.....

Διαβάζω σε διάφορα blogs τις πρώτες πληροφορίες σχετικά με το τρομοκρατικό χτύπημα... και φρίττω! Ακούστηκαν πολλά...

Είναι ο τύπος που πήγε να τοποθετήσει τη βόμβα και για κάποιο λόγο αυτή εξερράγη!

Είναι κάποιος περαστικός!

Είναι ο πατέρας μιας οικογένειας μεταναστών που κάθε βράδυ ψάχνουν στους κάδους με την ελπίδα ότι θα βρουν κάτι "πολύτιμο" γι' αυτούς!

το τελευταίο όμως ήταν ότι χειρότερο!

Είναι ένα 15χρονο παιδί που έψαχνε στα σκουπίδια μαζί με τη μαμά του και την αδερφούλα του...

Όποιος και να είναι ο νεκρός, σκοτώθηκε άδικα. Το τελευταίο σενάριο, όμως -καθώς είναι αυτό που απ' ότι φαίνεται θα επαληθευτεί- είναι αυτό που με εξοργίζει!

Ένα 15χρονο παιδί (παιδί ΡΕ!), μετανάστης ο οποίος έφυγε από το Αφγανιστάν για να γλιτώσει τον πόλεμο, σκοτώθηκε από βόμβα που έσκασε στα χέρια του σε "πολιτισμένη" χώρα, εν καιρώ ειρήνης!

Μήπως έχουμε πόλεμο και δεν το κατάλαβα;

Μήπως αντί να μεταναστεύσει το παιδί στην Ελλάδα, μεταφέρθηκα εγώ στο Αφγανιστάν χωρίς να πάρω χαμπάρι;

- Ήταν λάθος!

- Ποιο λάθος ρε κάφροι; Χτυπήσατε το σύστημα τώρα;

Τι έφταιγε, δηλαδή, το καημένο το παιδί; Δεν του φτάναν όλα τα υπόλοιπα βάσανά του! Έχασε το σπίτι του, την πατρίδα του, ήρθε σε μια ξένη χώρα -δήθεν πολιτισμένη και γενικότερα δήθεν!-, το κυνηγάτε από το πρωί μέχρι το βράδυ όλοι οι Ελληνάρες που θα σώσετε το έθνος από τους "βάρβαρους" (αν φεύγατε όλοι εσείς για άλλο πλανήτη, θα το καταφέρνατε!) και ξαφνικά... καταλήγει με τον ίδιο βίαιο τρόπο που κατέληξε κι ο "άτυχος" συνομήλικός του στο Αφγανιστάν -την εμπόλεμη ζώνη- κι ο οποίος δεν κατάφερε να πάρει το "εισιτήριο" για την "ειρηνική" χώρα που λέγεται Ελλάδα (Ελλαδιστάν θα ταίριαζε καλύτερα, τελικά!)

Ελπίζω πως θα ξυπνήσω το πρωί και όλα αυτά θα είναι ένα κακό όνειρο, ένας εφιάλτης που διαλύθηκε με το τρεμοπαιγμα των βλεφάρων μου...

           ...Ελπίζω...

...Συνεχίζω και ελπίζω πως δεν θα ξανακούσω τέτοιες ειδήσεις....

                          ....Ελπίζω....

...Ακόμη ελπίζω πως θα σταματήσουν πια τις επιθέσεις τους όλοι όσοι "χτυπούν το σύστημα" μέσω αθώων ανθρώπων....

                                   ....Ελπίζω....

....Πάντα θα ελπίζω πως κάποια στιγμή θα ξυπνήσουμε και θα καταλάβουμε ότι είμαστε ΟΛΟΙ άνθρωποι, ανεξαρτήτου φυλής, φύλου, χρώματος, γλώσσας, θρησκείας, τάξης... (και δεν ξέρω κι εγω ποια άλλη κατηγορία έχουν εφεύρει...)

                                              ....Ελπίζω....

...Δε θα πάψω να ελπίζω πως η γενιά του Κάιν θα σταματήσει εδώ... (ναι... όλα όσα έγραφα για πλάκα, αρχίζω και τα πιστεύω ακούγωντας τέτοιες ειδήσεις!)

