Παρασκευή 21 Μαΐου 2010

Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν...(μαλακίες)

Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν, σ' αγαπούν
και πώς σε θένε

Έχε το νου σου στο παιδί,
κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε

Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί,
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν

Έχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί,
θα σε πουλήσουν

Και όταν θα 'ρθουν οι καιροί
που θα 'χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα

Κάποτε θα 'ρθουν (και πολλοί μάλιστα) να σου πουν πως σε πιστεύουν, σ' αγαπούν (δεν το συζητώ!) και πώς σε θένε (αυτό ειδικά θα στο πουν πάάάάάρα πολλοί)! Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί (4οο τα 'χουν βρε!), για να σε πείσουν (κι εσύ θα τσιμπήσεις, χαϊβάνι!)
Στο είπε όμως ο άνθρωπος...και συνεχίζει να το λέει: Έχε το νου σου στο παιδί, κλείσε την πόρτα με κλειδί (κλειδαμπαρώσου δηλαδή) ψέματα λένε, θα σε πουλήσουν! Αλλά ακούς κανέναν εσύ; Δεν ακούς... ούτε καν τον ίδιο σου τον εαυτό! Κι αφήνεις την πόρτα ορθάνοιχτη και μπαίνει όποιος θέλει. Και λέει ψέματα. Και σε πουλάει. Και σε πονάει. Και σε πατάει κάτω. Και σε εξαφανίζει... Κι εσύ μένεις εκεί! Να τον κοιτάς. Να μην αντιδράς. Να πονάς. Μην κλαις! Σου παίρνει το 'παιδί'... το αρπάζει και το ξεριζώνει από σένα... και το παίρνει μακριά.... Τρέξε! Κάνε κάτι... Αντέδρασε. Μην πιστεύεις το κάθε τι και τον καθένα... Όλοι σου λένε "σε θέλω", "σε χρειάζομαι", "σ' αγαπάω" μα κανείς δεν τα πιστεύει... Όλα είναι ένα καλοστημένο κόλπο μέχρι να σε ρίξουν. Μέχρι να σου πάρουν το 'παιδί' και να σε φορτώσουν αμφιβολίες, έννοιες, προβλήματα, φασαρίες... Μέχρι να χάσεις την αθωώτητα και την ξενοιασιά σου... Μέχρι να τους πεις "σε θέλω", "σε χρειάζομαι", "σ' αγαπάω"... Και να σου πουν "Άντε στο διάολο!"
...don't say you want me, don't say you need me, don't say you love me...
στο κάτω κάτω δε στο ζήτησε κανένας... μόνος σου το ξεκίνησες!

 
Μην αφήσεις ΠΟΤΕ και ΚΑΝΕΝΑΝ να πει ψέματα στο 'παιδί', να πουλήσει το 'παιδί', το παιδί που κρύβεις μέσα σου. Κλείσε καλά την 'πόρτα' και υπερασπίσου το με νύχια και με δόντια. Όλα τα όμορφα πράγματα χάνονται όταν συνειδητοποιήσεις ότι έχεις χάσει αυτό το παιδί. Κι ο κόσμος μας θα ήταν πολύ καλύτερος αν αφήναμε το παιδί να μείνει έτσι, να μη μεγαλώσει!
"Γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα..."



Υ.Γ. Μερικές σκέψεις που ξεφυτρώνουν κάθε φορά που ακούω Σιδηρόπουλο...