Μάθε πώς να γίνεις αληθινά όμορφη

Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο από το

 http://www.actclick.com/site/articlePages/mainArticle_909.aspx

Μάθε πώς να γίνεις αληθινά όμορφη
Συμβουλές ομορφιάς από την Audrey Hepburn

Για γοητευτικά χείλη... προφέρετε λέξεις καλοσύνης.

Για όμορφα μάτια... κοιτάξτε να δείτε το καλό στους ανθρώπους.

Για λεπτή σιλουέτα... μοιράστε την τροφή σας με τους πεινασμένους.

Για ωραία μαλλιά... αφήστε ένα παιδί να τα χαϊδέψει μια φορά τη μέρα.

Για ελκυστικό βάδισμα... περπατήστε με τη γνώση ότι δεν πορεύεστε μόνοι σας.

Η ομορφιά μιας γυναίκας δεν βρίσκεται στα ρούχα που φορά, το σώμα που περιφέρει ή τον τρόπο που χτενίζεται.

Η ομορφιά μιας γυναίκας πρέπει να είναι ορατή μέσα από τα μάτια της, γιατί αυτά είναι η είσοδος της καρδιάς της, το μέρος που κατοικεί η Αγάπη.

Η ομορφιά μιας γυναίκας δεν είναι στα χαρακτηριστικά του προσώπου της, αλλά αυτή που αντανακλάται από την ψυχή της.

Είναι η φροντίδα που προσφέρει με αγάπη.

Το πάθος που επιδεικνύει.

Η αληθινή ομορφιά μιας τέτοιας γυναίκας μεγαλώνει με το χρόνο...

Υ.Γ.: Πόση αλήθεια μπορεί να κρύβει αυτό το κείμενο; Κι όχι μόνο για τη γυναίκα! Η ομορφιά του ανθρώπου κρύβεται εκεί όπου δεν μπορούν να επέμβουν κρέμες, νυστέρια, μακιγιάζ, ρούχα κλπ. Κρύβεται στο βλέμμα του, στα λόγια του, στο χαμόγελό του, στην ψυχή του...

για το Μάνο και τα τραγούδια του

Δεν έχει πολλές ώρες (3 ή 4 αν δεν κάνω λάθος...) που μαθεύτηκε η είδηση του χαμού σου. Από τότε με έπιασε μια νοσταλγική διάθεση και μια επιθυμία να ακούσω τα τραγούδια σου. Ξεκίνησα με τα πιο πρόσφατα, τα δικά σου, θέλοντας να ακούσω μόνο τη φωνή σου, μόνο το δικό σου, προσωπικό ύφος. Πως μπορείς να αντισταθείς -και το λέω "χωρίς ντροπή" αυτό- στα κομμάτια που ξεπροβάλλουν δίπλα στα δικά σου... σε εκείνα που ήσουν ακόμη ένας από τους Πυξ Λαξ; Σε εκείνα που ΗΣΟΥΝ οι Πυξ Λαξ! 

Και κάπως έτσι άρχισε το πολύωρο ταξίδι μου στη μουσική και τις αναμνήσεις! Το ένα τραγούδι ακολουθούσε το άλλο, η μία ανάμνηση κυνηγούσε την άλλη. Και φτάνεις στο τέλος να συνειδητοποιείς πως πολύ περισσότερα τραγούδια από όσα νόμιζες έχουν συνοδεύσει τις "περιπλανήσεις" σου στον -κατά τ' άλλα μάταιο τούτο- κόσμο! Μεγάλωσα ακούγοντας Πυξ Λαξ, καθώς είχα την τύχη να έχω μαμά με απίστευτο γούστο στη μουσική, που φρόντισε να θέσει τις σωστές βάσεις για τη μουσική μου παιδεία!! (thank you μανούλα!!!) Μεγάλωσα, λοιπόν, με αυτά τα υπέροχα κομμάτια, τις απίστευτες μελωδίες και τους όλο νόημα στίχους τραγουδισμένα από τις ιδιαίτερες φωνές των Στόκα, Πλιάτσικα και Ξυδού