Υ.Γ. Μπράβο σας, μάγκες.. δώσατε μεγάλη γροθιά στο σύστημα απόψε! Δεν θα μπορέσει να κοιμηθεί από τους πόνους!!

No colors anymore... I want them to turn black!

κι εκεί που -τελικά- αποφασίζεις να προσπαθήσεις... τσουπ! ο άλλος αποδεικνύεται τυφώνας!

Έρχεται ξαφνικά... σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του... αναστατώνει τον τόπο και στο τέλος εξαφανίζεται όπως ακριβώς εμφανίστηκε! Κι εσύ μένεις εδώ προσπαθώντας να μαζέψεις τα κουρέλια σου, τα συντρίμμια που άφησε πίσω ο βάρβαρος και να βρεις ξανά την ηρεμία σου...

Πρώτον... καλά να πάθεις αφού δεν ξέρεις να κρατάς το λόγο σου! Γιατί, μαρή? Άλλα δε λέγαμε λίγο καιρό πριν?

Δεύτερον... καλά δεν ήταν στην αρχή που δεν έδινες σημασία στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα (που τα 'πε με το πρώτο του το γάλα!)? Τι ήθελες κι άρχισες τα "τι ήθελε να πει ο ποιητής?" Γιατί ξαφνικά άρχισες να πιστεύεις όλα όσα σου λένε? Αφού δε σε θέλει το θέμα κυρά μου! Τι το παλεύεις? Καλά δεν ήσουν στην ησυχία σου... τι τα θες όλα αυτά?

Υ.Γ. Πάρτο χαμπάρι.... τα "οπωσδήποτε", "εννοείται", "θέλω να σε δω", "θέλω" να κάνω αυτό, "θέλω" να κάνω εκείνο, "πίστεψέ το".... υπάρχουν μόνο σε περιορισμένες εκδόσεις... όχι σε όλα τα λεξιλόγια...

Υ.Γ. Το καλό που σου (μου) θέλω... μη χάσεις το κέφι σου! Μια χαρά ευτυχισμένη ήσουν αυτές τις μέρες.. μη τα βάψεις όλα μαύρα! Σπάσ' τα με λίγο άσπρο... (και ποτέ ξανά ροζ!!!!!)

2η επιστολή του Μάριου από τον κορυδαλλό

ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΑΔΙΚΑ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΦΩΝΑΞΩ
Α’ ΠΤΕΡΥΓΑ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ
21.03.2010

Πέντε βράδια μετά τον εγκλεισμό μου στον Κορυδαλλό και παραμένω κι εγώ θεατής σε αυτό το βρώμικο παιχνίδι που έχει στηθεί εις βάρος μου. Δεν καταλαβαίνω αν το μίσος μεγαλώνει ή η μοναξιά με καταρρακώνει. Βρίσκομαι άδικα εδώ μέσα και δεν γνωρίζω που και πως να το φωνάξω. Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι καλοί άνθρωποι εκεί έξω που το φωνάζουν και για μένα. Τι θα γίνει με αυτό το ‘’αστείο ‘’ τελοσπάντων ; Θα δωθεί ένα τέλος τώρα, που θα μπορούσε να σημάνει ένα τέλος και για τους υπόλοιπους; Είναι κρίμα νέοι άνθρωποι να μην μπορούν να είναι ελεύθεροι να δημιουργήσουν κι να προσφέρουν. Εάν ένα τέτοιο κόσμο θέλετε, με μεθόδους τις οποίες βιώνω εδώ και κάποιες μέρες, το καταφέρνετε. Αλλά το πουλί ακόμα και στο κλουβί πετάει γιατί έχει φτερά και νου. Μην το τσακίζετε άλλο.

Κάποιος να στείλει την αγάπη μου και δύο μπουρμπουλήθρες στα παιδάκια μου στο κολυμβητήριο. Θα είναι ίσως το πιο δύσκολο απ’ όλα να τους εξηγήσω τι συνέβη. Να συνεχίσουν να χτυπάνε πάντα δυνατά τα ποδαράκια τους, για να ξεφύγουν απ’ αυτούς που δεν φροντίζουν για ένα καλύτερο μέλλον γι’ αυτά.

Μάριος Ζ.

http://troktiko.blogspot.com/2010/03/2_2446.html

Ο Κάιν Vol. 3

Ο Αδάμ ο άντρας, ονόμασε τη γυναίκα του Εύα. Η Εύα του γέννησε τον Κάιν και μόλις το τέκνο της ήρθε στον κόσμο, εκείνη είπε: "Ο θεός μου έδωσε παιδί". (αμ, δε!) Λίγο αργότερα, γέννησε ένα άλλο παιδί, που ονομάστηκε Άβελ. Ο Άβελ έγινε βοσκός και ο Κάιν καλλιεργητής της γης. Μια μέρα τα δυο παιδιά πρόσφεραν θυσία στο θεό. Ο Κάιν πρόσφερε από τα σπαρτά του και ο Άβελ από τα πρόβατα του. Ο Θεός ευχαριστήθηκε από τη θυσία του Άβελ, που ήταν άκακος και καλόκαρδος και είχε αγνή πίστη. Από την προσφορά του Κάιν όμως δεν ευχαριστήθηκε, γιατί η καρδιά του δεν ήταν καλόβολη. Όταν το κατάλαβε αυτό ο Κάιν, σκυθρώπιασε και λυπήθηκε.

Ο Θεός τότε του είπε: "Κάιν, γιατί είσαι στενοχωρημένος;"  (γιατί άραγε; μήπως γιατί κάνεις διακρίσεις; μήπως γιατί προτίμησες το αίμα του έρμου του ζωντανού -ήταν κάποτε- αντί για τους καρπούς της μάνας γης; Φταίει άραγε το αμάρτημα της μητρός του;)

Ο κακός (ΚΑΚΟΣ???? αδικημένος!) Κάιν δεν αποκρίθηκε. Η ζήλια για τον αδερφό του, του έτρωγε την καρδιά σαν σκουλήκι. Έτσι, όταν βρέθηκαν και οι δυο στα χωράφια, τον πλησίασε ύπουλα και τον σκότωσε. Αλλά σε λίγο, άκουσε το θεό να τον ρωτά: "Πού είναι ο Άβελ, ο αδερφός σου;" (ότι τώρα εσύ δεν ξέρεις, ε? δεν έβλεπες εκείνη την ώρα.... όόόόόόόχι.....). "Δεν ξέρω", αποκρίθηκε ο Κάιν. (μα τι καλός που είσαι κι εσύ στα ψέμματα!) "Μην είμαι ο φύλακας του αδερφού μου;" (και τι φύλακας! δεν τον έχασες στιγμή από τα μάτια σου!) "Τι έκανες;" του είπε ο θεός. "Το αίμα του αδερφού σου φωνάζει σ' εμένα από τη γη. Και η ίδια η γη, που δέχτηκε το αίμα του αδερφού σου, χυμένο από τα δικά σου χέρια, και αυτή τώρα φωνάζει εναντίον σου. Απ' εδώ και πέρα ο κόπος σου δε θα είναι ευλογημένος και θα γυροφέρνεις στη γη αποδιωγμένος". Ο Κάιν ένιωσε μεγάλο πόνο μέσα του. Θα προτιμούσε χίλιες φορές να πεθάνει παρά να κάνει τέτοια ζωή, πικραμένη και γεμάτη απελπισία. (τι το 'θελα ο μαλάκας? και μου το 'πε η μαμά να προσέχω λιγάκι τα νεύρα μου!) Αλλά ο θεός έβαλε ένα σημάδι στο πρόσωπο του Κάιν, ώστε όποιος τον συναντά να μην τον σκοτώσουν (εμ τι.... οφθαλμός αντί οφθαλμού? δε λέει....) 

