Δεν πέρασε ούτε ένα 24ωρο από τότε που τους θυμήθηκα και τους αφιέρωσα τον "Μπαγάσα" και... τσουπ! Ο πρώτος "μπαγασάκος" μου με επισκέφθηκε στα όνειρά μου... Δυστυχώς, εδώ και χρόνια, αυτό είναι το μοναδικό σημείο συνάντησής μας. Μόνο εκεί μπορεί να με επισκεφθεί. Δεν το κάνει βέβαια.... Και μου λείπει...
Προσπαθώ να βρω τρόπους να επικοινωνήσω μαζί σου... Στους ατέλειωτους περιπάτους μου στην πόλη... Σε σένα έμοιαξα, το ξέρεις? Σε θυμάμαι να περπατάς με τις ώρες, να διασχίζεις ολόκληρη την πόλη, ακούραστος, χαμογελαστός, κοινωνικός -μιλούσες με όλο τον κόσμο, χαμογελούσες σε όλο τον κόσμο... (λες κι αυτό να το πήρα από σένα?). Ακολουθώ τα βήματά σου στα μέρη που σου άρεσαν και νιώθω πως μου κάνεις παρέα. Πως περπατάς κι εσύ δίπλα μου... Πόσο θα το 'θελα αυτό! Συζητάω μαζί σου, όμως, κι αυτό με ξαλαφρώνει... Σου λέω ότι με βασανίζει. Όλα όσα θέλω να πω στους ζωντανούς, αλλά δεν μπορώ... Κι εσύ είσαι εκεί (ή θα 'θελα να είσαι εκεί!) Με ακούς χωρίς να με κρίνεις... Και είναι σαν να μου χαμογελάς...
Προσπαθώ να βρω τρόπους να επικοινωνήσω μαζί σου... Στον κάθε ξένο που θα πω καλημέρα, στον κάθε περαστικό που θα χαμογελάσω... Σε σένα έμοιαξα, το ξέρεις? Πάντα ζήλευα την ικανότητά σου και την ευκολία σου να μιλάς στον κόσμο, στον κόσμο που δεν ήξερες... Κι εγώ έχανα τόσο εύκολα τη μιλιά μου! Βιάστηκες να φύγεις και δε μου 'μαθες τα κόλπα... Τον βρήκα, όμως, το δρόμο μου κι ας άργησα λιγάκι. (ή μήπως με βοήθησες λιγάκι? εσύ τους έστειλες δίπλα μου να με βοηθήσουν? ξέρεις ποιους...)
Προσπαθώ να βρω τρόπους να επικοινωνήσω μαζί σου... Στο κάθε τσιγάρο που ανάβω... Σε σένα έμοιαξα, το ξέρεις? Κανείς δεν κατάλαβε ποτέ γιατί το ξεκίνησα... κι ούτε θα καταλάβαινε ποτέ αν του έλεγα τον πραγματικό λόγο. Θα με περνούσαν για τρελή! (ναι οκ....ξέρω ότι αυτό σκέφτεσαι... ώρες ώρες κι εγώ το σκέφτομαι!) Το πρώτο μου ήταν κι η πρώτη μου κουβέντα μαζί σου, σε μια δύσκολη στιγμή... Σου ζήτησα μια χάρη, θυμάσαι? Ήξερα ότι την αγαπούσες πολύ, αλλά σου ζήτησα να μου την αφήσεις εδώ... Κι εγώ θα την πρόσεχα ακόμη περισσότερο... Κι ευτυχώς με άκουσες! Σε ευχαριστώ...
Προσπαθώ να βρω τρόπους να επικοινωνήσω μαζί σου... Κάθε βραδιά που ξενυχτάω... (κι ας φοβάμαι το σκοτάδι) "Σας φυλάω", μου έλεγες... Το ίδιο κάνω κι εγώ τώρα... Σε σένα έμοιαξα, το ξέρεις? Ακόμα ακούω τα βήματά σου στο σπίτι, ακόμα νομίζω πως θα πάω στην κουζίνα και θα σε δω να πίνεις τον καφέ σου, ξημερώματα και να καπνίζεις, ακόμα ξυπνάω και σε βλέπω πεσμένο έξω από την πόρτα μου... θυμάσαι? Ήσουν άρρωστος, λίγο πριν μπεις στο νοσοκομείο για τελευταία φορά, δεν μπορούσες να περπατήσεις, αλλά ούτε τότε ξέχασες την αγαπημένη σου (και δικιά μου, επίσης) συνήθεια: ήρθες να με δεις ενώ κοιμόμουν και να με σκεπάσεις... να μην κρυώσω! και έπεσες... σε ρώτησαν όλοι γιατί σηκώθηκες. κι εσύ τους είπες: "να σκεπάσω το μωρό, να μην κρυώσει"... να 'ξερες μόνο πόσες τύψεις νιώθω για όλο αυτό! Δεν ήμουν μωρό, ολόκληρη γαϊδάρα ήμουν! Είναι όμως η πιο γλυκιά και τρυφερή ανάμνηση που έχω από σένα...
