράιδα πάνω στο μπαρμπρίζ του αυτοκινήτου!" και καλά να 'ναι νεράιδα... αν είναι κανένα ξωτικό? Υποβρύχιο θα γινότανε το getzaki από την τρομάρα μου!

Συνέχισα να διασχίζω τη Νίκης κι έφτασα μέχρι το ύψος της Μαρτίου. Το μόνο που ήθελα σε όλη αυτή τη διαδρομή ήταν να μεταμορφώσω το τουτού μου σε βαλιτσάκι του Sport Billy και με μια φωτογραφική μηχανή να απαθανατίσω όλα αυτά τα στιγμιότυπα. Δυστυχώς, όμως, ενώ μία φωτογραφία ισούται με 1.000 λέξεις, στην προκειμένη περίπτωση ούτε 1.000 φωτογραφίες δεν θα μπορούσαν να αποδώσουν όλα όσα είδα, όλα τα συναισθήματα που είχα και αυτή την σπάνια ομορφιά της Θεσσαλονίκης σήμερα το πρωί!

Βέβαια ήταν πολλοί αυτοί που δεν συμμερίστηκαν τη ρομαντική μου διάθεση... Κάποιους από αυτούς τους καταλαβαίνω και τους συμπονώ. π.χ. αν κάποιος ήθελε να κατευθυνθεί από και προς Θεσ/νίκη αεροπορικά, θα ταλαιπωρήθηκε πολύ εξαιτίας της ομίχλης. Επίσης, όσοι αναγκαστικά χρησιμοποιούν τον περιφερειακό (ο οποίος ούτε στα καλά του δεν είναι ασφαλής) τώρα με την ομίχλη αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα λόγω μειωμένης ορατότητας. Όλους αυτούς τους καταλαβαίνω γιατί η ομίχλη είναι εξαιρετικά εκνευριστική και επικίνδυνη σ' αυτές τις περιπτώσεις! Όσοι όμως κινήθηκαν στο κέντρο της πόλης, δεν νομίζω πως είχαν κανένα σοβαρό λόγο να παραπονιούνται... Η ορατότητα ήταν σχετικά καλή, αν σκεφτεί κανείς πως στο κέντρο της πόλης δεν κινείται κανείς με μεγάλες ταχύτητες. Κι ούτως ή άλλως.... δεν μπορείς να τα βάλεις με τη φύση. Κάτσε, λοιπόν, και απόλαυσε αυτό το σπάνιο θέαμα (μπορεί να είναι συχνό φαινόμενο η ομίχλη στη Θεσ/νίκη, αλλά κάθε φορά είναι διαφορετική! Ειδικά όταν συνδυάζεται με μερικές αχτίδες ήλιου που προσπαθούν να τρυπώσουν και να φτάσουν στο πρόσωπό μας...)

Υ.Γ. η σημερινή μέρα ήταν ένα σύνολο εκείνων των στιγμών, οι οποίες μπορούν να μας κάνουν χαρούμενους, ευδιάθετους, ευτυχισμένους...

φτάνει πια με τους ψευτοχριστιανούς...

Θα «κρεμαστώ» -και θα πέσω…- από μια φράση του Κανάκη σχετικά με το βιντεάκι του «Ράδιο Αρβύλα» για εκείνον τον συμπαθέστατο παπά που παίζει κάθε χρόνο στην πρώτη Ανάσταση (αλλά τότε δεν ενοχλεί κανέναν!). Ο άνθρωπος είπε κάτι πάρα πολύ σωστό! «Δεν είδα ποτέ κανέναν από αυτούς που ενοχλήθηκαν με το βίντεο, να ενοχλούνται με όλα όσα γίνονται στην εκκλησία» Συμφωνώ απόλυτα μαζί του! Κανένας από όλους αυτούς, είτε είναι ακροδεξιοί, είτε είναι «της εκκλησίας», ή δεν ξέρω εγώ οτιδήποτε άλλο… δεν βγήκε να φωνάξει, να ουρλιάξει, να κράξει, να αντισταθεί για τα ξεφτιλίκια της εκκλησίας. Ποια είναι αυτά; Πρώτη και καλύτερη η υπόθεση του Βατοπεδίου! Και φυσικά έχει και άλλες που δεν βρήκαν ποτέ το δρόμο της δημοσιοποίησης. Που ήταν όλοι αυτοί οι υπερασπιστές της θρησκείας, οι «ιππότες του στρογγυλού δίσκου» (της φιλανθρωπίας); Γιατί άφησαν τότε τους ρασοφόρους, γενειοφόρους, «εκπροσώπους του θεού», να ντροπιάσουν τη θρησκεία και το Θεό;

Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου… Πιστεύω στο θεό, πιστεύω σε αυτή την ανώτερη δύναμη, γιατί ως άνθρωπος έχω αυτή την ανάγκη. Όλοι έχουν αυτή την ανάγκη, είτε είναι χριστιανοί, είτε είναι μουσουλμάνοι, δωδεκαθεϊστές, βουδιστές, μάρτυρες του ιεχωβά… ακόμη και οι άθεοι πιστεύουν σε κάτι ανώτερο από αυτούς! Δεν είμαι ο άνθρωπος που θα πάω κάθε Κυριακή στην εκκλησία. Δεν αντέχω αυτή την υποκρισία. Ποια υποκρισία; Όλες οι γιαγιάδες μαζεμένες, «οι εκπρόσωποι της χριστιανοσύνης», οι οποίες με το που μπαίνεις στην εκκλησία σε κόβουν από πάνω μέχρι κάτω, σε «ξεσκονίζουν» και σε κουτσομπολεύουν! Και μετά πηγαίνουν να κοινωνήσουν… αγνές και αναμάρτητες! Μου αρέσει να πηγαίνω στην εκκλησία. Αλλά όταν είναι άδεια. Ο άνθρωπος πηγαίνει στην εκκλησία για να επικοινωνήσει με το Θεό –θα μου πεις, μπορείς να επικοινωνήσεις με το θεό όπου κι αν είσαι, και θα έχεις και πολύ δίκιο. Στην εκκλησία όμως είσαι μόνος σου, δεν σου αποσπά τίποτα την προσοχή. Μου αρέσει λοιπόν να είμαι μόνη μου εκεί μέσα. Δεν το κάνω συνέχεια. Αλλά όταν το κάνω, το θέλω με όλη μου την ψυχή. Μου αρέσει επίσης να επισκέπτομαι μοναστήρια, μικρές εκκλησίες και παρεκκλήσια σε όλη την Ελλάδα και να μαθαίνω την ιστορία τους. Παρατηρώ την αρχιτεκτονική τους και πως αναπαρίστανται οι άγιοι, ανάλογα με την τεχνική του αγιογράφου. Είναι όλα τόσο μαγικά! Τότε καταλαβαίνω τι πραγματικά σημαίνει χριστιανοσύνη. Και μετά έρχεται ο κάθε ένας άσχετος και μου λέει ότι το τζιν που φοράω μέχρι το γόνατο και το αμάνικο –αλλά κλειστό από παντού- μπλουζάκι μου δεν είναι ευπρεπής ενδυμασία για έναν τέτοιο άγιο χώρο! Και τότε καταλαβαίνω πώς πραγματικά αντιλαμβάνονται όλοι αυτοί τη χριστιανοσύνη! Δεν έχει σημασία δηλαδή που προσέρχομαι στο χώρο με καθαρή και αγνή την ψυχή μου… ΟΧΙ! Πρέπει να φορέσω ριχτά, μακριά, να μαζέψω τα μαλλιά μου ώστε να θεωρούμαι σωστή χριστιανή και με καθαρή καρδιά. Αυτές τις βλακείες έκαναν οι διάφοροι «εκπρόσωποι» και «μεταφραστές» του λόγου του θεού και απομάκρυναν τον κόσμο.

Μετά όμως από αυτό το σύντομο διαφημιστικό διάλειμμα –συγνώμη αλλά ήταν πράγματα που με εξαγριώνουν κάθε φορά που τα σκέπτομαι και τα ζω και θέλω κάθε φορά να τα ρωτήσω- ας επανέλθω σε αυτό που έλεγα όταν ξεκίνησα το κείμενο…