Κατόπιν ο Κάιν απομακρύνθηκε από το θεό και πήγε και εγκαταστάθηκε στη χώρα Ναίδ, ανατολικά της Εδέμ. Αργότερα, σ' εκείνη τη χώρα, ο Κάιν πήρε μια γυναίκα (ααααα υπήρχαν κι άλλοι! πρωτόπλαστοι και μαλακίες!) και αυτή του χάρισε ένα παιδί, που ονομάστηκε Ενώχ. Ο Κάιν, επίσης, έχτισε εκεί και μια πόλη, που πήρε το όνομα του παιδιού του, Ενώχ. Στο μεταξύ, η Εύα απόχτησε ένα άλλο παιδί, που το ονόμασε Σηθ. Με το Σηθ, ο θεός ευλόγησε τον Αδάμ, δίνοντας του ένα καλό παιδί στη θέση του αδικοσκοτωμένου Άβελ. Ο Αδάμ έζησε πολλά χρόνια ακόμα. Και η Εύα γέννησε κι άλλα αγόρια και κορίτσια. (βρε βρε... κουνέλα την κατάντησε, τελικά!) Έτσι οι άνθρωποι πλήθυναν πάνω στη γη και πολλές γενιές προέρχονταν από τον Αδάμ και την Εύα. (μόνο από αυτούς.... οι άλλοι δεν έκαναν παιδιά! απαπαπαπα....) Στην ενάτη λοιπόν γενιά ήρθε και ένας απόγονος τους που λεγόταν Νώε. (κι ύστερα σου λέει πως ο Θεός ευλόγησε τη γενιά του Αδάμ! Πως καλέ; με απόγονο τον βαρκάρη του κατακλυσμού;) Ο Νώε ήταν ενάρετος άνθρωπος, ο καλύτερος απ' όλους της γενιάς του. Ζούσε σύμφωνα με το θέλημα του θεού και απόφευγε την αμαρτία. Απόχτησε τρία παιδιά, το Σημ, το Χαμ και τον Ιάφεθ. (και όλο το ζωικό βασίλειο.... και μια βάρκα.... και μια απέραντη θάλασσα.... και έναν απόγονο.. τον Εφραίμ... αυτή η λίμνη μου ανήκει...) 

και ξαναρωτώ.... είναι σίγουρος ότι ευλόγησε τη γενιά του Αδάμ????  

Ο Κάιν Vol. 2

Ο Κάιν
Στίχοι: Παύλος Παυλίδης
Μουσική: Ξύλινα Σπαθιά

Ο πρώτος ένοχος, ο πρώτος δολοφόνος
μέσα στην έρημο τώρα γυρίζει μόνος
ρωτάει τον άνεμο, ρωτάει τον αέρα
γιατί σκοτείνιασε, τι απέγινε η μέρα;

Νανούρισε τον ξένο που κλαίει και σπαράζει
το δέρμα σου φοράει, το αίμα σου θηλάζει
πονάς κι αυτός γελάει, κοιμάσαι δεν νυστάζει
στο στήθος σου η καρδιά του χτυπάει
και σε δικάζει

Και της ψυχής σου οι όσες γοργόνες σ' οδηγούνε
με τα σκοινιά τις νύχτες κοτρόνες ρυμουλκούνε
να θάψουν το τραγούδι που θα σου μουρμουρίσει
όταν τρελλός, λυμμένος
θα σου ξαναμιλήσει

Ο ΚΑΙΝ
Μη φοβηθείς όταν τον δεις
σκέψου απλά ήταν ένα όνειρο


Ο Κάιν ζει
Στίχοι - Μουσική: Τζίμης Πανούσης

Σε γιγαντοαφίσες, καουμπόι καπνιστής
με ύφος Τζον Γουέιν, ψυχρός εκτελεστής
με άλογο και λάσο, με τζιπ ή με κανό
σκηνές από Ελ Πάσο στην εθνική οδό

Υπουργός με σκουλαρίκι κι ένας μπέης λίγο ψευδός
από πίσω αλαλάζων ο φιλήσυχος λαός
Με σταυρούς και με κουκούλες αρπάζουνε τους πανκ
τους καίνε στις πλατείες Αθηναίοι Κου Κλουξ Κλαν

Σε γιγαντοαφίσες, κορούλα αριστερή,
με πλαστικά λουλούδια και γαλλικό κλειδί,
μέχρι το 2000 χρυσή μεταγραφή
κι εμείς όλοι στον πάγκο να παίζουμε αλλαγή

