Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν...(μαλακίες)

Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν, σ' αγαπούν
και πώς σε θένε

Έχε το νου σου στο παιδί,
κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε

Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί,
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν

Έχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί,
θα σε πουλήσουν

Και όταν θα 'ρθουν οι καιροί
που θα 'χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα

Κάποτε θα 'ρθουν (και πολλοί μάλιστα) να σου πουν πως σε πιστεύουν, σ' αγαπούν (δεν το συζητώ!) και πώς σε θένε (αυτό ειδικά θα στο πουν πάάάάάρα πολλοί)! Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί (4οο τα 'χουν βρε!), για να σε πείσουν (κι εσύ θα τσιμπήσεις, χαϊβάνι!)

Στο είπε όμως ο άνθρωπος...και συνεχίζει να το λέει: Έχε το νου σου στο παιδί, κλείσε την πόρτα με κλειδί (κλειδαμπαρώσου δηλαδή) ψέματα λένε, θα σε πουλήσουν! Αλλά ακούς κανέναν εσύ; Δεν ακούς... ούτε καν τον ίδιο σου τον εαυτό! Κι αφήνεις την πόρτα ορθάνοιχτη και μπαίνει όποιος θέλει. Και λέει ψέματα. Και σε πουλάει. Και σε πονάει. Και σε πατάει κάτω. Και σε εξαφανίζει... Κι εσύ μένεις εκεί! Να τον κοιτάς. Να μην αντιδράς. Να πονάς. Μην κλαις! Σου παίρνει το 'παιδί'... το αρπάζει και το ξεριζώνει από σένα... και το παίρνει μακριά.... Τρέξε! Κάνε κάτι... Αντέδρασε. Μην πιστεύεις το κάθε τι και τον καθένα... Όλοι σου λένε "σε θέλω", "σε χρειάζομαι", "σ' αγαπάω" μα κανείς δεν τα πιστεύει... Όλα είναι ένα καλοστημένο κόλπο μέχρι να σε ρίξουν. Μέχρι να σου πάρουν το 'παιδί' και να σε φορτώσουν αμφιβολίες, έννοιες, προβλήματα, φασαρίες... Μέχρι να χάσεις την αθωώτητα και την ξενοιασιά σου... Μέχρι να τους πεις "σε θέλω", "σε χρειάζομαι", "σ' αγαπάω"... Και να σου πουν "Άντε στο διάολο!"

...don't say you want me, don't say you need me, don't say you love me...

στο κάτω κάτω δε στο ζήτησε κανένας... μόνος σου το ξεκίνησες!

 

Μην αφήσεις ΠΟΤΕ και ΚΑΝΕΝΑΝ να πει ψέματα στο 'παιδί', να πουλήσει το 'παιδί', το παιδί που κρύβεις μέσα σου. Κλείσε καλά την 'πόρτα' και υπερασπίσου το με νύχια και με δόντια. Όλα τα όμορφα πράγματα χάνονται όταν συνειδητοποιήσεις ότι έχεις χάσει αυτό το παιδί. Κι ο κόσμος μας θα ήταν πολύ καλύτερος αν αφήναμε το παιδί να μείνει έτσι, να μη μεγαλώσει!

"Γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα..."



Υ.Γ. Μερικές σκέψεις που ξεφυτρώνουν κάθε φορά που ακούω Σιδηρόπουλο...

Η πτώση ενός μικρού «αγγέλου»…

Τον περιμένεις χρόνια. Τον λαχταράς. Ανυπομονείς να έρθει η μέρα που θα έρθει να σε βρει και κάνεις όνειρα… Και να που η μεγάλη στιγμή έφτασε! Ο άγγελός σου ήρθε! Τι καλύτερο από ένα όνειρο που γίνεται επιτέλους πραγματικότητα; Ένα άγγελος που έχει στα χέρια του μια αγκαλιά από σκέψεις, χαμόγελα, έννοιες, αμφιβολίες και πολλά άλλα όνειρα…

Ελπίζεις πως η έλευση του αγγέλου σου θα έχει τα ίδια αποτελέσματα και στους γύρω σου.. Τι ελπίζεις, δηλαδή, είσαι σίγουρη! Είναι η ώρα που και οι παραμικρές αμφιβολίες έχουν σβηστεί από το μυαλό σου. Πιστεύεις, μάλιστα, πως το ίδιο συμβαίνει και με το μυαλό και τις αμφιβολίες των άλλων. Δυστυχώς, όμως, τα πράγματα δεν έρχονται πάντα όπως τα περιμένεις… Ο άγγελός σου δεν φέρνει το ίδιο χαμόγελο στους άλλους. Αντιθέτως, φέρνει θλίψη, σκέψεις, σκοτάδι…. Σκοτάδι στα μάτια, στα χείλη, στην καρδιά, στις λέξεις. «Και τι θα κάνεις τώρα;», «Πως θα τα καταφέρεις;», «Δεν μπορείς να τον φροντίσεις!» κι άλλες παρόμοιες σκοτεινές και μαύρες σκέψεις μεταμορφώνονται σε λόγια που διασχίζουν τη γέφυρα του μυαλού και καταλήγουν στη γλώσσα, ώσπου δίνουν ένα σάλτο και αποκτούν ήχο. Έναν ήχο βαρύ και πένθιμο, σα θλιβερή καμπάνα.

