είναι κι αυτή η ομίχλη του Λονδίνου που με τρομάζει....

Ως καλή εγγονή είπα σήμερα το πρωί να κάνω μια καλή πράξη! Κατέβασα λοιπόν τη γιαγιά μου στη Αριστοτέλους με το αυτοκίνητο και θα επέστρεφα σπίτι για να διαβάσω. Τρέχοντας θα επέστρεφα! Πες με ρομαντική, όμως, (πες με και τεμπέλα, θα το δεχτώ!) μόλις αντίκρισα εκείνο το ομιχλώδες τοπίο στην παραλία δεν μπόρεσα να αντισταθώ... Ενώ προς την Εγνατία και γενικότερα προς τα πάνω το τοπίο ήταν καθαρό και δεν υπήρχαν προβλήματα, μόλις περνούσες τη Μητροπόλεως και κατευθυνόσουν προς παραλία.... άλλος Θεός, εντελώς!

Έφτασα, λοιπόν, στην παραλία -στο ύψος της Αριστοτέλους- και όχι το Λευκό Πύργο δεν έβλεπες, αλλά ούτε τη μύτη σου (αχ, συγνώμη Πινόκιο... η δικιά σου είναι?) Δεν ξεχώριζες τη θάλασσα από τον ουρανό -ποιον ουρανό, δηλαδή, τα σύννεφα! Διέσχισα όλη τη Λ. Νίκης και έφτασα στον Λ. Πύργο. Είχε τόση ομίχλη σε εκείνο το σημείο -εξαιτίας της "ανοιχτοσιάς" που υπάρχει, που έβλεπες μεν το Λ. Πύργο, έχανες δε το Βασιλικό Θέατρο, που είναι ακριβώς απέναντι. Ομίχλη παντού... ένα τοπίο περίεργο, μαγικό. Έλεγες, "τώρα θα πεταχτεί καμιά νεράιδα πάνω στο μπαρμπρίζ του αυτοκινήτου!" και καλά να 'ναι νεράιδα... αν είναι κανένα ξωτικό? Υποβρύχιο θα γινότανε το getzaki από την τρομάρα μου!

Συνέχισα να διασχίζω τη Νίκης κι έφτασα μέχρι το ύψος της Μαρτίου. Το μόνο που ήθελα σε όλη αυτή τη διαδρομή ήταν να μεταμορφώσω το τουτού μου σε βαλιτσάκι του Sport Billy και με μια φωτογραφική μηχανή να απαθανατίσω όλα αυτά τα στιγμιότυπα. Δυστυχώς, όμως, ενώ μία φωτογραφία ισούται με 1.000 λέξεις, στην προκειμένη περίπτωση ούτε 1.000 φωτογραφίες δεν θα μπορούσαν να αποδώσουν όλα όσα είδα, όλα τα συναισθήματα που είχα και αυτή την σπάνια ομορφιά της Θεσσαλονίκης σήμερα το πρωί!

Βέβαια ήταν πολλοί αυτοί που δεν συμμερίστηκαν τη ρομαντική μου διάθεση... Κάποιους από αυτούς τους καταλαβαίνω και τους συμπονώ. π.χ. αν κάποιος ήθελε να κατευθυνθεί από και προς Θεσ/νίκη αεροπορικά, θα ταλαιπωρήθηκε πολύ εξαιτίας της ομίχλης. Επίσης, όσοι αναγκαστικά χρησιμοποιούν τον περιφερειακό (ο οποίος ούτε στα καλά του δεν είναι ασφαλής) τώρα με την ομίχλη αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα λόγω μειωμένης ορατότητας. Όλους αυτούς τους καταλαβαίνω γιατί η ομίχλη είναι εξαιρετικά εκνευριστική και επικίνδυνη σ' αυτές τις περιπτώσεις! Όσοι όμως κινήθηκαν στο κέντρο της πόλης, δεν νομίζω πως είχαν κανένα σοβαρό λόγο να παραπονιούνται... Η ορατότητα ήταν σχετικά καλή, αν σκεφτεί κανείς πως στο κέντρο της πόλης δεν κινείται κανείς με μεγάλες ταχύτητες. Κι ούτως ή άλλως.... δεν μπορείς να τα βάλεις με τη φύση. Κάτσε, λοιπόν, και απόλαυσε αυτό το σπάνιο θέαμα (μπορεί να είναι συχνό φαινόμενο η ομίχλη στη Θεσ/νίκη, αλλά κάθε φορά είναι διαφορετική! Ειδικά όταν συνδυάζεται με μερικές αχτίδες ήλιου που προσπαθούν να τρυπώσουν και να φτάσουν στο πρόσωπό μας...)

Υ.Γ. η σημερινή μέρα ήταν ένα σύνολο εκείνων των στιγμών, οι οποίες μπορούν να μας κάνουν χαρούμενους, ευδιάθετους, ευτυχισμένους...