Εξαιτίας του βίντεο με αυτόν τον γλυκύτατο και συμπαθέστατο παπά, υπήρξαν πολλές αντιδράσεις… Γιατί δεν σέβονται την εκκλησία, γιατί δε σέβονται τον παπά κλπ κλπ… Και για φανταστείτε ποιοι αντέδρασαν σε όλα αυτά; Ναι, σωστά… οι κλώνοι του Άδωνη (με -η ή με -ι κυρ-Σπύρο;) Γεωργιάδη! Ο θεματοφύλακας των ηθών, της χριστιανοσύνης και ο πιο αντιφατικός άνθρωπος του κόσμου! Είναι δυνατόν βρε να μας τα κάνεις τσουρέκια με την αρχαιότητα, με τους αρχαίους φιλόσοφους και συγγραφείς –να μας αποκαλείς αγράμματους που δεν μπορούμε να πούμε 100 ονόματα μέσα 10’’ χωρίς να πάρουμε ανάσα- να λες ότι όλα τα παιδιά πρέπει να μάθουν αρχαία ελληνικά από τα 3 τους και από την άλλη να λες ότι οι Έλληνες είναι ο λαός της χριστιανοσύνης; Πας καλά; Εσύ που μελετάς την ιστορία, είναι δυνατόν να μη γνωρίζεις πως οι Έλληνες πίστευαν στο δωδεκάθεο; Πίστευαν στις δυνάμεις της φύσης, τις οποίες στην πορεία θεοποιούσαν επειδή δεν μπορούσαν να εξηγήσουν. Δε λέω… πίστευαν και σε μια ανώτερη δύναμη της οποίας την ύπαρξη αναγνώριζαν αλλά δεν μπορούσαν να ερμηνεύσουν και να καταλάβουν. Συμπέρασμα; Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν και εφάρμοζαν το διακήρυξη της ανεξαρτησίας πολύ πριν από σένα και τους ομοίους σου! Μη μου λες λοιπόν ότι οι έλληνες είναι ένας καθαρά χριστιανικός λαός όταν η μετά Χριστόν εποχή για την Ελλάδα διαρκεί λιγότερο από 2000 χρόνια στα 6000-7000 (συνολικά) χρόνια ιστορίας! Μας αρέσει δεν μας αρέσει η θρησκεία του ελληνικού λαού ήταν το δωδεκάθεο. Όλος ο πολιτισμός τους βασίστηκε σε αυτές τις θεότητες. Όλα τα αρχαία μνημεία που καμαρώνεις και εκμεταλεύεσαι σήμερα στηρίχτηκαν στο κομμάτι της ιστορίας σου που σήμερα αποκαλείς «μυθολογία»!

Γιατί δηλαδή θα πρέπει να εξαγριωθώ με το βίντεο που παίζουν στο «Ράδιο Αρβύλα»; Δεν νομίζω ότι προσβάλλουν το χριστιανισμό, τον παπά ή την εκκλησία. Και στο κάτω κάτω γιατί να τα προσβάλλει όλα αυτά το «Ράδιο Αρβύλα» και να μην τα προσβάλλουν τα καθώς πρέπει δελτία ειδήσεων των μεγάλων καναλιών που παίζουν το ίδιο βίντεο με τον συγκεκριμένο παπά ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ; Αφού αισθάνομαι ότι είμαι ακόμη 15 χρονών (ποιος πάτησε το STOP?!)

Και για να κλείσουμε όλον αυτόν τον μονόλογο (σας άρεσε δε σας άρεσε εγώ τα 'πα και ξεθύμανα!) η εκκλησία και οι παπάδες (οι σωστοί) υπάρχουν. Αλλά δεν είναι μέσα στις μητροπόλεις και στις βίλες και στο χρυσό! Το πραγματικό νόημα της εκκλησίας και ο σωστός εκπρόσωπος του Θεού βρίσκεται δίπλα μας. Πάρτε για παράδειγμα την κιβωτό που δημιούργησε ο πάτερ Αντώνιος. Έτσι θα έπρεπε να είναι η εκκλησία και για αυτήν θα έπρεπε να μάχονται οι Καρατζαφέρηδες, Γεωργιάδηδες και λοιποί κομάντος του χριστιανισμού!

Αφήστε μας, λοιπόν, ήσυχους εμάς τους άθεους να ευχαριστιόμαστε με τις αγαπημένες μας εκπομπές και μη μας ζαλίζετε τον έρωτα με τις τσιρίδες σας!

Κατερίνα Γώγου - τρία κλικ αριστερά (1978)

η άλλη πλευρά της ποίησης...