Ιστορίες σε ριπλέι απ' την Παλιά Διαθήκη
ο Κάιν να κλαίει σε παλιά αποθήκη
Παραλυτικοί θεατές με τα κρεβάτια μαζί
κοιτάνε το θαύμα, ο Κάιν ζει

Ο πρώτος ένοχος, ο πρώτος δολοφόνος, μέσα στην έρημο τώρα γυρίζει μόνος. Ρωτάει τον άνεμο, ρωτάει τον αέρα: γιατί σκοτείνιασε, τι απέγινε η μέρα;

Σε γιγαντοαφίσες, καουμπόι καπνιστής με ύφος Τζον Γουέιν, ψυχρός εκτελεστής. Ιστορίες σε ριπλέι απ' την Παλιά Διαθήκη. ο Κάιν να κλαίει σε παλιά αποθήκη. Παραλυτικοί θεατές με τα κρεβάτια μαζί, κοιτάνε το θαύμα. Ο Κάιν ΖΕΙ!

Μη φοβηθείς όταν τον δεις! Σκέψου απλά ήταν ένα όνειρο...

λευτεριά στον Μάριο Ζ.

το κείμενο που ακολουθεί είναι το γράμμα που έστειλε ο Μάριος από τη φυλακή όπου κρατείται... το παρακάτω πάρθηκε από το http://troktiko.blogspot.com/2010/03/blog-post_2836.html

"Στις 11 Μαρτίου, ημέρα Πέμπτη, έγινε η σύλληψή μου από τις αστυνομικές δυνάμεις καταστολής. Το αίσθημα της ελευθερίας και το δικαίωμα του διαδηλώνειν κόπηκε με μιας με μένος και βία από πάνοπλο αστυνομικό των ΜΑΤ, αφού του έχει δωθεί το δικαίωμα αυτό. Αφορμή της σύλληψης η συμμετοχή σε διαδήλωση υπεράσπισης των δικαιωμάτων του εργαζόμενου και μη, πολίτη, έχοντας... περίεργο κούρεμα και σακίδιο. Αιτία ο παραδειγματισμός.

Στην χούντα έσκιζαν με μαστίγιο τα πρόσωπα των εφήβων σπουδαστών μέσα και έξω από την νομική σχολή. Τώρα, με την ίδια βαρβαρότητα, η ¨σοσιαλιστική¨ κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας όλα της τα μέσα σκίζει και μαστιγώνει τις ζωές των ανθρώπων που έχουν μοχθήσει, εκείνων που μοχθούν και εκείνων που αντιστέκονται και δεν φοβούνται να υπάρχουν, με βίαιες οικονομικές και τρομοκρατικές πολιτικές.

Την πολιτική ευθύνη της παράλογης σύλληψης υποχρεούται να την αναλάβει το κράτος. Η καθολική πολιτική αντίδραση που εκφράστηκε μέσα από το κύμα διαμαρτυρίας, αποδεικνύει ότι η κοινωνία αντιστέκεται. Κι αυτό είναι ακόμα πιο σημαντικό για ’μένα, που συνειδητά επέλεξα να παραμένω ανένταχτος. Το κράτος ζητά την ανυπαρξία μας και φοβάται την ύπαρξή μας.

Δεν είναι τόσο η δική μου περίπτωση προφυλάκισης, όσο τα αλλεπάλληλα παραδείγματα ψευδών κατηγοριών που αναδεικνύουν και αποδεικνύουν την προσπάθεια του κράτους να τρομοκρατήσει και να ταπεινώσει τον κάθε άνθρωπο που υπερασπίζεται τα δικαιώματά του, όσο και να αποθαρρύνει τον οποιονδήποτε άλλο διανοηθεί να τα υπερασπιστεί, δημιουργώντας κοινωνίες άβουλες που δεν θα αντιδρούν και δεν θα διεκδικούν.

