Ημίφως.... (στο μυαλό σου κοπελιά...έχεις αρχίσει να τα χάνεις! άναψε κανά φως να συνέλθεις!)

Μέσα στο ημίφως ως συνήθως

ταρταρούγα γυαλιά κόκκινα μαλλιά

μέσα στο ημίφως τσιγάρο αναμμένο

κι εγώ όπως πάντα εδώ περιμένω

κι εγώ όπως πάντα εδώ περιμένω

 

Αλλά εσύ κάτι έχεις

είσαι εδώ μα απέχεις

από μένα από σένα

από οικεία και ξένα

 

Μέσα στο ημίφως ως συνήθως

ταρταρούγα καρδιά κόκκινα φιλιά

μέσα στο ημίφως τσιγάρο σβησμένο

κι εγώ όπως πάντα κορμί διψασμένο

κι εγώ όπως πάντα κορμί διψασμένο

 

Αλλά εσύ κάτι έχεις

είσαι εδώ μα απέχεις

από μένα από σένα

από οικεία και ξένα

 

"Αλλά εσύ κάτι έχεις, είσαι εδώ μα απέχεις... "

μμμ... γιατί κάτι μου κάνει σε σχέσεις ανθρώπων; Και κυρίως ερωτικές; μμμ....και τώρα που το σκέφτομαι..γιατί ταυτίζομαι με αυτόν που είναι εδώ και ΔΕΝ απέχει;

Κάπως έτσι δεν είναι οι σχέσεις των ζευγαριών σήμερα; (ή, τουλάχιστον, έτσι παραπονιόμαστε ότι γίνεται...) Οι γυναίκες είναι εδώ, οι άνδρες απέχουν. και σε ποιο σπάνιες περιπτώσεις συμβαίνει και το αντίστροφο.

"Και εγώ όπως πάντα εδώ περιμένω" -καλός μαλάκας είσαι κι εσύ!- Υπάρχει λόγος να περιμένεις; Αξίζει τον κόπο; Το μαθαίνεις εκ των υστέρων.. (μην την ψάχνεις, στο 99% των περιπτώσεων η απάντηση είναι αρνητική!)

"Και εγώ όπως πάντα κορμί διψασμένο" -σε βλέπω να κορακιάζεις!-

Για ποιο λόγο συμβαίνουν όλα αυτά; Είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε; Γιατί πρέπει να υπάρχει αυτή η ανισορροπία (μη το πω μαλακία) και να τρέχουμε σ' αυτούς που μας φτύνουν, ενώ συγχρόνως φτύνουμε αυτούς που τρέχουν για μας; Είναι όλα μέσα στο παιχνίδι της ισορροπίας στη φύση, του ζεν, του καλού και του κακού, ή φταίει απλά ο καβουρνιασμένος μας εγκέφαλος;

Αλλά μάλλον φτάνει με τις ερωτήσεις και το... μικρό μου παραλήρημα! Δεν θα βρούμε απόψε λύση στη θεωρία του γραμματόσημου (η οποία, οφείλω να ομολογήσω, κάνει διεθνή καριέρα! κανένας λαός και καμία φιλοσοφία δεν της γλίτωσε...)!!!

fairyland...

           Μια φορά κι έναν καιρό, στο όμορφο μικρό χωριό των νεραϊδών -το Fairyland- ζούσε ένα μικρό κοριτσάκι. Έμενε μέσα σε μια κόκκινη τουλίπα, δίπλα στη νεράιδα που το φρόντιζε και το αγαπούσε πολύ! Όλα κυλούσαν ήρεμα και γαλήνια, ανάμεσα στα λουλούδια (πάρα πολλά λουλούδια! κρινάκια, τουλίπες, τριαντάφυλλα, πανσέδες, ορχιδέες...), κι από παντού "ξεφύτρωναν" μικρές χαριτωμένες νεραϊδούλες με τα όμορφα φτερά τους και τα αραχνοΰφαντα φορεματάκια τους, οι οποίες όλη την ώρα έπαιζαν, γελούσαν, τραγουδούσαν... Το μικρό κοριτσάκι όμως ήταν δυστυχισμένο... Μπορεί οι νεραϊδούλες να το πρόσεχαν, να το αγαπούσαν και να του πρόσφεραν τα πάντα, αυτό όμως δεν ήταν ευχαριστημένο... Το πρόβλημά του ήταν πως... δεν ήταν νεράιδα!