[...]Μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμε
την ίδια διαδρομή.
Ξευτίλα-μοναξιά-απελπισία. Κι ανάποδα.
Εντάξει. Δεν κλαίμε. Μεγαλώσαμε.
Μονάχα όταν βρέχει
βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας. Και καπνίζουμε.
Η ζωή μας είναι
άσκοπα λαχανητά
σε κανονισμένες απεργίες
ρουφιάνους και περιπολικά.
Γι' αυτό σου λέω.
Την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε
να μην την κοπανήσουμε. Να ζυγιαστούμε.
Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε. [...]

                                           =< ... >=

Αυτός εκεί
ο συγκεκριμένος άνθρωπος
είχε μια συγκεκριμένη ζωή
με συγκεκριμένες πράξεις.
Γι' αυτό και
η συγκεκριμένη κοινωνία
για το συγκεκριμένο σκοπό
τον καταδίκασε
σ' έναν αόριστο θάνατο.
                                          =< ... >=

Το σπίτι μου όπως και το δικό σας
μπαίνει στα σπίτια των άλλων ανθρώπων
έτσι στενοί που 'ναι οι δρόμοι
έτσι πολλοί που 'ναι οι ανθρώποι.
Είναι φορές κολλητά όπως ζούμε
που θαρρώ πως κοιμόμαστε στο ίδιο κρεβάτι
πλένουμε τα δόντια μας με το ίδιο βουρτσάκι
και τρώμε το ίδιο φαί.
Μόνο που όταν φεύγετε
αφήνετε τα πιάτα σας άπλυτα
δεν εξηγείται αλλιώς
έτσι βρώμικος που είναι πάντα ο νεροχύτης. [...]

                                           =< ... >=

[...] Μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι.
Το κόμμα διασπάστηκε στα χίλια
κι ο Μπερλίγκουερ
έπλεξε με το βελονάκι κουβέρτα
να κουκουλώσουμε τις ταξικές ανησυχίες μας.
Ησύχασε. Με λίγη ρέγουλα θα τη σκαπουλάρουμε.
Η τάξη που θα 'φερνε την αλλαγή αποκοιμήθηκε.
Μπορούμε και εμείς να παίξουμε την ηγεσία.
Κοιμήσου... τώρα είναι ήσυχα. Η εποχή μας.
Νάνι φαί και πήδημα.
Οι τραμπούκοι προσεύχονται στο μαξιλάρι μας
κι οι δολοφόνοι δουλεύουν για μας.

μόνο αυτές τις στιγμές αξίζει πραγματικά η ζωή!!!

Κάποτε λέει ήτανε ένας δημοσιογράφος που έκανε ρεπορτάζ στις πιο απομακρυσμένες περιοχές του κόσμου. Κάποια στιγμή βρέθηκε σε ένα χωριό που δεν υπήρχε ψυχή. Περνώντας από το νεκροταφείο,μπήκε μέσα, και βλέποντας τους τάφους έβαλε τα κλαμματα. Καθώς τα μηνύματα έγραφαν:

"Έζησε 2 χρόνια, 3 μήνες και 7 μέρες
έζησε 6 χρόνια, 9 μήνες και 28 μέρες..."

Αναρωτιόταν ξανά και ξανά ποια κατάρα είχε αυτό το χωριό και τα παιδιά πεθαίναν τόσο, μα τόσο μικρά. Ξαφνικά, εμφανίστηκε ένας ηλικιωμένος κύριος, τον είδε που έκλαιγε και του είπε να μην στεναχωριέται. Σε αυτό το χωριό, υπήρχε από αρχαιοτάτων χρόνων, ένα έθιμο.

Όταν ένα παιδί ενηλικιωνόταν, του έκαναν δώρο οι γονείς του ένα ημερολόγιο για να γράφει μέσα την καθημερινότητά του. Μετά τον θάνατό του, μετρούσαν χάρη στο ημερολόγιο, τις μέρες, τις στιγμές που ήτανε πολύ ευτυχισμένος.

Μιας και μόνο αυτές τις στιγμές αξίζει πραγματικά η ζωή!!!

Χόρχε Μπουκάι

(από http://aurangel-auraofanangel.blogspot.com/2008/06/blog-post.html)

...Μιας και μόνο αυτές τις στιγμές αξίζει πραγματικά η ζωή...