Ευχαριστώ όσους αγωνίζονται για την αποφυλάκισή μου τόσο από την αρχή όσο και κατά την διάρκεια, από πραγματικό ενδιαφέρον, μακριά από κομματικές και πολιτικές σκοπιμότητες, είτε συμφωνώ με τις μορφές είτε όχι, γιατί δεν νιώθω ότι αυτό που είναι κρίσιμο αυτή την στιγμή είναι να συζητηθούν οι τρόποι με τους οποίους εκδηλώνεται αυτή η αλληλεγγύη, όσο να κριθεί το ίδιο το κράτος για τις πράξεις του.

Λευτεριά σε όσους είναι στα κελιά, συνεχιστές στην προσπάθεια για απελευθέρωση των κρατουμένων και της σκέψης.

Από τα κρατητήρια στην ΓΑΔΑ, γραμμένος στίχος στους κίτρινους τοίχους όπου υπάρχουν ακόμα ξεχασμένοι κρατούμενοι για μέρες και μέρες μέσα σε άθλιες συνθήκες.

Χρυσό κλουβί, υγρό κλουβί, λίγο το νοιάζει το πουλί.

Μάριος Ζ."

Υ.Γ. Πόσες φορές ακόμα θα ζήσουμε την ιστορία με τα πράσινα παπούτσια; Από πότε δηλαδή το ντύσιμο, το κούρεμα, το σακίδιο που κουβαλάμε και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο είναι αιτία για να συλληφθούμε;

Υ.Γ. 2. Κι επειδή μάλλον έχω χάσει επεισόδια, σ' αυτό το θέατρο του παραλόγου που λέγεται ζωή..., πότε ακριβώς χάσαμε το δικαίωμα -το οποίο κατέχουμε χρόόόόόνια τώρα- να διαμαρτυρόμαστε και να διαδηλώνουμε για ότι δεν μας αρέσει ή μας προσβάλει ως ανθρώπους και μέλη αυτής της κοινωνίας;

1974 ήτανε θαρρώ όταν ξεφορτωθήκαμε τον βραχνά των κυρίων Παπαδόπουλου, Παττακού, Ιωαννίδη και λοιπόν άλλων μπουμπουκιών... Τι διάολο συνέβη λοιπόν και παρατηρούμε ανάλογη συμπεριφορά στα σημερινά λουλούδια που μας κυβερνάνε;

Κρατάω το στόμα μου κλειστό

τα χείλη μου ματώσανε
κι αυτοί που μας προδώσανε
ανέραστοι να μείνουν

Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε
αυτό έχω μόνο να τους πω
τα όνειρα των εραστών δε σβήνουν

Ο Κάιν

http://www.youtube.com/watch?v=CVEZp5fn4dI&feature=related
Ο πρώτος ένοχος...
Ο πρώτος δολοφόνος....

Η ιστορία του Κάιν είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους μας... Ήταν ο πρώτος καταγεγραμμένος -και αποδεκτός από την εκκλησία (!)- δολοφόνος. Είπαμε να πέσουν οι πρωτόπλαστοι από τον Παράδεισο για να τιμωρηθούν για την ανυπακοή τους, αλλά αυτοί το παράκαναν! Όχι απλά έπεσαν... τσακίστηκαν! Αλλά, συγνώμη, ξέχασα... δεν τους είχαν δοθεί ακόμη οι 10 εντολές...

Τους δόθηκε -ή μάλλον πήραν από μόνοι τους- το μήλο της γνώσης. Εκείνη η ρημάδα η Εύα που είχε το νου της όταν έσπερνε παιδιά; Δεν ήξερε ότι θα καταλήξουν ο ένας στο χώμα κι ο άλλος στη φυλακή; Κι αντε...άνθρωπος είναι -ήταν... χρόνια πριν! τώρα είναι σκόνη- το ξέχασε! Μετά γιατί δεν ανέλαβε δράση; Γιατί το άφηνε το άλλο να κυκλοφορεί με το κουζινομάχαιρο; Και το άλλο το έρμο (τον Άβελ) γιατί δεν του έμαθε κάτι να προφυλαχτεί... ή έστω... να κόψει τα πολλά πολλά με το μισό πληθυσμό της Γης!