            Η αλήθεια είναι πως ήταν πολύ διαφορετικό από τους υπόλοιπους... Κι ένιωθε πολύ άσχημα... Έκανε τα πάντα για να μοιάσει στις νεράιδες! Ώσπου μια μέρα, απογοητευμένο από τις αποτυχημένες προσπάθειές του να τους μοιάξει, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη νεραϊδοχώρα! Μάζεψε σε ένα φυλλαράκι τα λιγοστά πράγματά του και ένα βράδυ έφυγε χωρίς να το καταλάβουν! Πέρασε πολλές μέρες και νύχτες περιπλανώμενο στο δάσος. Φοβήθηκε, κρύωσε, πείνασε... μα περισσότερο από όλα ένιωσε μοναξιά! Δεν ήταν ποτέ ξανά μόνο του... Κι ήθελε την καλή του νεράιδα να το πάρει αγκαλιά... Στο τέλος χάθηκε.. Δεν ήξερε προς τα που να πάει, ούτε και πως να γυρίσει πίσω... Και περπατούσε συνέχεια...Πίσω στο Fairyland, οι νεράιδες μαράζωσαν, τα λουλουδάκια μαράθηκαν, δεν ακούγονταν πλέον τραγούδια και χαρούμενες φωνές, παρά μόνο ένα μονότονο, θλιβερό βουητό. Ήταν το κλάμα τους.. Τους έλειπε το κοριτσάκι... Γιατί δεν ήταν ένα απλό κοριτσάκι... Ήταν η βασίλισσά τους! Χωρίς αυτήν, το Fairyland θα εξαφανιζόταν!!

             Ξαφνικά, εμφανίστηκε το κοριτσάκι! Μετά από τόσους κύκλους στο δάσος, ο δρόμος του το έφερε πίσω στο χωριό... Όταν το αντίκρισε... κόντεψε να πεθάνει από τη στεναχώρια του! Έψαχνε να βρει τις νεράιδες.. Όταν πλησίασε, ήταν όλες τους νεκρές... Βρήκε την αγαπημένη του νεράιδα. Ήταν κάτασπρη και κρύα. Τα φτερά της είχαν χάσει το χρώμα τους.. είχαν γίνει γκρι.. ένα απαίσιο και ψυχρό γκρι! Ένα δάκρυ κύλησε από το μάγουλό του και έπεσε πάνω μάτια της νεράιδας.. Το κοριτσάκι δεν το κατάλαβε, όμως η νεράιδα άρχισε να αποκτά το χρώμα της, τα φτερά της ξαναγιναν μωβ, τα μάγουλά της απέκτησαν ξανά το ροδαλό τους χρώμα και μια φωνούλα ακούστηκε να λέει:

- Βασίλισσά μου... Γιατί μας εγκατέλειψες?

Το κοριτσάκι ξαφνιάστηκε, καθώς δεν είχε δει την αλλαγή της νεράιδας. Και απάντησε:

- Νεράιδα μου.. Συνήλθες? Συγγνώμη...Ένιωθα δυστυχισμένη γιατί ήμουν διαφορετική από σας, ήμουν ασήμαντη, και δεν το άντεχα! Αλλά χωρίς εσάς, είμαι πραγματικά δυστυχισμένη καλή μου νεράιδα... Μετάνοιωσα που έφυγα και θέλω να μείνω μαζί σας -ακόμη κι αν είμαι ασήμαντη-, αν με θέλετε ξανά πίσω...

- Δεν είσαι διαφορετική, είσαι ξεχωριστή! Το Fairyland είναι νεκρό χωρίς τη βασίλισσά του! Σε ευχαριστούμε που ξαναγύρισες!

Και τότε σηκώθηκαν όλες οι νεράιδες και υποκλήθηκαν στο κοριτσάκι, το οποίο τις κοιτούσε έκπληκτο.. δεν καταλάβαινε... δεν καταλάβαινε τη μεταμόρφωσή του.. Είχε μεταμορφωθεί σε μια πανέμορφη κοπέλα, με μεγάλα χρωματιστά φτερά και ένα στέμμα στο κεφάλι του... Το λουλούδια ξαναζωντάνεψαν και υποκλίθηκαν κι αυτά στο κοριτσάκι, το οποίο δεν έφυγε ποτέ ξανά από το Fairyland και από τις αγαπημένες του νεράιδες! Και δεν ξέχασε ποτέ τη φράση που του είπε η νεράιδα:

- Κανένας δεν είναι ασήμαντος και διαφορετικός! Είναι απλά ξεχωριστός!