Κι αυτός ο ήχος της καμπάνας δε σταματάει να ακούγεται μέσα στο μυαλό σου. Τον ακούς για μέρες πολλές… Τον ακούνε και οι αμφιβολίες σου και ξανάρχονται στο προσκήνιο. Και πολλαπλασιάζονται. Και κατευθύνονται προς τον άγγελό σου. Κι εσύ δεν ξέρεις τι να κάνεις… Να τον προστατέψεις; Ή μήπως… να τον σκοτώσεις; Όχι! Δεν μπορείς να κάνεις κάτι τέτοιο σε ένα αγγελάκι! Θα τον προστατέψεις! Οργανώνεσαι. Ψάχνεις για συμμάχους. Ψάχνεις χαμόγελα ίδια με εκείνο που ζωγραφίστηκε στον καθρέφτη σου όταν σου χτύπησε την πόρτα αυτός… Και βρίσκεις κάποια. Σε υποστηρίζουν με σθένος! Το χαμόγελό τους μετατρέπεται σε ασπίδα που διώχνει μακριά τα μαύρα σύννεφα. Όταν, μάλιστα, αυτό το χαμόγελο βρίσκεται απέναντι στο δίλημμα που σου θέτουν οι άνθρωποί σου, μετατρέπεται σε τόξο έτοιμο να επιτεθεί στον κάθε αμαρτωλό. Ρίχνει τα βέλη του σε οποιονδήποτε σου προτείνει να σκοτώσεις το αγγελάκι.

Δεν είναι, όμως, αρκετοί. Απουσιάζει το σημαντικότερο χαμόγελο, αυτό που θα σταθεί δίπλα σε σένα και το μικρό άγγελο, αυτό που θα μπει μπροστά για να σας προστατέψει από όλους… Προσπαθείς να τον κάνεις σύμμαχό σου. Προσπαθείς πολύ. Το έχεις αγαπήσει το αγγελάκι σου. Θες να το αγαπήσει κι εκείνος! Προσπαθείς ξανά και ξανά και ξανά… Οι μέρες, όμως, περνάνε. Η διορία του αγγέλου σου τελειώνει και δεν έχεις άλλο χρόνο για χάσιμο. Κι εκείνος δεν μπορεί να μείνει άλλο δίπλα σου. Όχι έτσι. Όχι μέσα στην αμφιβολία, το μίσος, τη θλίψη, το σκοτάδι. Θέλει την ασφάλεια, την αγάπη, τη χαρά, το φως. Θέλει τη ζεστή σας αγκαλιά προκειμένου να ετοιμαστεί και να βγει στο φως, στον κόσμο. Να γίνει σαν κι εσάς. Να τον κάνετε σαν κι εσάς.

Ο άνθρωπός σου, όμως, δεν γίνεται ποτέ συμμαχός σου. Γίνεται αντίπαλός σου.

«Δεν είμαστε έτοιμοι» - «Μα αγαπιόμαστε!»

«Δεν θα τα καταφέρουμε» - «Θα τα καταφέρουμε, θα δεις»

«Δεν έχουμε αρκετά χρήματα» - «Έχουμε, όμως, αρκετή αγάπη!»

«Είναι πολύ νωρίς για μια τέτοια αλλαγή» - «Μας διάλεξε και ήρθε τώρα… Ίσως ήρθε η ώρα»

«Δε συμφωνώ. Και δεν μπορείς να κάνεις κάτι χωρίς εμένα» - «Δε θέλω να το κάνω χωρίς εσένα!»

 

«Είναι καλύτερα να το σκοτώσουμε. Πρέπει» - «Πρέπει να το σώσουμε…»

Ημέρα 84η: Η διορία τελείωσε… Στεναχωριέσαι. Κλαις. Ελπίζεις σε μια παράταση. Προσπαθούν να σε παρηγορήσουν. «Θα είναι καλύτερα. Θα το δεις».

Βρίσκεσαι ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι και περιμένεις… «Δε θα πονέσεις», σου λέει η άσπρη μπλούζα. «Πονάω πολύ… Εδώ και μέρες… Θα πονάω πολύ… Για πολλές μέρες», σκέφτεσαι κι δάκρυα τρέχουν από τα μάτια σου. Κι ο άγγελος φεύγει από την αγκαλιά σου! Και τότε, τον ακούς που σου φωνάζει:

«Σ’ ΑΓΑΠΑΩ ΜΑΝΟΥΛΑ»