Τι να λέμε όμως τώρα... έγινε το κακό! Η απορία μου, βέβαια, είναι άλλη! (τι πρωτότυπο!? αμάν βρε κοπέλα μου...πες μια φορά απευθείας αυτό που θες!) Οι απορίες μάλλον... λοιπόόόόόν.....

Κατ' αρχάς, η Εύα έκανε μόνο δυο παιδιά...σωστά; Το Κάιν και τον Άβελ. (γέμισε τον πλανήτη άνδρες και μετά απορούμε κιόλας!) Άλλοι άνθρωποι δεν υπήρχαν πέρα από αυτή την οικογένεια... Και εμείς είμαστε απόγονοί τους. Άρα... Εμείς πως σκατά γεννηθήκαμε; Τι στο καλό συνέβη; Κάπου θα υπήρξε μια γυναίκα... δεν βγαίνω αλλιώς μάνα μου! Αν υπήρξε, προφανώς, τη γέννησε η Εύα. Κι εφόσον στην ιστορία μας υπάρχει ένα πτώμα... προφανώς, αυτή η γυναίκα -η αδερφή του δολοφόνου- μας έκανε με το δολοφόνο (και με τα καινούργια δεδομένα...και αιμομίκτη)! Θέε μου τι ανώμαλη οικογένεια είναι αυτή? Από όλα τα προσχέδια αυτοί διέθεταν τις καλύτερες προδιαγραφές για να γίνουν πρόγονοί μας; (και συνεχίζουμε να απορούμε για το είδος μας??)

Τι γενεαλογικό δέντρο είναι αυτό; Απ' όλα έχει μέσα... Ένα δολοφόνο, δυο αιμομίκτες, δυο ανεύθυνους γονείς και ένα 20% του πληθυσμού νεκρό...

Και ερωτώ... άντε και προερχόμαστε από αυτή την οικογένεια (τι να κάνουμε, τους συγγενείς δεν τους διαλέγουμε) πρέπει να καμαρώνουμε κιόλας που είμαστε από βλαμμένη γενιά; Κι αφού ο "μπαμπάκας" μας μας έδωσε το "καλό" παράδειγμα... γιατί είναι καταδικαστέα πράξη ο φόνος; Εμείς τα "παιδιά" ότι βλέπουμε κάνουμε....

Ωραία τα παραμυθάκια με τα οποία μεγαλώνουμε.... αλλά από ένα σημείο και μετά καταλαβαίνεις ότι μπάζει από παντού!

Αυτός ο άνθρωπος ερωτεύτηκε τη ζωή του

Αυτός ο άνθρωπος ερωτεύτηκε τη ζωή του.

Μ' όλη τη δύναμη της ψυχής του κι ακόμα πιο πολύ την αγαπά, σχεδόν αφύσικα. Ωστόσο, η ζωή του αδιαφορεί γι' αυτό τον έρωτα και συστηματικά τον αγνοεί, μάλιστα του γυρίζει και την πλάτη.

Αυτός ο άνθρωπος κοιτά την πλάτη της ζωής του και διαπιστώνει (ακόμα μια φορά) ότι δεν φτάνει ν' αγαπήσεις για ν' αγαπηθείς.

Θα μπορούσε να της γυρίσει κι αυτός την πλάτη. Θα μπορούσε ν' αναζητήσει μια άλλη, φιλικότερη ζωή. Θα μπορούσε πισώπλατα να της καρφώσει ένα μαχαίρι. Τίποτα απ' όλα αυτά δεν κάνει. Μένει ακίνητος, εκεί, κοιτώντας με παράπονο την πλάτη της.

Αργύρης Χιονης

πόσες αλήθειες μπορεί να λέει;

Κώστας Καρυτάκης - Αγάπη

Κι ήμουν στο σκοτάδι.
Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα.

Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδύλι.
Πως μ' έπεισε το ξύπνημα μιας νιότης
και πως γελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ' είχε πέτρα κάνει ο πόνος.

άλλη μια βόλτα στην πόλη...

Κάτι δεν πάει καλά! δεν είναι δυνατόν.... και δεύτερη μέρα (μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα) άλλη μια μαγική, νεραϊδίστικη στιγμή στην πόλη.