Δυστυχώς τους Πυξ Λαξ ενωμένους δεν κατάφερα να τους δω... Όταν άρχισα να πηγαίνω σε συναυλίες είχανε ήδη διαλυθεί... ήλπιζα πάντοτε βέβαια σε κάποιο reunion... δεν ελπίζω πια! Κατάφερα όμως να τους ακούσω μεμονωμένα... Κάποια live του Πλιάτσικα, σε ένα άλλο είδα τον Στόκα και (λέω πλέον ευτυχώς!) είδα και τον Ξυδού στη συναυλία των Κατσιμιχαίων στη Θεσσαλονίκη... πριν ένα μήνα ακριβώς! Ήταν συγκλονιστικός... Τι κρίμα που δε γεννήθηκα μερικά χρόνια πριν!

Φτάνουν όμως τα δικά μου λόγια... Καιρός να μιλήσω μέσα από τα δικά σου... Νόμιζα πως δεν ήξερα πολλά από τα κομμάτια που έχεις γράψει... Έκανα λάθος! Τελικά ήξερα πολύ περισσότερα απ' όσα μπορούσα να φανταστώ! Και πολλά από αυτά κάτι σημαίνουν για μένα...

Ήρθες εχθές αργά, μιαν άλλη εποχή να μου θυμίσεις... Μια εποχή που θέλησα να λησμονήσω... Αλλά... ήρθες εχθές αργά... Και μ' άφησες να σκέφτομαι πως είδα τα μάτια του να λάμπουν στο σκοτάδι από αγάπη... Μια αγάπη που έσβησε, μόλις άναψαν τα φώτα!

Κι έμεινα ο βλάκας να κοιτάω την αναμμένη λάμπα και να αναρωτιέμαι γιατί ποτέ δεν σκέφτηκε τι ήτανε για μένα... γιατί ποτέ δεν έψαξε να βρει, που έκρυβα τα όνειρα που έκανα... κι αν η καρδιά μου θάλασσα με κύμα ταραγμένη βρήκα τη δύναμη να τραγουδώ...
να γελώ...
να ζω...
να σκέφτομαι...
να μιλώ...
να νιώθω...
να ανασαίνω...
να αγαπώ!

Υ.Γ. δεν μου αρέσουν τα ερωτικά τραγούδια... αυτό όμως δεν είναι ένα τραγούδι για έρωτες, αγάπες και λουλούδια! Είναι πολλά περισσότερα...Σε συνέντευξή του ο Ξυδούς δήλωσε: "κάνουμε το λάθος και χρησιμοποιούμε τη λέξη αγάπη πάρα πολύ εύκολα. Δε σημαίνει όταν θέλω κάποιον, τον αγαπώ και πεθαίνω γι' αυτόν. Η αγάπη πανω απ' όλα είναι θυσία, έτσι; Επειδή η θυσία είναι σκληρή, πολύ σκληρή, ας προσπαθήσουμε δύο άλλα πράγματα: σεβασμό και ειλικρίνεια. (επιτέλους, άκουσα και από κάποιον άλλο -και ποιον άλλο!- αυτά τα λόγια... όταν τα λέω εγώ είμαι "η τρελή"!)

θα μπορούσε λοιπόν ένας άνθρωπος που έχει πει αυτά τα λόγια, να γράψει ένα απλό ερωτικό τραγούδι?? οχι....

Από μικρή στην αγκαλιά των λογισμών μου είχα διαλέξει από όλα μου τα λάθη να κυνηγάω μια οπτασία που κρυβότανε στα δάση...Από μικρή στην αγκαλιά των λογισμών μου είχα διαλέξει να μη φτάνω μια οπτασία που κρυβότανε στα δάση... Πες μου που πάνε όταν πεθαίνουν οι αλήτες αφού η ψυχή τους έχει χάσει την πυξίδα... Πες μου που πάνε όταν ζούνε οι αλήτες αφού η ψυχή τους δεν βρήκε ποτέ την πυξίδα...

