Μέσα στο ημίφως ως συνήθως
ταρταρούγα γυαλιά κόκκινα μαλλιά
μέσα στο ημίφως τσιγάρο αναμμένο
κι εγώ όπως πάντα εδώ περιμένω
κι εγώ όπως πάντα εδώ περιμένω
Αλλά εσύ κάτι έχεις
είσαι εδώ μα απέχεις
από μένα από σένα
από οικεία και ξένα
Μέσα στο ημίφως ως συνήθως
ταρταρούγα καρδιά κόκκινα φιλιά
μέσα στο ημίφως τσιγάρο σβησμένο
κι εγώ όπως πάντα κορμί διψασμένο
κι εγώ όπως πάντα κορμί διψασμένο
Αλλά εσύ κάτι έχεις
είσαι εδώ μα απέχεις
από μένα από σένα
από οικεία και ξένα
"Αλλά εσύ κάτι έχεις, είσαι εδώ μα απέχεις... "
μμμ... γιατί κάτι μου κάνει σε σχέσεις ανθρώπων; Και κυρίως ερωτικές; μμμ....και τώρα που το σκέφτομαι..γιατί ταυτίζομαι με αυτόν που είναι εδώ και ΔΕΝ απέχει;
Κάπως έτσι δεν είναι οι σχέσεις των ζευγαριών σήμερα; (ή, τουλάχιστον, έτσι παραπονιόμαστε ότι γίνεται...) Οι γυναίκες είναι εδώ, οι άνδρες απέχουν. και σε ποιο σπάνιες περιπτώσεις συμβαίνει και το αντίστροφο.
"Και εγώ όπως πάντα εδώ περιμένω" -καλός μαλάκας είσαι κι εσύ!- Υπάρχει λόγος να περιμένεις; Αξίζει τον κόπο; Το μαθαίνεις εκ των υστέρων.. (μην την ψάχνεις, στο 99% των περιπτώσεων η απάντηση είναι αρνητική!)
"Και εγώ όπως πάντα κορμί διψασμένο" -σε βλέπω να κορακιάζεις!-
Για ποιο λόγο συμβαίνουν όλα αυτά; Είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε; Γιατί πρέπει να υπάρχει αυτή η ανισορροπία (μη το πω μαλακία) και να τρέχουμε σ' αυτούς που μας φτύνουν, ενώ συγχρόνως φτύνουμε αυτούς που τρέχουν για μας; Είναι όλα μέσα στο παιχνίδι της ισορροπίας στη φύση, του ζεν, του καλού και του κακού, ή φταίει απλά ο καβουρνιασμένος μας εγκέφαλος;
Αλλά μάλλον φτάνει με τις ερωτήσεις και το... μικρό μου παραλήρημα! Δεν θα βρούμε απόψε λύση στη θεωρία του γραμματόσημου (η οποία, οφείλω να ομολογήσω, κάνει διεθνή καριέρα! κανένας λαός και καμία φιλοσοφία δεν της γλίτωσε...)!!!