Προσπαθώ να βρω τρόπους να επικοινωνήσω μαζί σου... Κάθε φορά που έρχομαι στο "σπίτι" σου, σου μιλάω. Μ' ακούς? Σου λέω τα νέα μου... Τ' ακούς? Μακάρι να ήσουν εδώ... και στις χαρές μου αλλά και στις λύπες μου! Αν ήσουν εδώ, σίγουρα θα με βοηθούσες, ειδικά μερικά χρόνια πριν... Ήξερες να κρίνεις σωστά τους ανθρώπους. Δεν σου έμοιαξα, το ξέρεις? Ήξερες να με προστατεύεις από τους κακούς. Και το ίδιο θα έκανες αν ήσουν εδώ...
Πάνε 12 χρόνια από τότε που "έφυγες" και μ' άφησες εδώ... Μ' άφησες εδώ να "παλεύω" μόνη μου... Ξέρεις πόσα προβλήματα ήρθαν και μας χτύπησαν την πόρτα? Κι εμείς οι ηλίθιοι, ανοίξαμε! Και σε όλα αυτά ήμουν μόνη μου... Στήριγμα όλων ή καλύτερα δοχείο παραπόνων! Μ' άφησες εδώ να "παλεύω" μόνη μου... Ήσουν ο μόνος που πάντα με υπερασπιζόταν, το ξέρεις? Ότι και να σου έλεγα, ότι και να σου έκανα, δεν έλεγες κακό λόγο... Πάντα με δικαιολογούσες! Και πάντα γελούσες με τα αστεία μου (ακόμα κι αν δεν ήταν τόσο αστεία...) Πάντα θαύμαζες ότι κι αν έκανα... όσο βλακεία και να ήταν! Βλέπεις, λόγω "τεχνικών δυσκολιών" σε σένα έπεσε ο κλήρος... Και ξαφνικά όλα χάθηκαν! Κι άρχισα να φοβάμαι... Κι άρχισα να κλείνομαι όλο και περισσότερο στον εαυτό μου... πίστευα πως μόνο σε σένα άρεσα κι αφότου έφυγες δεν θα ήμουν ποτέ καλή για κανένα (ευτυχώς βρέθηκαν -έστω και καθυστερημένα- φίλοι πραγματικοί στο δρόμο μου και προσπαθούν να μου δείξουν το αντίθετο... ελπίζω να μην τους απογοητεύσω!)
Πάνε 12 χρόνια από τότε που "έφυγες" και μ' άφησες εδώ... 12 χρόνια από τότε που έριξα μια κλεφτή ματιά και είδα το κεφάλι σου στραμμένο στον ουρανό... Ήταν σαν να μου χαμογελούσες, το ξέρεις? Έτσι σε θυμόμουν τόσα χρόνια... 12 χρόνια κι ήταν η πρώτη φορά που με "επισκέφτηκες"! Και μου έκανες τόσο καλό! Σε είχα ανάγκη... Σε είδα να μου χαμογελάς, να μου μιλάς... Σε είδα να μ' αγαπάς, όπως κι όταν ήμουν μικρή, κι εσύ ήσουν εδώ! Με αγκάλιασες και το κατάλαβα, το έζησα, το ένιωσα! Αυτή την εικόνα θα κρατήσω από σένα...Είναι πιο ευχάριστη... τι λες κι εσύ?
Σε ευχαριστώ παππούλη μου που ήρθες... Σε ευχαριστώ που μου έβγαλες όλες αυτές τις σκέψεις... με ηρέμησες πολύ... Μη με ξεχνάς, ε! Μου λείπεις... Πάντα θα μου λείπεις... (και χαιρετίσματα! ξέρεις εσύ σε ποιον.... κι αυτός μου λείπει πολύ)