είναι όντως έτσι? Αξίζει να ζούμε μόνο για τις στιγμές που είμαστε πολύ ευτυχισμένοι? Και τις υπόλοιπες? Όταν, δηλαδή, είμαστε απλά χαρούμενοι ή στεναχωρημένοι, ή ακόμη και δυστυχισμένοι? Τότε δεν αξίζει η ζωή μας? (άντε πάρε μια πέτρα και βούτα στη θάλασσα!) Κι αυτό που λένε ότι αξίζει το ταξίδι και όχι ο προορισμός, δηλαδή, είναι μπαρούφες? Διότι στην προκειμένη περίπτωση, το ταξίδι είναι η ζωή μας και προορισμός η ευτυχία...

Στην ζωή μας, οι δύσκολες και άσχημες στιγμές είναι αυτές που μας κάνουν πιο δυνατούς, που μας επιτρέπουν να καταλάβουμε τι είναι η ευτυχία και να εκτιμούμε τα απλά, καθημερινά πράγματα! Μόνο όταν τα καταφέρεςι και περάσεις μέσα από δύσκολες και άσχημες καταστάσεις καταλαβαίνεις ότι η ευτυχία βρίσκεται παντού γύρω μας!

Στην απόλυτη γαλήνη που υπάρχει την ώρα που ανατέλλει ο ήλιος...

Στη μυρωδιά μιας ζεστής κούπας καφέ πριν ξεκινήσεις για τη δουλειά...

Σε μια αγκαλιά από κάποιο αγαπημένο σου πρόσωπο...

Σε ένα βλέμμα, που μέσα του κρύβονται εικόνες και συναισθήματα τα οποία είναι αδύνατο να ειπωθούν με λέξεις...

Σε ένα απλό χαμόγελο... (έχετε δοκιμάσει πότε να χαμογελάσετε σε ένα άγνωστο άτομο που θα συναντήσετε στο δρόμο? να ευχηθείτε "καλημέρα" στον πιο μουρτζούφλη άνθρωπο που περιμένει στη στάση και γκρινιάζει? έχει αποτέλεσμα, πιστέψτε με! και η πιο ευτυχισμένη στιγμή είναι όταν θα καταφέρεις αυτόν τον "μικρό γκρινιάρη" να σου χαμογελάσει... και χωρίς εσύ να έχεις κάνει τίποτε σπουδαίο..απλά, χαμογέλασες!)

Οι ευτυχισμένες στιγμές είναι πολλές. Είναι απλές. Είναι καθημερινές. Κάποιες από αυτές -για πολλούς- θεωρούνται αυτονόητες. Για άλλους δεν είναι καν στιγμές ευτυχίας! Είναι οι στιγμές που δεν γράφουμε σε ένα ημερολόγιο...

Πάρτε παράδειγμα ένα μικρό παιδί που προσπαθεί να λύσει ένα πρόβλημα μαθηματικών. (Ακούγεται γελοιό, ε?) Έχει προσπαθήσει πολλές φορές και δεν μπόρεσε να βρει τη λύση. Όταν τελικά το λύνει πανηγυρίζει και λέει σε όλους ότι τα κατάφερε! Και έχει ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του, σαν έχει κάνει το μεγαλύτερο κατόρθωμα του κόσμου, σαν να έφτασε στο φεγγάρι, σαν...ούτε κι εγώ ξέρω τι! Για έναν "μεγάλο" δεν είναι τίποτα (διότι ξεχνάει ότι έκανε κι εκείνος τα ίδια). Γι' αυτόν, όμως, ΕΙΝΑΙ το μεγαλύτερο κατόρθωμα!

Συνεπώς, ποιος μπορεί να μετρήσει την ευτυχία του άλλου? Να κρίνει αν αυτός είχε ζήσει ή όχι μια ευτυχισμένη, γεμάτη ζωή? Η ευτυχία είναι έννοια υποκειμενική και μη μετρήσιμη... Και η αξία της..ανεκτίμητη!

Υ.Γ. διαβάζοντας αυτό το κείμενο -εκτός από αυτή τη φιλοσοφική "λογοδιάρροια" περί εκτιμήσεως της ευτυχίας- μου γεννήθηκε και μια απορία:

Ποιος έδινε το δικαίωμα στους κουτσομπόληδες του χωριού να διαβάζουν τα ημερολόγια των νεκρών?????