Υ.Γ. αυτό το τραγούδι ήταν ένα μεγάλο μάθημα (για μένα τουλάχιστον)...
Ζήσε μονάχα την στιγμή και άσε το μετά

...αυτό κάνω... και είναι ωραίο τελικά να ζεις την κάθε σου στιγμή! Άσε, μωρέ το μετά! Φτάνει πια με το μετά!!

Ζούμε τη ζωή μας σκεπτόμενοι το μετά...

Μεγαλώνουμε και κάνουμε πράγματα όχι για μας τους ίδιους, αλλά για το μετά!

Δε χαιρόμαστε τώρα, για να μη στεναχωρηθούμε μετά!

Λυπόμαστε τώρα, αλλά μετά θα είμαστε χαρούμενοι! Γι' αυτό όλο και περισσότεροι "φεύγουν" λυπημένοι... Δεν προλάβανε το μετά...

Όλη μας η ζωή είναι σκέψεις, πράξεις και ενέργειες που θα μας εξασφαλίσουν ένα καλό "μετά"! Είτε αυτό είναι μετά από 5, 10, 20, 30 χρόνια είτε μετά από 1, 2, 5, 10 ζωές...

Ζήσε μονάχα τη στιγμή! Ζήσε την κάθε στιγμή! Σαν να είναι η τελευταία... Σαν να μην πρόκειται να ξανάρθει... και βασικά δεν θα ξανάρθει! Η κάθε στιγμή είναι μοναδική, ακόμα κι αν καταφέρεις να κάνεις τα ίδια πράγματα, με τους ίδιους ανθρώπους.. κάτι θα είναι διαφορετικό..κάτι που θα κάνει τη στιγμή μοναδική.

Θα λείψεις σε όλους... Σε μας, σε αυτούς, στη μουσική...

Έφυγες, αλλά άφησες κάτι για το μετά... Υπέροχα τραγούδια... Όμορφες μελωδίες και στίχους - τροφή για σκέψη!

Να περνάς καλά εκεί πάνω....

Εσύ εκεί... κι εγώ σκυμμένος στην κασέτα σου, να με ματώνει η φωνή σου και το ψέμα σου

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΩΝ BLOGGER

Όσοι ακόμα δεν τα ξέρουν πρέπει να τα μάθουν!

Παρακάτω θα διαβάσετε το μανιφέστο ,την ανωνυμία και το απόρρητο των Blogs!

1. Τα blogs είναι διάλογος - ελεύθερος ανεμπόδιστος διάλογος ανάμεσα σε πολίτες.

2. Τα blogs είναι μια πρόσκληση σε διάλογο, σε διαφωνία, και επικοινωνία.

3. Τα blogs δεν κέρδισαν το ενδιαφέρον της κοινωνίας επειδή λένε ψέματα συκοφαντούν. Το κέρδισαν επειδή η κοινωνία έχει ανάγκη από μια αυθεντική φωνή.

4. Τα blogs είναι το δικαίωμα του καθενός να εκφέρει την άποψή του. Δεν υπάρχουν “ενημερωτικά” και “μη ενημερωτικά” blogs. Μέσα από το διάλογο όλοι κάτι μαθαίνουμε.

5. Τα blogs δεν τα γράφουν επαγγελματίες - τα γράφουν πολίτες. Μπορεί να αξιοποιούν την όποια επαγγελματική τους εμπειρία, μπορεί και όχι.

6. Ο blogger δεν χρησιμοποιεί εθνικούς πόρους (όπως οι τηλεραδιοσυχνότητες), και συνεπώς δεν μπορεί να μπαίνει σε καλούπια ο τρόπος και το περιεχόμενο της έκφρασής του. O blogger αξιοποιεί το απεριόριστο μέγεθος του παγκόσμιου Δικτυακού ιστού για να εκφράσει και τη δική του άποψη.

