Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010

Ο Θεός μας έπλασε τζάμπα

Σύμφωνα με το κατά τους μαθητές του Αρζάνο Ευαγγέλιο, ο Θεός μας έπλασε τζάμπα. Είναι σίγουρο ότι μας έπλασε ο Θεός. Το έκανε γιατί  μας αγαπούσε περισσότερο από πριν. Μας έπλασε πανάρχαιους. Και στην τελική, είναι πρόβλημά Του γιατί μας έπλασε! Κάποιος έπρεπε να μας πλάσει.
Είναι μερικές από τις σκέψεις (γραπτές, παρακαλώ) μαθητών στην Ιταλία. Ένα απίστευτο πραγματικά βιβλίο που επαληθεύει τη ρήση "από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια"! Μέσα από την ημιμάθεια της ηλικίας, την αθωώτητα και την κρίση ένος μικρού παιδού βγαίνουν οι μεγαλύτερες αλήθειες γύρω από το θέμα "ΘΡΗΣΚΕΙΑ".

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κείμενο που ακολουθεί. Ζητήθηκε από τα παιδιά να σχολιάσουν τη φράση του Χριστού: "Αν δεν γίνετε σαν τα παιδιά, δεν θα εισέλθετε στη Βασιλεία των Ουρανών". Ορίστε τι ακολούθησε:

        "Εγώ, σκέφτομαι ότι όταν ο Χριστός είπε αυτή τη φράση, δε μιλούσε για τα παιδιά των 8-9χ ρονών, αλλά για τα μικρά μικρά. Τότε τα μωρά είναι καλά, μα πολύ καλά, ενώ εμείς είμαστε πιο μάγκες.
        Εγώ πιστεύω ότι φταίει το σχολείο. Συγνώμη που το λέω, αλλά για μένα έτσι είναι. Για παράδειγμα, στο σπίτι μου δεν τσακώνομαι ποτέ με τον Τζουζέπε, αλλά όπως έρχομαι στο σχολείο είμαστε σαν τα σκυλιά με τα γατιά. Λοιπόν;
       Τα μικρά παιδιά δεν κλέβουνε, δε λένε παλιόλογα και βρισιές, δε σκοτώνουνε και δεν κάνυν πολέμους. Αν ο κόσμος ήτανε όλος από μικρά παιδιά, θα ήταν ένας κόσμος πάρα πολύ ωραίος, όπως τότε που υπήρχε ο Αδάμ και η Εύα πριν από το μήλο.
       Οι μεγάλοι όμως είναι η πραγματική αρρώστια αυτουνού του πλανήτη, και αρχίζουμε από τα 15 χρόνια. Αυτοί κάνουνε όλες τις συμφορές που μπορούνε: σκοτώνουνε, ρυπαίνουμε, ξεγελάνε, στη Μέση Ανατολή από τις έξι το πρωί αρχίζουνε να σκοτώνονται.
      Εγώ δε θέλω να γίνω μεγάλος, αλλά φοβάμαι ότι πρέπει"



Υ.Γ. Το κείμενο είναι από βιβλίο που πρωτοεκδόθηκε το 1993... Εκτός από αληθινό είναι και διαχρονικό. Τα ίδια ακριβώς θα έγραφε ένα παιδάκι εν έτει 2010.

Υ.Γ.2. Δε θέλω να γίνω μεγάλος! Αλλά φοβάμαι ότι ΠΡΕΠΕΙ! Αχ, αυτά τα πρέπει....

Δεν υπάρχουν σχόλια: