μόνο αυτές τις στιγμές αξίζει πραγματικά η ζωή!!!

Κάποτε λέει ήτανε ένας δημοσιογράφος που έκανε ρεπορτάζ στις πιο απομακρυσμένες περιοχές του κόσμου. Κάποια στιγμή βρέθηκε σε ένα χωριό που δεν υπήρχε ψυχή. Περνώντας από το νεκροταφείο,μπήκε μέσα, και βλέποντας τους τάφους έβαλε τα κλαμματα. Καθώς τα μηνύματα έγραφαν:

"Έζησε 2 χρόνια, 3 μήνες και 7 μέρες
έζησε 6 χρόνια, 9 μήνες και 28 μέρες..."

Αναρωτιόταν ξανά και ξανά ποια κατάρα είχε αυτό το χωριό και τα παιδιά πεθαίναν τόσο, μα τόσο μικρά. Ξαφνικά, εμφανίστηκε ένας ηλικιωμένος κύριος, τον είδε που έκλαιγε και του είπε να μην στεναχωριέται. Σε αυτό το χωριό, υπήρχε από αρχαιοτάτων χρόνων, ένα έθιμο.

Όταν ένα παιδί ενηλικιωνόταν, του έκαναν δώρο οι γονείς του ένα ημερολόγιο για να γράφει μέσα την καθημερινότητά του. Μετά τον θάνατό του, μετρούσαν χάρη στο ημερολόγιο, τις μέρες, τις στιγμές που ήτανε πολύ ευτυχισμένος.

Μιας και μόνο αυτές τις στιγμές αξίζει πραγματικά η ζωή!!!

Χόρχε Μπουκάι

(από http://aurangel-auraofanangel.blogspot.com/2008/06/blog-post.html)

...Μιας και μόνο αυτές τις στιγμές αξίζει πραγματικά η ζωή...

είναι όντως έτσι? Αξίζει να ζούμε μόνο για τις στιγμές που είμαστε πολύ ευτυχισμένοι? Και τις υπόλοιπες? Όταν, δηλαδή, είμαστε απλά χαρούμενοι ή στεναχωρημένοι, ή ακόμη και δυστυχισμένοι? Τότε δεν αξίζει η ζωή μας? (άντε πάρε μια πέτρα και βούτα στη θάλασσα!) Κι αυτό που λένε ότι αξίζει το ταξίδι και όχι ο προορισμός, δηλαδή, είναι μπαρούφες? Διότι στην προκειμένη περίπτωση, το ταξίδι είναι η ζωή μας και προορισμός η ευτυχία...

Στην ζωή μας, οι δύσκολες και άσχημες στιγμές είναι αυτές που μας κάνουν πιο δυνατούς, που μας επιτρέπουν να καταλάβουμε τι είναι η ευτυχία και να εκτιμούμε τα απλά, καθημερινά πράγματα! Μόνο όταν τα καταφέρεςι και περάσεις μέσα από δύσκολες και άσχημες καταστάσεις καταλαβαίνεις ότι η ευτυχία βρίσκεται παντού γύρω μας!

Στην απόλυτη γαλήνη που υπάρχει την ώρα που ανατέλλει ο ήλιος...

Στη μυρωδιά μιας ζεστής κούπας καφέ πριν ξεκινήσεις για τη δουλειά...

Σε μια αγκαλιά από κάποιο αγαπημένο σου πρόσωπο...

Σε ένα βλέμμα, που μέσα του κρύβονται εικόνες και συναισθήματα τα οποία είναι αδύνατο να ειπωθούν με λέξεις...

Σε ένα απλό χαμόγελο... (έχετε δοκιμάσει πότε να χαμογελάσετε σε ένα άγνωστο άτομο που θα συναντήσετε στο δρόμο? να ευχηθείτε "καλημέρα" στον πιο μουρτζούφλη άνθρωπο που περιμένει στη στάση και γκρινιάζει? έχει αποτέλεσμα, πιστέψτε με! και η πιο ευτυχισμένη στιγμή είναι όταν θα καταφέρεις αυτόν τον "μικρό γκρινιάρη" να σου χαμογελάσει... και χωρίς εσύ να έχεις κάνει τίποτε σπουδαίο..απλά, χαμογέλασες!)

Οι ευτυχισμένες στιγμές είναι πολλές. Είναι απλές. Είναι καθημερινές. Κάποιες από αυτές -για πολλούς- θεωρούνται αυτονόητες. Για άλλους δεν είναι καν στιγμές ευτυχίας! Είναι οι στιγμές που δεν γράφουμε σε ένα ημερολόγιο...

Πάρτε παράδειγμα ένα μικρό παιδί που προσπαθεί να λύσει ένα πρόβλημα μαθηματικών. (Ακούγεται γελοιό, ε?) Έχει προσπαθήσει πολλές φορές και δεν μπόρεσε να βρει τη λύση. Όταν τελικά το λύνει πανηγυρίζει και λέει σε όλους ότι τα κατάφερε! Και έχει ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του, σαν έχει κάνει το μεγαλύτερο κατόρθωμα του κόσμου, σαν να έφτασε στο φεγγάρι, σαν...ούτε κι εγώ ξέρω τι! Για έναν "μεγάλο" δεν είναι τίποτα (διότι ξεχνάει ότι έκανε κι εκείνος τα ίδια). Γι' αυτόν, όμως, ΕΙΝΑΙ το μεγαλύτερο κατόρθωμα!

Συνεπώς, ποιος μπορεί να μετρήσει την ευτυχία του άλλου? Να κρίνει αν αυτός είχε ζήσει ή όχι μια ευτυχισμένη, γεμάτη ζωή? Η ευτυχία είναι έννοια υποκειμενική και μη μετρήσιμη... Και η αξία της..ανεκτίμητη!

Υ.Γ. διαβάζοντας αυτό το κείμενο -εκτός από αυτή τη φιλοσοφική "λογοδιάρροια" περί εκτιμήσεως της ευτυχίας- μου γεννήθηκε και μια απορία:

Ποιος έδινε το δικαίωμα στους κουτσομπόληδες του χωριού να διαβάζουν τα ημερολόγια των νεκρών?????