7. Η Πολιτεία, τα Media, οι επιχειρήσεις, και όλοι οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί της Ελληνικής κοινωνίας, αξίζει να παρακολουθούν τους bloggers και τον διάλογο τους. Ακόμα καλύτερο θα είναι να συμμετέχουν ισότιμα σε αυτόν το διάλογο. Θα μπορέσουν και οι ίδιοι να γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας την άποψη του απλού πολίτη, αντί να προσπαθούν να την περιορίσουν στα δικά τους καλούπια.

8. Το δικαίωμα του blogger να γράφει ελεύθερα την άποψή του είναι ιερό. Αν με αυτά που γράφει καταπατά συγκεκριμένες νομοθετικές διατάξεις, υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες για την δίωξή του.

9. Στο βαθμό που δεν παραβιάζει με σαφή τρόπο διατάξεις του νόμου, η ανωνυμία είναι δικαίωμα του blogger.

Γιατί είναι οι bloggers ανώνυμοι;

"..ως ανώνυμοι τους αναγκάζουμε να απαντούν με επιχειρήματα, ενώ ως επώνυμοι τα επιχειρήματα τους τα μετατρέπουν σε πίεση...Πίεση που μεταφράζεται σε οποιοδήποτε μέσο μπορεί να εφεύρει ένα διαπλεκόμενο και διεφθαρμένο πολιτικό-οικονομικό σύστημα. Αυτή είναι η ανωνυμία που διεκδικούμε μέσω αυτού του blog...Δεν είναι η ανωνυμία της συκοφάντησης,των εκβιασμών,των ύβρεων και των απειλών όπως θέλουν κάποιοι να αποδώσουν στους χιλιάδες ανώνυμους Έλληνες bloggers, είναι η ανωνυμία που βάζουμε ως ασπίδα στις πιέσεις για σιωπή,για έλεγχο της ελευθερίας σκέψης & έκφρασης αλλά και διακίνησης των πληροφοριών..."

Τo «απόρρητο» των blogs με κατάληξη σε .com!

Τo «απόρρητο» των blogs με κατάληξη σε .com, καλύπτεται απ΄την Αμερικανική νομοθεσία, που προβλέπει ρητά πως «δεν επιτρέπεται να γίνει άρση του απορρήτου λόγω συκοφαντικής δυσφήμισης». Αν ο εισαγγελέας που το χειρίζεται κρίνει ότι δεν πρόκειται για συκοφαντική δυσφήμηση, αλλά για πράξη κακουργηματικού χαρακτήρα (όπως είναι ο εκβιασμός) ΜΟΝΟ TOTE γίνεται άρση.Στις ΗΠΑ, οι bloggers προστατεύονται από το πρώτο άρθρο του Συντάγματος, που δίνει σε όλους "το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου. To 2006, το Ανώτατο Δικαστήριο της Καλιφόρνιας γνωμοδότησε ότι ! οι bloggers "δεν θα διώκονται ποινικά αν ο διαδικτυακός τους τόπος φιλοξενεί σχόλια αναγνωστών που είναι συκοφαντικά προς τρίτα πρόσωπα." Λίγο αργότερα μάλιστα το ίδιο δικαστήριο αναγνώρισε και το δικαίωμά τους "να μην αποκαλύπτουν τις πηγές τους".

απο  http://troktiko.blogspot.com/2010/04/blogs.html

σε έναν αγαπημένο μπαγασάκο...

Δεν πέρασε ούτε ένα 24ωρο από τότε που τους θυμήθηκα και τους αφιέρωσα τον "Μπαγάσα" και... τσουπ! Ο πρώτος "μπαγασάκος" μου με επισκέφθηκε στα όνειρά μου... Δυστυχώς, εδώ και χρόνια, αυτό είναι το μοναδικό σημείο συνάντησής μας. Μόνο εκεί μπορεί να με επισκεφθεί. Δεν το κάνει βέβαια.... Και μου λείπει...

