Αγανακτισμένοι...μέρα πρώτη

Ένα μαζεμένο κ θα σιωπήσω. Φέρε μαμάδες με παιδιά, παπούδες, πόντιους, βλαχους, βουνισιους, θαλασσινούς, τουμπιώτες, χαλκιδικιώτες...Φέρε τον φίλο οπαδό κ τον εριστικό φανατισμένο, το γείτονα που σε κοιτά στραβά, φέρε κ το φούρναρη με το σάπιο κέικ. Φέρε τον οδηγό του λεωφορείου, φέρε τον γιατρό σου, φέρε τον υπαλληλο που θα σε εξυπηρετήσει στο δημαρχείο, φέρε τον σκουπιδιάρη που σε κολλάει στο στενάκι στις 7.00 το πρωί. Φέρε μαρκαδόρους, χαρτιά, κιθάρες, σκηνές, σκυλιά φέρε κ καρεκλάκι.Φέρε εσένα. 
Αφιέρωσε το χρόνο σου να ακούσεις τους γύρω σου. Και στο fest για το youth capital τα ίδια λέγαμε στα πηγαδάκια. Τα ίδια λέμε δυο δυο, τρεις τρεις μεταξύ μας. Προς το παρόν πρέπει να μάθουμε. Να ανταλλάξουμε πληροφορίες, ιδέες, κουράγια. 
Σήκω κ πές τις σκέψεις σου. 
Θέλω να τις ακούσω. 
Θέλω να μάθω. 
Θέλω να σκεφτώ. 
Θέλω να βοηθήσω κ εγώ για να βρεθεί λύση. Να βρώ που χρωστάω, γιατί χρωστάω και ΑΝ ΧΡΩΣΤΑΩ. Θέλω να φωνάξω Α Α ΑΠΕΧΘΕΣ!
Θέλω κι εσένα μαζί. 
Θέλω τη γνώση σου πλάι στη φαντασία μου. 
Θέλω να δουλέψω, θέλω να πληρωθώ, θέλω να έχει κάποια αξία το χαρτί μου, θέλω να με νοσηλεύουν σα να ειμαι παιδί τους. 
Για αυτά όλα κ πώς θα γίνουν θέλω να μάθω. Απο εσένα γιατρέ, δικηγόρε, οικονομολόγε, εκπαιδευτικέ, σπουδαγμένε. Θέλω να μου μάθεις να δουλεύω το χωράφι και να φτιάχνω πραγματα. Αγαθά. Για μένα κ τους συμπολίτες μου. Θα βγω και στο δρόμο να τον κλείσω κ θα παλέψω αν μου επιτεθούν. Αλλά πρέπει να ξέρω απο τώρα τί θα κάνω μετά. Πρέπει να αλληλοεκπαιδευτούμε. Σε ό,τι μπορεί ο καθένας. Ούτε οι μπύρες πείραζαν χτες ούτε τα σουβλάκια. ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΣΑΛΟΝΙΚΑ. Δεν είναι αθήνα απέναντι απο τη βουλή ούτε Ισπανία. Εδώ όταν λέμε ξυπνάμε σημαίνει παίρνουμε τον φραπέ μας κ πάμε να μάθουμε. Εδώ θα μπορούσαμε να απεργήσουμε πανθεσσαλονικώς(omg) και να δουλεύουν μόνο νοσοκομεία. Μια βδομάδα πες. Δεν κινείται χρήμα σε ολόκληρη τη Θεσσαλονίκη. Σκέψου το. 
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κ οι πολιτισμοί ίδιοι. Και γουστάρισα που στη μίμηση των Ισπανών κάναμε τη πληροφόρηση αρχαία αγορά με χαμόγελο. Έχω κι άλλα να πω αλλά δεν είναι της παρούσης. Συγγνώμη για τη μακρυγορία μου. ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ. ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΓΙΑ ΕΜΑΣ. Για να έχει κ ο μετανάστης να φάει κ ο Ελληναράς. Ευχαριστώ.


http://tro-ma-ktiko.blogspot.com/2011/05/blog-post_8971.html


Ίσως από τα πιο αληθινά και άμεσα κείμενα που διαβάσα...
Θέλουμε απλά πράγματα κι όχι φανφάρες!
Πράξεις που θα έχουν νόημα και αποτέλεσμα. όχι φωνές και φασαρίες, αλλά κουβέντα ο ένας με τον άλλο. το διπλανό, τον παραδιπλανό, τον άγνωστο, τον απόμακρο, τον φιλικό συνάνθρωπό μας. να συνεχιστεί όλο αυτό όπως ξεκίνησε.. στόμα με στόμα!

μπορεί άραγε να σβήσει ένα "χαμόγελο"?

"Όλοι ξέρουμε, συζητάμε για κάτι παιδιά στους δρόμους που τους λείπει το χαμόγελο. Τους λείπει το χαμόγελο γιατί δεν έχουν λεφτά, δεν έχουν παιχνίδια, δεν έχουν φαΐ και μερικά δεν έχουν καν γονείς. Σκεφτείτε, λοιπόν κι αφήστε τα λόγια. Ας ενωθούμε κι ας δώσουμε ότι μπορούμε στα φτωχά: αλβανάκια, άσπρα και μαύρα όλα παιδιά είναι και αξίζουν ένα χαμόγελο. 
Αυτός ο σύλλογος θα λέγετε: ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ. 
Ελάτε, λοιπόν, να βοηθήσουμε. Αν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε"

Αυτό ήταν μόνο η αρχή...
Τα λόγια από το ημερολόγιο ενός 10χρονου, ο οποίος θέλησε να βοηθήσει άλλα παιδιά να βρουν το χαμόγελο. 
Και τα κατάφερε. Για πάρα πολλά παιδιά. Σήμερα, όμως, διαβάζω ότι ο Σύλλογος κινδυνεύει να κλείσει, λόγω έλλειψης πόρων. 


Αυτό ήταν το τέλος...?
Μπορεί ποτέ να σβήσει το χαμόγελο? Οποιοδήποτε χαμόγελο...





Υ.Γ. Υπάρχουν τρόποι για να βοηθήσουμε, αν θέλουμε..


http://www.hamogelo.gr/default.asp?pid=44&la=1

Ίσως ο πιο απλός να είναι ένα sms. Όλοι μας στέλνουμε δεκάδες sms κάθε μέρα... 
Στείλτε ένα μήνυμα στο 54020 (με τη λέξη ΧΑΜΟΓΕΛΟ ή XAMOGELO). 
Μπορεί η χρέωση να είναι μεγαλύτερη (2,46 €), το ΧΑΜΟΓΕΛΟ όμως θα είναι ακόμη μεγαλύτερο! Και στην καρδιά μας και στα πρόσωπα των παιδιών. Όλων των παιδιών...