Τον περιμένεις χρόνια. Τον λαχταράς. Ανυπομονείς να έρθει η μέρα που θα έρθει να σε βρει και κάνεις όνειρα… Και να που η μεγάλη στιγμή έφτασε! Ο άγγελός σου ήρθε! Τι καλύτερο από ένα όνειρο που γίνεται επιτέλους πραγματικότητα; Ένα άγγελος που έχει στα χέρια του μια αγκαλιά από σκέψεις, χαμόγελα, έννοιες, αμφιβολίες και πολλά άλλα όνειρα…
Ελπίζεις πως η έλευση του αγγέλου σου θα έχει τα ίδια αποτελέσματα και στους γύρω σου.. Τι ελπίζεις, δηλαδή, είσαι σίγουρη! Είναι η ώρα που και οι παραμικρές αμφιβολίες έχουν σβηστεί από το μυαλό σου. Πιστεύεις, μάλιστα, πως το ίδιο συμβαίνει και με το μυαλό και τις αμφιβολίες των άλλων. Δυστυχώς, όμως, τα πράγματα δεν έρχονται πάντα όπως τα περιμένεις… Ο άγγελός σου δεν φέρνει το ίδιο χαμόγελο στους άλλους. Αντιθέτως, φέρνει θλίψη, σκέψεις, σκοτάδι…. Σκοτάδι στα μάτια, στα χείλη, στην καρδιά, στις λέξεις. «Και τι θα κάνεις τώρα;», «Πως θα τα καταφέρεις;», «Δεν μπορείς να τον φροντίσεις!» κι άλλες παρόμοιες σκοτεινές και μαύρες σκέψεις μεταμορφώνονται σε λόγια που διασχίζουν τη γέφυρα του μυαλού και καταλήγουν στη γλώσσα, ώσπου δίνουν ένα σάλτο και αποκτούν ήχο. Έναν ήχο βαρύ και πένθιμο, σα θλιβερή καμπάνα.
Κι αυτός ο ήχος της καμπάνας δε σταματάει να ακούγεται μέσα στο μυαλό σου. Τον ακούς για μέρες πολλές… Τον ακούνε και οι αμφιβολίες σου και ξανάρχονται στο προσκήνιο. Και πολλαπλασιάζονται. Και κατευθύνονται προς τον άγγελό σου. Κι εσύ δεν ξέρεις τι να κάνεις… Να τον προστατέψεις; Ή μήπως… να τον σκοτώσεις; Όχι! Δεν μπορείς να κάνεις κάτι τέτοιο σε ένα αγγελάκι! Θα τον προστατέψεις! Οργανώνεσαι. Ψάχνεις για συμμάχους. Ψάχνεις χαμόγελα ίδια με εκείνο που ζωγραφίστηκε στον καθρέφτη σου όταν σου χτύπησε την πόρτα αυτός… Και βρίσκεις κάποια. Σε υποστηρίζουν με σθένος! Το χαμόγελό τους μετατρέπεται σε ασπίδα που διώχνει μακριά τα μαύρα σύννεφα. Όταν, μάλιστα, αυτό το χαμόγελο βρίσκεται απέναντι στο δίλημμα που σου θέτουν οι άνθρωποί σου, μετατρέπεται σε τόξο έτοιμο να επιτεθεί στον κάθε αμαρτωλό. Ρίχνει τα βέλη του σε οποιονδήποτε σου προτείνει να σκοτώσεις το αγγελάκι.
Δεν είναι, όμως, αρκετοί. Απουσιάζει το σημαντικότερο χαμόγελο, αυτό που θα σταθεί δίπλα σε σένα και το μικρό άγγελο, αυτό που θα μπει μπροστά για να σας προστατέψει από όλους… Προσπαθείς να τον κάνεις σύμμαχό σου. Προσπαθείς πολύ. Το έχεις αγαπήσει το αγγελάκι σου. Θες να το αγαπήσει κι εκείνος! Προσπαθείς ξανά και ξανά και ξανά… Οι μέρες, όμως, περνάνε. Η διορία του αγγέλου σου τελειώνει και δεν έχεις άλλο χρόνο για χάσιμο. Κι εκείνος δεν μπορεί να μείνει άλλο δίπλα σου. Όχι έτσι. Όχι μέσα στην αμφιβολία, το μίσος, τη θλίψη, το σκοτάδι. Θέλει την ασφάλεια, την αγάπη, τη χαρά, το φως. Θέλει τη ζεστή σας αγκαλιά προκειμένου να ετοιμαστεί και να βγει στο φως, στον κόσμο. Να γίνει σαν κι εσάς. Να τον κάνετε σαν κι εσάς.
Ο άνθρωπός σου, όμως, δεν γίνεται ποτέ συμμαχός σου. Γίνεται αντίπαλός σου.
«Δεν είμαστε έτοιμοι» - «Μα αγαπιόμαστε!»
«Δεν θα τα καταφέρουμε» - «Θα τα καταφέρουμε, θα δεις»
«Δεν έχουμε αρκετά χρήματα» - «Έχουμε, όμως, αρκετή αγάπη!»
«Είναι πολύ νωρίς για μια τέτοια αλλαγή» - «Μας διάλεξε και ήρθε τώρα… Ίσως ήρθε η ώρα»
«Δε συμφωνώ. Και δεν μπορείς να κάνεις κάτι χωρίς εμένα» - «Δε θέλω να το κάνω χωρίς εσένα!»
«Είναι καλύτερα να το σκοτώσουμε. Πρέπει» - «Πρέπει να το σώσουμε…»
Ημέρα 84η: Η διορία τελείωσε… Στεναχωριέσαι. Κλαις. Ελπίζεις σε μια παράταση. Προσπαθούν να σε παρηγορήσουν. «Θα είναι καλύτερα. Θα το δεις».
Βρίσκεσαι ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι και περιμένεις… «Δε θα πονέσεις», σου λέει η άσπρη μπλούζα. «Πονάω πολύ… Εδώ και μέρες… Θα πονάω πολύ… Για πολλές μέρες», σκέφτεσαι κι δάκρυα τρέχουν από τα μάτια σου. Κι ο άγγελος φεύγει από την αγκαλιά σου! Και τότε, τον ακούς που σου φωνάζει:
«Σ’ ΑΓΑΠΑΩ ΜΑΝΟΥΛΑ»