Προσπαθώ να βρω τρόπους να επικοινωνήσω μαζί σου... Στους ατέλειωτους περιπάτους μου στην πόλη... Σε σένα έμοιαξα, το ξέρεις? Σε θυμάμαι να περπατάς με τις ώρες, να διασχίζεις ολόκληρη την πόλη, ακούραστος, χαμογελαστός, κοινωνικός -μιλούσες με όλο τον κόσμο, χαμογελούσες σε όλο τον κόσμο... (λες κι αυτό να το πήρα από σένα?). Ακολουθώ τα βήματά σου στα μέρη που σου άρεσαν και νιώθω πως μου κάνεις παρέα. Πως περπατάς κι εσύ δίπλα μου... Πόσο θα το 'θελα αυτό! Συζητάω μαζί σου, όμως, κι αυτό με ξαλαφρώνει... Σου λέω ότι με βασανίζει. Όλα όσα θέλω να πω στους ζωντανούς, αλλά δεν μπορώ... Κι εσύ είσαι εκεί (ή θα 'θελα να είσαι εκεί!) Με ακούς χωρίς να με κρίνεις... Και είναι σαν να μου χαμογελάς...

Προσπαθώ να βρω τρόπους να επικοινωνήσω μαζί σου... Στον κάθε ξένο που θα πω καλημέρα, στον κάθε περαστικό που θα χαμογελάσω... Σε σένα έμοιαξα, το ξέρεις? Πάντα ζήλευα την ικανότητά σου και την ευκολία σου να μιλάς στον κόσμο, στον κόσμο που δεν ήξερες... Κι εγώ έχανα τόσο εύκολα τη μιλιά μου! Βιάστηκες να φύγεις και δε μου 'μαθες τα κόλπα... Τον βρήκα, όμως, το δρόμο μου κι ας άργησα λιγάκι. (ή μήπως με βοήθησες λιγάκι? εσύ τους έστειλες δίπλα μου να με βοηθήσουν? ξέρεις ποιους...)

Προσπαθώ να βρω τρόπους να επικοινωνήσω μαζί σου... Στο κάθε τσιγάρο που ανάβω... Σε σένα έμοιαξα, το ξέρεις? Κανείς δεν κατάλαβε ποτέ γιατί το ξεκίνησα... κι ούτε θα καταλάβαινε ποτέ αν του έλεγα τον πραγματικό λόγο. Θα με περνούσαν για τρελή! (ναι οκ....ξέρω ότι αυτό σκέφτεσαι... ώρες ώρες κι εγώ το σκέφτομαι!) Το πρώτο μου ήταν κι η πρώτη μου κουβέντα μαζί σου, σε μια δύσκολη στιγμή... Σου ζήτησα μια χάρη, θυμάσαι? Ήξερα ότι την αγαπούσες πολύ, αλλά σου ζήτησα να μου την αφήσεις εδώ... Κι εγώ θα την πρόσεχα ακόμη περισσότερο... Κι ευτυχώς με άκουσες! Σε ευχαριστώ...

Προσπαθώ να βρω τρόπους να επικοινωνήσω μαζί σου... Κάθε βραδιά που ξενυχτάω... (κι ας φοβάμαι το σκοτάδι) "Σας φυλάω", μου έλεγες... Το ίδιο κάνω κι εγώ τώρα... Σε σένα έμοιαξα, το ξέρεις? Ακόμα ακούω τα βήματά σου στο σπίτι, ακόμα νομίζω πως θα πάω στην κουζίνα και θα σε δω να πίνεις τον καφέ σου, ξημερώματα και να καπνίζεις, ακόμα ξυπνάω και σε βλέπω πεσμένο έξω από την πόρτα μου... θυμάσαι? Ήσουν άρρωστος, λίγο πριν μπεις στο νοσοκομείο για τελευταία φορά, δεν μπορούσες να περπατήσεις, αλλά ούτε τότε ξέχασες την αγαπημένη σου (και δικιά μου, επίσης) συνήθεια: ήρθες να με δεις ενώ κοιμόμουν και να με σκεπάσεις... να μην κρυώσω! και έπεσες... σε ρώτησαν όλοι γιατί σηκώθηκες. κι εσύ τους είπες: "να σκεπάσω το μωρό, να μην κρυώσει"... να 'ξερες μόνο πόσες τύψεις νιώθω για όλο αυτό! Δεν ήμουν μωρό, ολόκληρη γαϊδάρα ήμουν! Είναι όμως η πιο γλυκιά και τρυφερή ανάμνηση που έχω από σένα...

