Κάτι δεν πάει καλά! δεν είναι δυνατόν.... και δεύτερη μέρα (μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα) άλλη μια μαγική, νεραϊδίστικη στιγμή στην πόλη.
Βράδυ Δευτέρας (κάπου κοντά στα μεσάνυχτα), λοιπόν, και έχει τελειώσει ο "μαραθώνιος" προβολής διαφημίσεων στο Ολύμπιον.
Και ανοίγω παρένθεση για να εξηγήσω:
Πρώτον, ναι...εβλεπα διαφημίσεις στο Ολύμπιον!
Δεύτερον, αλήθεια λέω! Δεν έχω πιεί και λέω αρλούμπες...
Τρίτον, όχι δεν είμαι βιτσιόζα ώστε να κάτσω με τις ώρες να δω αυτό που όλος ο κόσμος προσπαθεί να αποφύγει (τις διαφημίσεις!)
Φτάνει με τα αστεία (τα κρύα)... Είχε, λοιπόν, 3ωρη (και βάλε...) προβολή διαφημιστικών σποτ και ένεκα το μελλοντικό -ελπίζω- επάγγελμα αλλά και το γεγονός ότι μου αρέσουν οι διαφημίσεις (ω ΝΑΙ!!!) αποφάσισα να το παρακολουθήσω. Και πολύ καλά έκανα!!
Και κλείνω παρένθεση μετά την εξήγηση.
Τελειώνει η προβολή κάπου μετά τα μεσάνυχτα και ξεκινάω για το σπίτι μου. Ο καιρός; Απαίσιος! Κρύο (ψόφος!), έριχνε κάτι σαν χιονάκι, αλλά... η πόλη ΑΔΕΙΑ! Εντελώς, όμως! Ψυχή δεν κυκλοφορούσε. Μόνο τα "ζόμπι" που βγήκαν από το Ολύμπιον (εεε μετά από τόσες ώρες, πως θα 'μασταν;) Είχε τόση ησυχία στο κέντρο της πόλης όπου άκουγες τον παραμικρό ήχο που γινότανε δυο δρόμους παρακάτω (όσο γελοίο κι αν ακούγεται, καταμεσής της Αριστοτέλους δεν είναι τόσο συνηθισμένο φαινόμενο)
Και ξαφνικά, όλα έγιναν μαγικά! Το κρύο έπαψε να είναι τόσο τσουχτερό και θανατηφόρο, ενώ το χιονάκι που έπεφτε μετατράπηκε σε μαγευτικό background μιας ονειρικής εικόνας. Γι' αυτό το λόγο αποφάσισα να περπατήσω όλη την Αριστοτέλους -αντί να πάρω ένα ταξάκι και να φύγω απευθείας- και να προλάβω το τελευταίο λεωφορείο. Για να πω τη μαύρη αλήθεια... δεν ήθελα να το προλάβω! Ήθελα μια αφορμή, μια δικαιολογία ώστε να γυρίσω σπίτι με τα πόδια.
Δεν ξέρω πότε θα ξαναδώ την πόλη έτσι. Τόσο ήσυχη, τόσο μαγική! Να περπατάς και να μη βλέπεις κόσμο. Να κάνει κρύο και να προσπαθείς να κουκουλωθείς ώστε να μην σου πέσει η μύτη καταμεσής του πεζοδρομίου... και άλλα πολλά τέτοια κουλά!
Το κατευχαριστήθηκα ομως! Απόλαυσα τη βόλτα μου όσο ποτέ άλλοτε κι ας γύρισα σπίτι "κατεψυγμένη"... Έβαλα τις πυτζαμούλες μου, κρύφτηκα κάτω από το παπλωματάκι μου κι έκανα τον πιο γλυκό ύπνο που έκανα ποτέ μου! Το ιδανικό τέλος για μια πολύ κουραστική αλλά και όμορφη μέρα...
Υ.Γ. Για το μόνο που στεναχωριέμαι σε αυτές τις περιπτώσεις είναι που δεν μπορώ να "παγιδεύσω" όλες αυτές τις στιγμές σε μια φωτογραφική μηχανή ή σε μια camera. Τις "παγιδεύω" στο σκληρό μου δίσκο, αλλά δυστυχώς... μόλις γεμίσει αρχίζει τα delete χωρίς να με ρωτάει! γαμώτο...!