Βράδυ Δευτέρας (κάπου κοντά στα μεσάνυχτα), λοιπόν, και έχει τελειώσει ο "μαραθώνιος" προβολής διαφημίσεων στο Ολύμπιον.

Και ανοίγω παρένθεση για να εξηγήσω:

        Πρώτον, ναι...εβλεπα διαφημίσεις στο Ολύμπιον!

        Δεύτερον, αλήθεια λέω! Δεν έχω πιεί και λέω αρλούμπες...

        Τρίτον, όχι δεν είμαι βιτσιόζα ώστε να κάτσω με τις ώρες να δω αυτό που όλος ο κόσμος προσπαθεί να αποφύγει (τις διαφημίσεις!)

        Φτάνει με τα αστεία (τα κρύα)... Είχε, λοιπόν, 3ωρη (και βάλε...) προβολή διαφημιστικών σποτ και ένεκα το μελλοντικό -ελπίζω- επάγγελμα αλλά και το γεγονός ότι μου αρέσουν οι διαφημίσεις (ω ΝΑΙ!!!) αποφάσισα να το παρακολουθήσω. Και πολύ καλά έκανα!!

Και κλείνω παρένθεση μετά την εξήγηση.

Τελειώνει η προβολή κάπου μετά τα μεσάνυχτα και ξεκινάω για το σπίτι μου. Ο καιρός; Απαίσιος! Κρύο (ψόφος!), έριχνε κάτι σαν χιονάκι, αλλά... η πόλη ΑΔΕΙΑ! Εντελώς, όμως! Ψυχή δεν κυκλοφορούσε. Μόνο τα "ζόμπι" που βγήκαν από το Ολύμπιον (εεε μετά από τόσες ώρες, πως θα 'μασταν;) Είχε τόση ησυχία στο κέντρο της πόλης όπου άκουγες τον παραμικρό ήχο που γινότανε δυο δρόμους παρακάτω (όσο γελοίο κι αν ακούγεται, καταμεσής της Αριστοτέλους δεν είναι τόσο συνηθισμένο φαινόμενο) 

Και ξαφνικά, όλα έγιναν μαγικά! Το κρύο έπαψε να είναι τόσο τσουχτερό και θανατηφόρο, ενώ το χιονάκι που έπεφτε μετατράπηκε σε μαγευτικό background μιας ονειρικής εικόνας. Γι' αυτό το λόγο αποφάσισα να περπατήσω όλη την Αριστοτέλους -αντί να πάρω ένα ταξάκι και να φύγω απευθείας- και να προλάβω το τελευταίο λεωφορείο. Για να πω τη μαύρη αλήθεια... δεν ήθελα να το προλάβω! Ήθελα μια αφορμή, μια δικαιολογία ώστε να γυρίσω σπίτι με τα πόδια.

Δεν ξέρω πότε θα ξαναδώ την πόλη έτσι. Τόσο ήσυχη, τόσο μαγική! Να περπατάς και να μη βλέπεις κόσμο. Να κάνει κρύο και να προσπαθείς να κουκουλωθείς ώστε να μην σου πέσει η μύτη καταμεσής του πεζοδρομίου... και άλλα πολλά τέτοια κουλά!

Το κατευχαριστήθηκα ομως! Απόλαυσα τη βόλτα μου όσο ποτέ άλλοτε κι ας γύρισα σπίτι "κατεψυγμένη"... Έβαλα τις πυτζαμούλες μου, κρύφτηκα κάτω από το παπλωματάκι μου κι έκανα τον πιο γλυκό ύπνο που έκανα ποτέ μου! Το ιδανικό τέλος για μια πολύ κουραστική αλλά και όμορφη μέρα...

Υ.Γ. Για το μόνο που στεναχωριέμαι σε αυτές τις περιπτώσεις είναι που δεν μπορώ να "παγιδεύσω" όλες αυτές τις στιγμές σε μια φωτογραφική μηχανή ή σε μια camera. Τις "παγιδεύω" στο σκληρό μου δίσκο, αλλά δυστυχώς... μόλις γεμίσει αρχίζει τα delete χωρίς να με ρωτάει! γαμώτο...!