Προσπαθώ να βρω τρόπους να επικοινωνήσω μαζί σου... Κάθε φορά που έρχομαι στο "σπίτι" σου, σου μιλάω. Μ' ακούς? Σου λέω τα νέα μου... Τ' ακούς? Μακάρι να ήσουν εδώ... και στις χαρές μου αλλά και στις λύπες μου! Αν ήσουν εδώ, σίγουρα θα με βοηθούσες, ειδικά μερικά χρόνια πριν... Ήξερες να κρίνεις σωστά τους ανθρώπους. Δεν σου έμοιαξα, το ξέρεις? Ήξερες να με προστατεύεις από τους κακούς. Και το ίδιο θα έκανες αν ήσουν εδώ...

Πάνε 12 χρόνια από τότε που "έφυγες" και μ' άφησες εδώ... Μ' άφησες εδώ να "παλεύω" μόνη μου... Ξέρεις πόσα προβλήματα ήρθαν και μας χτύπησαν την πόρτα? Κι εμείς οι ηλίθιοι, ανοίξαμε! Και σε όλα αυτά ήμουν μόνη μου... Στήριγμα όλων ή καλύτερα δοχείο παραπόνων! Μ' άφησες εδώ να "παλεύω" μόνη μου... Ήσουν ο μόνος που πάντα με υπερασπιζόταν, το ξέρεις? Ότι και να σου έλεγα, ότι και να σου έκανα, δεν έλεγες κακό λόγο... Πάντα με δικαιολογούσες! Και πάντα γελούσες με τα αστεία μου (ακόμα κι αν δεν ήταν τόσο αστεία...) Πάντα θαύμαζες ότι κι αν έκανα... όσο βλακεία και να ήταν! Βλέπεις, λόγω "τεχνικών δυσκολιών" σε σένα έπεσε ο κλήρος... Και ξαφνικά όλα χάθηκαν! Κι άρχισα να φοβάμαι... Κι άρχισα να κλείνομαι όλο και περισσότερο στον εαυτό μου... πίστευα πως μόνο σε σένα άρεσα κι αφότου έφυγες δεν θα ήμουν ποτέ καλή για κανένα (ευτυχώς βρέθηκαν -έστω και καθυστερημένα- φίλοι πραγματικοί στο δρόμο μου και προσπαθούν να μου δείξουν το αντίθετο... ελπίζω να μην τους απογοητεύσω!)

Πάνε 12 χρόνια από τότε που "έφυγες" και μ' άφησες εδώ... 12 χρόνια από τότε που έριξα μια κλεφτή ματιά και είδα το κεφάλι σου στραμμένο στον ουρανό... Ήταν σαν να μου χαμογελούσες, το ξέρεις? Έτσι σε θυμόμουν τόσα χρόνια... 12 χρόνια κι ήταν η πρώτη φορά που με "επισκέφτηκες"! Και μου έκανες τόσο καλό! Σε είχα ανάγκη... Σε είδα να μου χαμογελάς, να μου μιλάς... Σε είδα να μ' αγαπάς, όπως κι όταν ήμουν μικρή, κι εσύ ήσουν εδώ! Με αγκάλιασες και το κατάλαβα, το έζησα, το ένιωσα!  Αυτή την εικόνα θα κρατήσω από σένα...Είναι πιο ευχάριστη... τι λες κι εσύ?

Σε ευχαριστώ παππούλη μου που ήρθες... Σε ευχαριστώ που μου έβγαλες όλες αυτές τις σκέψεις... με ηρέμησες πολύ... Μη με ξεχνάς, ε! Μου λείπεις... Πάντα θα μου λείπεις... (και χαιρετίσματα! ξέρεις εσύ σε ποιον.... κι αυτός μου λείπει πολύ)